Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]
Michał Boni
Polityka rozwoju a perspektywa 2030


Po 1989 roku rozwój Polski był związany z dwoma projektami - transformacyjnym i wynikającym z wejścia do UE.W rzeczywistości transformacja była zakrojonym na wielką skalę projektem cywilizacyjnym, przebudowującym podstawy funkcjonowania państwa i gospodarki w kierunku demokracji i gospodarki rynkowej. Przy wszystkich ograniczeniach i ubocznych kosztach Polacy są beneficjentami tych zmian w stopniu większym niż wiele innych krajów. Członkostwo w UE wzmocniło instytucjonalnie procesy zmian, pokazało nowe możliwości wynikające ze swobody przepływu towarów, kapitału i zasobów ludzkich. Korzyścią jest również stworzenie warunków do polityki rozwoju opartej na funduszach europejskich, co po raz pierwszy od 1989 roku pozwoliło na większa skalę inwestycji publicznych.

Sprzężenie efektu transformacji i wejścia do UE daje podstawy stabilności. W dłuższym horyzoncie czasowym może to jednak nie wystarczyć. Jeśli przy rosnącej konkurencyjności w gospodarce globalnej Polska chce uniknąć zagrożenia dryfem rozwojowym, to należy w nowy sposób zdefiniować determinanty i instrumenty polityki rozwoju. Trzeba to uczynić teraz, bo przyszłość zaczyna się już dziś, mimo że obraz świata mogą nam teraz przesłaniać doświadczenia kryzysu. Oznacza to, że Polsce potrzebny jest nowy projekt cywilizacyjny.

Polska znajduje się obecnie w specyficznym momencie rozwojowym. Z jednej strony unaoczniają się olbrzymie zapóźnienia m.in. w sferze infrastruktury, dostępności transportowej, powszechności stosowania internetu i zaawansowanych usług teleinformatycznych. Z drugiej strony wyłaniają się liderzy nowych przewag konkurencyjnych. Wykorzystując kapitał intelektualny, gotowość do mobilności i adaptacyjności oraz dynamizm szybko zdobywającego nowe umiejętności młodego pokolenia, metropolie rozwijają się w zgodzie z nowoczesnymi paradygmatami i z powodzeniem konkurują z innymi aglomeracjami europejskimi.

Zatem - by wykorzystać szansę, jaka pojawia się przed Polska w perspektywie 2030 roku, oraz by przygotować kraj na zagrożenia wynikające z długookresowych trendów światowych - model rozwojowy musi wzmacniać dynamikę wzrostu, sprzyjać jeszcze pełniejszemu korzystaniu z szans i stopniowo usuwać coraz większej grupie regionów i społeczności przeszkody utrudniające udział w tym procesie.

Przyjmując za naturalny element procesów gospodarczych nierównomierność tempa rozwoju i mając świadomość zagrożeń, jakie wynikają z choćby czasowego wzrostu dysproporcji między regionami, grupami społecznymi czy sektorami gospodarki - polityka gospodarcza musi się odnaleźć wobec jednoczesnych wyzwań w zakresie likwidacji zapóźnień i wspierania kreacji nowych przewag konkurencyjnych. Dlatego obok wspierania biegunów wzrostu, trzeba przede wszystkim stworzyć warunki dla dyfuzji - tego wszystkiego, co będzie sprzyjało wyrównywaniu szans edukacyjnych, zwiększało dostępność transportową każdego miejsca w kraju, likwidowało groźbę wykluczenia cyfrowego, poprawiało poziom integracji społecznej, budowało solidarność pokoleń, dawało poczucie możliwości urzeczywistnienia własnych aspiracji.

Celem zawsze są: wzrost gospodarczy i poprawa jakości życia. Strategią jest umiejętne zdiagnozowanie, w jakich obszarach polaryzacja pojawi się jako skutek uboczny, oraz tworzenie narzędzi tak, by minimalizować jej społeczne i rozwojowe skutki, nie niwecząc przy tym pojawiających się, nowych szans na dalsze zwiększanie lub podtrzymywanie tempa wzrostu wykorzystującego reguły konkurencji i rynku. Oprócz więc tradycyjnych wymogów polityki dyscypliny budżetowej, nie wolno zapominać o czynnikach związanych z produktywnością ani o inwestycjach, traktując je szeroko - także jako inwestycje w kapitał ludzki, intelektualny i społeczny.

Publikując Raport „Polska 2030. Wyzwania rozwojowe” chcielibyśmy rozpocząć i kontynuować szeroko zakrojoną, dojrzałą i uczciwą debatę publiczną nad nowym projektem cywilizacyjnym dla Polski. Jeśli chcemy, aby w naszym kraju wytworzyły się nowe przewagi konkurencyjne, aby Polska intensywnie się rozwijała – a zatem jeśli chcemy stworzyć Polskę jak najlepszą dla kolejnych pokoleń, już teraz powinniśmy przyjąć busolę, wizję rozwoju– określić, w jakim kierunku i w jaki sposób chcielibyśmy z Polską zmierzać i konsekwentnie tę wizję realizować. Debata nad Raportem może być dla tej wizji bardzo dobrą podstawą.
Michał Boni, za: „Raport Polska 2030. Wyzwania rozwojowe”

« Sierpień 2019 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo