Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]
Sortowanie: Autor
Marta Leśniakowska
Dr hab., historyczka sztuki, docent w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk, wykładowca m.in. w Collegium Civitas, kierownik Katedry Sztuki Współczesnej w PAT. Jest autorką wielu artykułów z zakresu nowoczesnej sztuki i architektury, ich metodologii i teorii, oraz dziesięciu książek, m. in. : "Polski dwór: wzorce architektoniczne, mit, symbol”, wyd. 1: 1992, wyd. 2: 1996; „Co to jest architektura?”, 1996; „Architekt Jan Koszczyc Witkiewicz (1881-1958) i budowanie w jego czasach”, 1998; oraz serii "Architektura w Warszawie" (wyd. od 1998).


więcej »

Piotr Marecki


fot. Joanna Erbel


Piotr Marecki (1976) – redaktor, wydawca, kulturoznawca. Absolwent polonistyki i filmoznawstwa, doktor kulturoznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego, adiunkt w katedrze Kultury Współczesnej Instytutu Kultury UJ. Współtwórca i redaktor naczelny interdyscyplinarnego magazynu „Ha!art”, redaktor „Krytyki Politycznej”. Współautor głośnej antologii o młodej literaturze polskiej Tekstylia. O rocznikach siedemdziesiątych (2002), redaktor książek o literaturze internetu (Liternet 2002, Liternet.pl 2003), redaktor słownika młodej polskiej kultury Tekstylia bis (2006) oraz autor tomu Pospolite ruszenie (2005) o polskich czasopismach kulturalnych ukazujących się po 1989 roku.


więcej »

Joanna Derkaczew










Dziennikarka "Gazety Wyborczej", absolwentka Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego, studiowała Wiedzę o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie i Gender Studies w IBL PAN. Publikowała w "Przeglądzie Filozoficzno-Literackim", "Dialogu", "Notatniku Tetralnym", "Opcjach", "Didaskaliach", "Kronice Warszawy", czeskim "Svet a Divadlo". Współautorka i koedytorka "Tekstyliów Bis. Słownika młodej polskiej kultury". Selekcjonerka i jurorka festiwali teatralnych m.in. polskiego showcase Boska Komedia i International Theatre Festival Divadelna Nitra.


więcej »

Antoni Libera


Ur. (1949), pisarz, tłumacz, reżyser teatralny, doktor nauk humanistycznych. Przełożył m.in. wszystkie dramaty Samuela Becketta, które również wystawiał, w kraju i za granicą, oraz utwory Sofoklesa, Hölderlina i Wilde’a. Dokonał też nowego przekładu Makbeta Szekspira oraz tłumaczył libretta operowe, m.in. do Czarnej maski Pendereckiego i Śmierci w Wenecji Brittena. Autor głośnej powieści Madame (1998), przełożonej na dwadzieścia języków – głównej laureatki konkursu wydawnictwa Znak, nagrody im. Andrzeja Kijowskiego i finalistki międzynarodowej IMPAC Dublin Literary Award 2002. Ostatnio wydał opowieść autobiograficzną Godot i jego cień (Znak, 2009) o swojej fascynacji twórczością i osobą Becketta.


więcej »

Andrzej Chłopecki

Andrzej Chłopecki - urodzony w 1950 r., muzykolog, teoretyk, krytyk muzyczny, publicysta i animator życia muzycznego, członek Związku Kompozytorów Polskich. W latach 1975-81 i ponownie od 1991 jest pracownikiem Polskiego Radia. Jest autorem ok. 2000 audycji radiowych, a od 2005 komentatorem w Redakcji Muzyki Poważnej Polskiego Radia. Od 1994 programuje udział Polskiego Radia w Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu.
Od 1996 pracuje też ze stopniem doktora sztuki muzycznej na stanowisku adiunkta Akademii Muzycznej w Katowicach, gdzie wykłada historię, literaturę i estetykę muzyki XX-XXI wieku. Od 2000 wykłada także w Studium Podyplomowym Instytutu Badań Literackich przy Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Jest autorem licznych recenzji, artykułów, esejów, komentarzy i rozpraw.
Jest Prezesem Fundacji Przyjaciół „Warszawskiej Jesieni”, Przewodniczącym Rady Programowej Polskiego Wydawnictwa Audiowizualnego, członkiem Komisji Repertuarowej festiwalu „Warszawska Jesień” i Rady Programowej pisma „MusikTexte. Zeitschrift für Neue Musik” w Kolonii.
W latach 2001-2006 realizował autorski projekt "Förderpreise für Polen" finansowany przez Fundację Muzyczną im. Ernsta von Siemens z siedzibą w Monachium, w ramach którego powstały i zostały wykonane 34 utwory młodych kompozytorów polskich, litewskich, łotewskich, estońskich, ukraińskich, słowackich, czeskich, węgierskich, rumuńskich, bułgarskich i słoweńskich. Był dyrektorem programowym festiwali „Aksamitna kurtyna” (Kraków, 2000 i Lwów, 2006) oraz Festiwalu Muzyki Pawła Szymańskiego (Warszawa, 2006).
Został uhonorowany wieloma nagrodami i odznaczeniami, m.in. otrzymał Nagrodę Specjalną Kapituły Nagrody Wielkiej Fundacji Kultury za twórczość radiową i działania kulturotwórcze realizowane na antenie Programu 2 Polskiego Radia (1998), Odznakę Honorową Polskiego Radia (2001), Medal Mozartowski Międzynarodowej Rady Muzycznej przy UNESCO (2003), Medal – Odznakę Honorową ZKP (2003), Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis” (2005), Krzyż Rycerski Orderu Zasługi Republiki Litwy (2006), Odznakę honorową „Zasłużony dla kultury polskiej” (2007), Doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie upowszechniania kultury (2007), Medal Siemensa (2007), „Złoty Mikrofon” (2008).



więcej »

Alek Tarkowski







Doktor socjologii, pracuje w Interdyscyplinarnym Centrum Modelowania Matematycznego i Komputerowego (ICM) na Uniwersytecie Warszawskim. Od 2005 roku koordynator (Public Lead) projektu Creative Commons Polska. Członek Zespołu doradców strategicznych Prezesa Rady Ministrów. Współtwórca projektu Kultura 2.0, obejmującego cyklu spotkań i konferencji na temat nowej kultury cyfrowej, oraz bloga pisanego na ten sam temat pod adresem kultura20.blog.polityka.pl. Specjalizuje się w zagadnieniach związanych z społecznymi i kulturowymi aspektami nowych mediów oraz systemu własności intelektualnej.


więcej »

Jadwiga Majewska
Fot. Małgorzata Marcjan

Krytykuje (życzliwie) taniec i tancerzy, a czasami też spektakle teatralne. Publikuje artykuły na temat tańca, religii i sztuki najczęściej w Teatrze, Didaskaliach i Tygodniku Powszechnym, współpracuje z TVP-Kultura. Ukończyła religioznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim, wszakże specjalizowała się w historii sztuki nowoczesnej. Fascynują ją duchowe źródła aktywności ciała. Doświadczyła pracy w Muzeum Narodowym, w amerykańskim teatrze i w fundacji charytatywnej. Tańczy nieregularnie i zdecydowanie zbyt rzadko, ale miała okazję uczestniczyć w wielu warsztatach mistrzowskich w Polsce i w Stanach Zjednoczonych. Pochodzi z Krakowa, tam najczęściej mieszka, ale dom miała też w Londynie, w Rzymie, w Chicago i w Seattle.


więcej »

Marek Hendrykowski
Znany z programów TVP Kultura "Telekino" i "Skarby Filmoteki", autor wielu artykułów i książek o polskim kinie, ekspert Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, redaktor polsko-angielskiej serii "Klasyka Kina/Classics of Cinema" (Wydawnictwo Naukowe UAM w Poznaniu) oraz serii "Ludzie Polskiego Kina", twórca poznańskiej szkoły filmoznawstwa, kieruje Zakładem Filmu i Telewizji na Uniwersytecie Adama Mickiewicza. W ostatnim czasie ukazały się jego książki o Munku, Łozińskim i Komedzie, a także monografie arcydzieł polskiego kina: "Nóż w wodzie", "Kanał" i "Popiół i diament".


więcej »

Jerzy Płażewski
Historyk filmu i krytyk, od roku 1968 redaktor zagraniczny miesięcznika "Kino", autor kilkudziesieciu książek o tematyce filmowej i historycznej, jak między innymi: Język filmu, Historia filmu francuskiego, Filmy, które pamiętamy, Andrzej Munk. Inicjator Nagród Krytyki (Syrena Warszawska) i Festiwalu Festiwali Filmowych (później Konfrontacje), były przewodniczący Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych oraz założyciel i kierownik artystyczny Kina Dobrych Filmów "Wiedza" w Warszawie, wiceprzewodniczący polskiej sekcji Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej FIPRESCI, czlonek lub przewodniczący jury na kilkudziesięciu festiwalach filmowych, między innymi w Cannes, berlinie, San Sebastian, Moskwie, Acapulco, Locarno, Karlowych Warach, Mannheim, Mar del Plata, Gdyni i Krakowie. Obecnie przewodniczący Rady Naukowej Filmoteki Narodowej.


więcej »

Jarosław Trybuś
fot. Nicolas Grospierre

Ur. 1976, historyk sztuki, krytyk architektury, absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, zajmuje się problemem architektury niezrealizowanej (autorskie cykle wykładów, w przygotowaniu praca doktorska i książka Warszawa niezaistniała. Niezrealizowane projekty dla Warszawy w 20-leciu międzywojennym oraz wystawa o niezrealizowanej architekturze sakralnej). Pracownik Instytutu Stefana Starzyńskiego oraz współpracownik magazynów architektonicznych i kulturalnych. Współautor m.in. Przewodnika po warszawskich blokowiskach (w druku), Atlasu architektury Poznania (2008), alternatywnego przewodnika po Warszawie Notes from Warsaw (2007), Od Zamku do Browaru. O architekturze Poznania ostatnich stu lat (2005). Kurator (z Grzegorzem Piątkiem) ekspozycji w Pawilonie Polskim Hotel Polonia. The Afterlife of Buildings/Budynków życie po życiu, na XI Biennale Architektury w Wenecji w 2008 roku, nagrodzonej Złotym Lwem za nalepszy pawilon narodowy.


więcej »

Beata Stasińska


Ur. w 1960 r. w Warszawie, absolwentka polonistyki warszawskiej, sekretarz Igora Newerlego w latach 1982-1986. 1983- 1987 redaktor podziemnej gazety związkowej „WOLA”. 1987-1989 – pracownik Działu Rękopisów Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie, następnie wydawnictwa POMOST.
1991-1997 –współprowadzi „Ex libris”, dodatek o książkach do „Życia Warszawy” .
W 1991 roku wraz z Adamem Widmańskim i Wojciechem Kuhnem zakłada Wydawnictwo W.A.B. Jest odpowiedzialna za program wydawnictwa, zakup i sprzedaż praw. Inicjuje następujące serie wydawnicze: polskiej prozy współczesnej - „archipelagi”, w której ukazują się książki takich autorów jak Magdalena Tulli, Wojciech Kuczok, Henryk Grynberg, Jacek Dehnel, Sławomir Shuty; współczesnej prozy światowej - „Don Kichot i Sancho Pansa”, wprowadzającej na rynek polski takich autorów jak Imre Kertesz, Elfriede Jelinek, Aharon Appelfeld, Wiktor Pielewin, Michel Houellebecq czy Michel Faber; seria literatury faktu „terra incognita”; humanistyczna „z wagą”; „mroczna seria” – kryminałów, czy prozy tworzonej przez kobiety – seria „z miotłą”.
Wydawnictwo W.A.B. rozpoznawane jest dziś w Polsce i zagranicą jako promotor polskiej i światowej prozy współczesnej.
Jako jedna z pierwszych w Polsce podjęła się sprzedaży praw do książek polskich autorów i dziś oficyna W.A.B. ma wśród polskich wydawców największe osiągnięcia na tym polu (ponad 250 kontraktów z zagranicznymi kontrahentami) i adaptacji filmowych, teatralnych i telewizyjnych.
Od 2001 wykłada na Podyplomowym Studium Edytorskim na Uniwersytecie Warszawskim.

Wyróżniona odznaką „Zasłużony działacz kultury”. W 2002 roku wraz ze wspólnikami otrzymała od tygodnika „Polityka” wyróżnienie „Kreator Kultury”.
W 2006 roku otrzymała od prezydenta Francji Order Kawalera Zasługi za promowanie literatury francuskiej i europejski program wydawniczy, w 2008 Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Tygodnik „POLITYKA” przyznał jej w 2008 roku pierwsze miejsce w rankingu najbardziej wpływowych postaci w dziedzinie promowania literatury polskiej.




więcej »

Magdalena Miecznicka




Publicystka „Dziennika” i pisarka, autorka książki „Cudowna kariera Magdy M.” (2009). Przedtem pracowała naukowo w Instytucie Badań Literackich PAN i publikowała w pismach literaturoznawczych: „Pamiętniku literackim”, „Tekstach drugich”, „Literaturze na świecie”, „Twórczości” oraz „Nowych książkach”. Jako dziennikarka i krytyk literacki pisała też do „Gazety Wyborczej”, „Newsweeka” oraz „Przekroju”. Współpracowała z Polskim Radiem i TVP.


więcej »

Joanna Szymajda


Od 2006 doktorat łączony na Uniwersytecie Łódzkim i Uniwersytecie Paryż III Sorbonne Nouvelle. Ukończyła studia psychologiczne i kulturoznawcze na UŁ oraz obroniła prace magisterskie z psychologii międzykulturowej i teatru na Uniwersytecie Lumière Lyon II. Publikuje teksty krytyczne i naukowe z estetyki tańca, pracuje jako moderator, dramaturg, kurator, wykłada na Uniwersytecie Łódzkim.


więcej »

Edwin Bendyk







Ur. 1965, publicysta (tygodnik „Polityka”), pisarz – autor książek „Zatruta studnia. Rzecz o władzy i wolności” i „Antymatrix. Człowiek w labiryncie sieci”, nauczyciel akademicki – wykłada w Collegium Civitas i Centrum Nauk Społecznych PAN. Członek Panelu Głównego Narodowego Programu Foresight Polska 2020. Prowadzi blogi „Antymatrix” oraz „Makroskop”. Obecnie pracuje nad książką „Miłość, wojna, rewolucja”. Publikuje także w „Krytyce Politycznej”, „Przeglądzie Politycznym”, „Piktogramie”.




więcej »

Kazimierz Krzysztofek


Jest profesorem socjologii w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie i wiceprezesem Fundacji Pro Cultura. Członek europejskiej sieci instytutów badań nad kulturą i centrów informacji o kulturze (CIRCLE), ekspert Open Society Institute w Budapeszcie, w latach 1995-2006 - członek Komitetu Prognoz PAN Polska 2000 Plus. Pod koniec lat 80. odbywał studia podoktorskie w Massachusetts Institute of Technology w zakresie badań nad mediami i komunikacją. Był gościnnym wykładowcą w College of Liberal Arts, Pennsylvania State University (1996). Jest członkiem m.in. International Studies Association i International Communication Association. Jest autorem wielu publikacji z zakresu społeczeństwa informacyjnego, polityki kulturalnej, mediów i przemysłów kultury, rozwoju społecznego i komunikacji międzykulturowej. Współautor (wspólnie z M. S. Szczepańskim) podręcznika uniwersyteckiego: “Zrozumieć rozwój: Od społeczeństw tradycyjnych do informacyjnych” (2002, 2005) oraz raportu dla United Nations Development Program: „Poland and the Global Information Society. Logging on” (2002).


więcej »

Stach Szabłowski


Ur. 1973, mieszka i pracuje w Warszawie. Historyk sztuki, kurator i krytyk. Absolwent Instytutu Historii Sztuki UW. Kurator wystaw w CSW-Zamek Ujazdowski w Warszawie. Jako krytyk i dziennikarz współpracuje między innymi z Dziennikiem, Zwierciadłem, Obiegiem, K-Magazine, Architekturą-Murator. Wybrane projekty kuratorskie: "Le Coeur est un chasseur solitaire", Gare Saint Sauveur, Lille, Francja 2009 (wspólnie z Marcinem Krasnym), "Establishment (jak źródło cierpień)", CSW-Zamek Ujazdowski (wspólnie z Marcinem Krasnym), Warszawa 2008, "Betonowe Dziedzictwo. Od Le Corbusiera do Blokersów", CSW-Zamek Ujazdowski, Warszawa i Instytut Polski, Rzym, 2007-2008 (wspólnie z Ewą Gorządek), "Za Czerwonym horyzontem", CSW-Zamek Ujazdowski, Warszawa i NCCA, Moskwa, 2004-2005



więcej »

Jacek Łumiński
Założyciel, dyrektor i choreograf Śląskiego Teatru Tańca. Ukończył Pedagogikę Tańca na Akademii Muzycznej w Warszawie. Przez sześć lat uczył się gry aktorskiej i teatru w Państwowym Teatrze Żydowskim w Warszawie, biorąc udział w zajęciach studium aktorskiego oraz występując na scenie teatru w produkcjach artystycznych reżyserów, takich jak: Jakub Rotbaum, Szymon Szurmiej, Juliusz Berger. Niezależnie od tego brał udział w wernisażach organizowanych przez Towarzystwo Miłośników Sztuk Pięknych, występował w spektaklu „Śmierć Dantona” (w reżyserii Kazimierza Kutza w Teatrze Ateneum w Warszawie) i w wielu innych.
W 1991 r. Łumiński założył w Bytomiu Śląski Teatr Tańca, pierwszy zespół tańca współczesnego w Polsce, instytucję, której celem jest rozwój i promocja sztuki tanecznej na skalę krajową i międzynarodową. Jako dyrektor główny i artystyczny Śląskiego Teatru Tańca opracował programy edukacyjne i społeczne. Zdaniem Łumińskiego lobbing na rzecz tańca współczesnego w kręgach parlamentarnych i rządowych i konsekwentne wspieranie inicjatyw takich jak warsztaty tańca, krytyki i pisania o tańcu, zarządzania tańcem pomagają rozpowszechniać wiedzę o tańcu i zwiększać społeczne uznanie dla sztuki tanecznej. W 2005 r. we współpracy z sześcioma europejskimi szkołami tańca (Folkwang Hochschule w Niemczech, CODARTS w Holandii, Bruckner University w Austri, Dartington College of the Arts, LIPA i Bath Spa University z Wielkiej Brytanii) Śląski Teatr Tańca pod kierownictwem Łumińskiego i dzięki wsparciu unijnego program Leonardo Da Vinci opracował program pierwszej w Polsce szkoły tańca na poziomie akademickim. Program ten stanowił podstawą do utworzenia w 2007 roku Wydziału Teatru Tańca w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. W 2008 roku po uzyskaniu tytułu doktora sztuk teatralnych PWST w Krakowie Łumiński został dziekanem nowopowstałego Wydziału.
Szczególne zainteresowanie Jacka Łumińskiego tradycyjną kulturą Żydów polskich oraz polskim folklorem znalazło wyraz m.in. w jego badaniach, licznych pracach, artykułach. Przede wszystkim jednak z ich inspiracji Łumiński stworzył technikę tańca i metodę kompozycyjną, które nazwał „polską techniką tańca.” Dzięki nim Łumiński zyskał uznanie w wielu kręgach międzynarodowych. Odzwierciedlają to liczne nagrody, granty i stypendia za tworzenie nowego stylu i formy tańca współczesnego: Ben Sommers Award (USA/Izrael) w 1986 roku, Ballett International Fellowship (Niemcy) w 1988 roku, United States Information Agency-Visisting Artist (USA), 1992; Trust for Mutual Understanding/Suitcase Fund Fellowship (USA), 1993 i 1994; ArtsLink Fellowship (USA), 1994 i 2002; Złota Maska’95 Wojewody Katowickiego; McKnight Fellowship (USA), 1995; Pola Nirenska Award (USA), 1996, Filar Raportu 2003, Złoty Krzyż Zasługi 2004, Złotą Odznakę za zasługi dla Województwa Śląskiego, 2005, nagrodę Międzynarodowego Instytutu Teatralnego ITI za promowanie polskiej kultury za granicą (2009). Jacek Łumiński prowadził warsztaty na terenie całego kraju oraz za granicą m.in. w USA, Kanadzie i Izraelu. O jego pracy, technice i stylu pisały The New York Times, Ballett International, Tanz Affiche, Dance Magazine. Od 2000 roku pełnił funkcję Kuratora przy Contemporary Dance Coproduction Fund (programu Unii Europejskiej). W 2000 roku otrzymał również tytuł Profesora Swarthmore College w USA. Od 2004 roku jest doktorantem Indiana University w Bloomington (USA) na Wydziale Antropologii pod kierunkiem profesor Anyi Peterson Royce.



więcej »

Piotr Sarzyński





















Ur. 1955. Od 21 lat dziennikarz w redakcji "Polityki", w której zajmuje się problematyką kulturalną, a szczególnie sztuk wizualnych. Współpracował i współpracuje też z radiem i telewizją. Autor 3 książek ("Kronika śmierci przedwczesnych", "Leksykon samobójców", "Przewodnik po rynku malarstwa"). Żonaty, 3 dzieci.


więcej »

Ewa Kuryłowicz
Ur. 1953 , prof. nzw dr hab. inż.architekt

Associate i Główna Projektantka w Autorskiej Pracowni Architektury APA Kuryłowicz & Associates, Kierowniczka Pracowni Projektowania i Teorii Architektury na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej od 2009 roku.

Absolwentka Wydziału Archiektury Politechniki Warszawskiej, studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej i Faculty of Architecture, Iowa State University, Ames, Iowa, USA . Doktorat WAPW 1982, habilitacja WAPW 1996, uprawnienia projektowe 1990, stanowisko profesora nzw na czas nieokreślony od 2005. Promotorka ponad 70 dyplomów na WA PW ( 6 nagrodzonych na różnych konkursach krajowych) , recenzentka prac naukowych.

Autorka książki „Projektowanie uniwersalne. Udostępnienie otoczenia osobom niepełnosprawnym„ I. wyd. 1996, II. wyd. 2005; autorka innych publikacji, m.in. rozdziału w monografii “Architektura jako przedmiot badań” p.red. B.Jałowieckiego, Scholar, Warszawa 2008; licznych artykułów w miesięcznikach „Architektura-murator „Architektura & Business” i innych, inicjatorka serii wydawniczej Biblioteka Architekta wydawnictwa Murator, autorka publikacji pokonferencyjnych serii konferencji krajowych, m.in „ Definiowanie przestrzeni architektonicznej " i zagranicznych np. miedzynarodowe kongresy UIA Berlin 2002, Istambuł 2005, Turyn 2008 i in.

Ekspertka d.s projektowania uniwersalnego Architects’ Council of Europe od 2005.

W latach 2000 – 2008 Dyrektorka Programu Roboczego "Miejsca duchowe" Międzynarodowej Unii Architektów UIA z siedzibą w Paryżu.

Sędzia SARP, członek Zespołu Kolegium Sędziów Konkursowych ZG SARP .
Członkini Izby Architektów RP.

Laureatka konkursów architektonicznych ( w zespołach APA Kuryłowicz & Associates ) m.in. : konkursu SARP nr 933 na budynek dydaktyczny UW przy ul. Dobrej w Warszawie (I nagroda ), Biennale Architektury w Krakowie w 1996 (wyróżnienie), nagród w konkursach Życie w Architekturze (1998, 1993 ), Polski Cement ( 2005 ) i in.

Współautorka zrealizowanych bądź realizowanych obecnie obiektów: (główny projektant i projektant w zespołach APA Kuryłowicz & Associates ) m.in : Budynek biurowy Wolf- Marszałkowska- Żurawia w Warszawie ( 2009 - w trakcie realizacji) Kamienica Targ Rybny 3 w Szczecinie (2008) dom własny w Kazimierzu Dolnym (2006), Hotel Marriott Courtyard na lotnisku Okęcie w Warszawie (2003), rezydencja prywatna w Konstancinie–Jeziornej (2003); Projekt Wnętrz bud. „E” CZD w Międzylesiu (2003), projekt Ratusza Gminy Wilanów (2000), Rezydencji Ambasadora Korei Płd. W Aninie k/Warszawy (1998), kościoła w Grodzisku Mazowieckim ( 1985) , projektu konkursowego kościoła Barnabitów w Warszawie( niezrealizowany)(1998 ), kaplicy grobowej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (2007) i wielu innych.

Mężatka, mąż Stefan, dwóch synów (1977, 1983 ).

Opracowywane Kalendarium wydarzeń architektonicznych w Polsce ostatnich 20 lat, do którego zostałam zaproszona jako ekspert, adresowane jest do ludzi młodych (dwudziesto- i trzydziestolatków) i nieco starszych, ale cały czas uznawanych za młodych – czterdziestolatków.
Mając świadomość, że najmłodsi z adresatów Kalendarium wydarzenia okresu bliskiego ich urodzeniu odbierają jako już zdecydowanie historyczne, postanowiłam przyjąć w swoim wyborze zasadę prezentacji nie tyle konkretnych projektów czy zrealizowanych obiektów, ile określonych zjawisk przez nie ilustrowanych, które udało mi się zaobserwować jako czynnemu uczestnikowi polskiej sceny architektonicznej – tak w jej teoretycznym, jak i praktycznym oraz organizacyjnym aspekcie. Podanie genezy powstania obiektu i wskazanie jej uwarunkowań może bowiem w mojej opinii pełniej wyjaśnić motywy wyróżnienia go jako godnego uwagi dla polskiej kultury z uwagi na wartości, które wnosi, niż dopasowywanie go do najbardziej nawet wyrafinowanych kryteriów, które przez ludzi młodych i tak mogą być kontestowane. Przyjęłam jednak jedno kryterium generalne, zgodne z modernistycznym przekonaniem kontynuowanym przez tych, których cenię współcześnie, że prawdziwym warunkiem ponadczasowości architektury jest fakt, iż pokazuje ona jednoznacznie, że jest z tego czasu (1).
W ogromnym uproszczeniu najważniejsze pozytywne wydarzenia na krajowej architektonicznej scenie ostatnich 20 lat wiążę z powolnym i mozolnym, czasem nieuświadomionym, ale postępującym rozwojem autentycznej tożsamości polskiej architektury. Nie ma to nic wspólnego z „polskością architektury” bądź jej „cechami narodowymi”, niechlubnie upolitycznianymi w okresie PRL, o które upominali się niektórzy w kraju i za granicą po politycznych zmianach 20 lat temu, a bardziej z emanacją naszych cech charakteru, tak jak widzimy je my i tak jak widzą je w nas inni, starając się ominąć rafy stereotypów, z emanacją w uzyskiwanym wyrazie architektonicznym projektowanych obiektów (2). Mam w pamięci dyskusje na łamach kolejnych numerów serii Architectural Design z lat 90., gdzie nasi zachodni koledzy czekali na objaw erupcji wolności widocznej w rewolucyjnej architektonicznej ekspresji, u nas budowaniem nowej tożsamości były początkowo odwołania do architektury polskich lat 20., obrosłych mitem sukcesów na arenie międzynarodowej. Tak powstało m.in. osiedle na ul. Hozjusza spółki JEMS, które uważam za charakterystyczny i udany przykład próby kontynuowania wyzwolonej od politycznych naleciałości autentycznej tradycji i jednocześnie przykład współczesnego wpisywania się w historyczny zespół urbanistyczny warszawskiego Żoliborza. Przykładów stosowania stylistyki dwudziestolecia międzywojennego było w tych latach wiele – w działalności arch.arch. W. Szymborskiego i J. Zielonki, Piotra Szaroszyka, Piotra Wichy. Zasługuje to na obserwację, niechby tylko historyczną. Nie podam ich jednak jako mojego wyboru na „krótkiej liście”, ponieważ traktuję to jako etap nieco zbyt stylizowany, niespełniający warunku pochodzenia „z tego czasu”.
Wytypowanie najważniejszych wydarzeń w obszarze architektury w ostatnim dwudziestoleciu, jak widać złożone i niełatwe, przeprowadzone zostanie w podziale na grupy zagadnień, gdzie w opinii autorki architektura budowała w sposób istotny szeroko rozumianą kulturę kraju odbudowującego swoją tożsamość. Grupy te to:
• architektura przestrzeni duchowych,
• zjawisko śląskiej architektury,
• nowy rynek budowlany i działalność prywatnych inwestorów na jego forum,
• nowe formy promocji dobrej praktyki architektonicznej,
• polska architektura na forum międzynarodowym.
W ich obrębie zostaną wskazane obiekty uznane za najbardziej charakterystyczne dla danej grupy ze wskazaniem innych, które współbudowały sukces, czy też popularność mierzoną skutecznością w przypadku, gdy jest mowa o zjawisku szerszym niż pojedynczy budynek czy zespół urbanistyczny. Zamiast opisu obiektów uzasadnieniem zatem będzie tło i uwarunkowania. Tak bowiem autorka widzi swoją rolę jako krytyka i uzasadniającego wybór selekcjonera. Wybór nastepuje ze wskazaniem jego genezy i interpretacji i są one ważniejsze niż monografia danego zjawiska, czy też jego laudacja.


(1) Nie odczytuję intencji animatorów i organizatorów Kongresu, by przydawać naszym eksperckim wyborom sensu stricto naukowe uzasadnienia. Wybrane przez siebie wydarzenia rozumiem raczej jako osobistą odpowiedzailność i odwołanie się do subiektywnych obserwacji, zobiektywizowanych publicznymi wypowiedziami, które - jak rozumiem - stanowiły podstawę powierzenia nam tej roli.
(2) Cechy te to przede wszystkim emocjonalność, zawadiackość. Emocjonalność z jednej strony prowadzi do architektury natchnionej, z drugiej, niestety, przenosi też na nią zdeterminowaną emocjami kłótliwość.





więcej »

Robert Konieczny





Architekt, od 1999 roku prowadzi pracownię KWK Promes w Katowicach. Jego projekt Domu z Ziemi Śląskiej stworzony wraz z Marleną Wolnik został uznany za jedną z ikon architektury polskiej. Za ten sam projekt w 2002 roku uzyskał nominację do Europejskiej Nagrody Fundacji Miesa van der Rohe. Tę nominację zdobył jeszcze kilkakrotnie: za Dom Otwarty (wraz z Marleną Wolnik) w 2004 roku, Dom Aatrialny w 2006 roku, Dom Outrialny i Dom Bezpieczny w 2008 roku. Dom Aatrialny otrzymał tytuł House of the Year 2006, zwyciężając w konkursie prestiżowego portalu World Architecture News. W 2007 roku KWK Promes znalazło się na liście „Wallpaper” – 101 najbardziej ekscytujących biur architektonicznych na świecie. Robert Konieczny został także zaliczony do grona 44 najlepszych młodych architektów świata, a w 2008 roku został laureatem „Europe 40 under 40” - Europe’s Emerging Young Architects and Designers, przyznawaną przez The European Centre for Architecture Art Design and Urban Studies and The Chicago Athenaeum.




więcej »

Jacek Mikołajczyk


















Z wykształcenia teatrolog, autor rozprawy doktorskiej na temat historii musicalu w Polsce. Tłumacz musicali (m.in. „Ragtime” i „42 ulica”), publicysta, współpracował z wieloma krajowymi pismami kulturalnymi (m.in. z katowickimi „Opcjami”). Od prawie dziesięciu lat kierownik literacki Gliwickiego Teatru Muzycznego.


więcej »

Mirosław Filiciak





Doktor, medioznawca, adiunkt w Instytucie Kultury i Komunikowania Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Kieruje Centrum Badań nad Kulturą Popularną SWPS, jest redaktorem kwartalnika "Kultura Popularna". Zajmuje się wpływem mediów cyfrowych na praktyki uczestnictwa w kulturze. Autor książki "Wirtualny plac zabaw".



więcej »

Paweł T. Felis
Krytyk filmowy „Gazety Wyborczej”. Publikował m.in. w „Kinie”, „Przekroju”, „Filmie” i „Tygodniku Powszechnym”, prowadził portal internetowy „Gazeta Filmowa”. Absolwent polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Zwycięzca VIII edycji konkursu dla krytyków filmowych im. Krzysztofa Mętraka w 2003 roku. Od 2009 roku dyrektor programowy Lubuskiego Lata Filmowego. Członek FIPRESCI, zajmuje się również upowszechnianiem kultury filmowej.


więcej »

Roman Arndt
Historyk tańca, wykładowca na Wydziale Tańca w Folkwang-Hochshule w Essen (Niemcy) i Wydziale Teatru Tańca w Bytomiu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie. Jest koordynatorem udziału teatrów tańca i instytucji kultury z Europy Środkowej i Wschodniej w Międzynarodowych Targach Tańca NRW w Düsseldorfie.


więcej »

Bożena Czubak
Małgorzata Dziewulska
Eseistka, pisarz teatralny, reżyser.
Współpracowała z Instytutem – Laboratorium Jerzego Grotowskiego, zajmowała się reżyserią operową , współredagowała miesięcznik „Res Publica”.
Kierownik literacki Teatru Narodowego podczas dyrekcji Jerzego Grzegorzewskiego, doradca literacki Starego Teatru i Teatru Dramatycznego. Wykładowca w Zakładzie Teatrologii Instytutu Filologii Polskiej UJ, obecnie na Wydziale Wiedzy o Teatrze Warszawskiej Akademii Teatralnej.
Autorka licznych publikacji o teatrze oraz książek „Teatr zdradzonego przymierza” i „Artyści i Pielgrzymi”. W maju obecnego roku ukaże się „Inna obecność”.



więcej »

Borys Dejnarowicz
Ex-frontman indie-rockowej grupy The Car Is On Fire, z którą zdobył "Fryderyka" za najlepszy album w muzyce alternatywnej 2006 roku. Po odejściu z zespołu rozpoczął karierę solową. Współtwórca i wieloletni redaktor naczelny wpływowego, pionierskiego na naszym rynku serwisu muzycznego Porcys.com. Przez niemal rok
dowodził kontrowersyjnym miesięcznikiem "PULP". Publicysta ("Teraz Rock", "Offensywa", "Dziennik") i DJ (kolektywy: Stanley Menzo oraz Disco Intimissimo). Absolwent kulturoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim.


więcej »

Kuba Ambrożewski
Urodzony w 1983 roku w Warszawie. Jest absolwentem Szkoły Głównej Handlowej na kierunku Stosunki międzynarodowe i specjalności Media i komunikowanie. Dziennikarz, krytyk muzyczny, redaktor. Od 2006 roku pełni funkcję redaktora naczelnego jednego z najważniejszych polskich niezależnych muzycznych serwisów internetowych, Screenagers.pl. Od 2004 roku związany z radiem – najpierw w charakterze współpracownika redakcji muzycznej Programu III Polskiego Radia (audycja „3maj z nami”), a następnie jako współautor audycji „Maxisingiel” w Akademickim Radiu Kampus w Warszawie. W latach 2007-2009 był członkiem redakcji, a następnie redaktorem prowadzącym magazynu „PULP” – pierwszego w Polsce pisma w całości poświęconego „młodej” muzyce niezależnej. Recenzent muzyczny miesięcznika „Machina”. W wolnych chwilach didżejuje na imprezach jako połowa duetu Stanley Menzo.










więcej »

Bartek Chaciński
(ur. 1974) - dziennikarz, publicysta, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Pracuje w tygodniku "Polityka". Wcześniej wicenaczelny "Przekroju", "Machiny" i szef warszawskiego wydania "City Magazine". Stale związany z Polskim Radiem, gdzie prowadzi wspólnie z Jackiem Hawrylukiem cykl audycji HCH. Autor serii książek o nowym języku młodzieżowym rozpoczętej "Wypasionym słownikiem najmłodszej polszczyzny" (2003), a zakończonej "Totalnym słownikiem..." (2006). Specjalizuje się w tematyce muzycznej i popkulturalnej, prowadzi własny blog o muzyce i warsztatowe zajęcia ze studentami dziennikarstwa. Okazjonalnie tłumaczy z francuskiego (komiksy, teksty Borisa Viana).


więcej »

Stanisław Ruksza
(ur. 1979)
Kurator wystaw, historyk sztuki. Absolwent historii sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dyrektor programowy CSW Kronika w Bytomiu. Autor tekstów o sztuce współczesnej i redaktor książek. Kurator wielu wystaw w kraju i za granicą, m.in. „W stronę Innego” (BWA w Katowicach 2006), „Umpolen” (Freiraum, Museum Quartier, Wiedeń, 2007), „Alfabet Kroniki” (Berlin 2008, m.in. KW, Galerie Berinson, Galerie Zak I Branicka, Uqbar, Pro QM, ; wspólnie z Sebastianem Cichockim), „Alternatif turistik” (Kronika, Bytom 2009), „Sektor X” (Galeria Sektor I, Katowice 2008). Założyciel Klubu Krytyki Politycznej na Śląsku. Współpracuje z Teatrem ZL. W latach 2007-09 wykładowca Uniwersytetu Śląskiego. W 2009 rezydent apexart w Nowym Jorku.


więcej »

Julia Hoczyk
Absolwentka Wydziału Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (praca magisterska o japońskim tańcu butō). Redaktorka „Sceny” i sieciowego miesięcznika „Kultura Enter”. Ponadto publikowała na wortalu taneczno-teatralnym NowyTaniec.PL, w „Teatrze”, „Opcjach”, „Didaskaliach”, „Tygodniku Powszechnym”, „Twórczości”. i kwartalniku „Taniec”. Zajmuje się krytyką teatralno-taneczną oraz poszukiwaniami antropologicznymi w teatrze i tańcu. Stara się łączyć podejście teoretyczne z praktycznym, jako dwa uzupełniające się aspekty refleksji nad rzeczywistością oraz niekończącego się procesu samopoznania.


więcej »

Rafał Marszałek
Krytyk filmowy. Czterokrotny laureat nagrody im. Karola Irzykowskiego. Historyk filmu, doktor nauk humanistycznych, wieloletni kierownik Pracowni Historii Filmu w Instytucie Sztuki PAN, redaktor naukowy V i VI tomu Historii filmu polskiego, wykładowca w Collegium Civitas i Akademii Filmowej, konsultant naukowy Akademii Polskiego Filmu.


więcej »

Paweł Płoski
  • Urodził się w 1981 r.
  • Absolwent Wydziału Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie (2005), gdzie odbywa staż asystencki. Współzałożyciel i przewodniczący Forum Studentów Uczelni Artystycznych oraz Komisji Uczelni Artystycznych Parlamentu Studentów RP (2004/2005). Doktorant w Instytucie Sztuki PAN.
  • Pracuje w dziale literackim Teatru Narodowego. Członek redakcji miesięcznika „Teatr” i zespołu czeskiego dwumiesięcznika „Svět a divadlo”. Współpracuje z Fundacją Pro Cultura – m.in. kierował zespołem ds. teatru w ramach pracy nad „Programem rozwoju kultury w Warszawie w latach 2009–2020”.
  • Członek Rady Programowej Centrum Sztuki Galeria El w Elblągu. Stypendysta Ministra Kultury (2002/2003). Laureat Nagrody im. Jerzego Koeniga (2008). Publikacje: Reżyser. 50 lat twórczości Jerzego Jarockiego (red. wspólnie z T. Kubikowskim, 2007), Kubły, kubły, miliony kubłów w zupie! (red. wspólnie z M. Żurawskim, 2008).

Paweł Płoski jest autorem Raportu o teatrze


więcej »

Szymon Holcman
« Czerwiec 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo