Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]
Ur. 1953 , prof. nzw dr hab. inż.architekt

Associate i Główna Projektantka w Autorskiej Pracowni Architektury APA Kuryłowicz & Associates, Kierowniczka Pracowni Projektowania i Teorii Architektury na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej od 2009 roku.

Absolwentka Wydziału Archiektury Politechniki Warszawskiej, studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej i Faculty of Architecture, Iowa State University, Ames, Iowa, USA . Doktorat WAPW 1982, habilitacja WAPW 1996, uprawnienia projektowe 1990, stanowisko profesora nzw na czas nieokreślony od 2005. Promotorka ponad 70 dyplomów na WA PW ( 6 nagrodzonych na różnych konkursach krajowych) , recenzentka prac naukowych.

Autorka książki „Projektowanie uniwersalne. Udostępnienie otoczenia osobom niepełnosprawnym„ I. wyd. 1996, II. wyd. 2005; autorka innych publikacji, m.in. rozdziału w monografii “Architektura jako przedmiot badań” p.red. B.Jałowieckiego, Scholar, Warszawa 2008; licznych artykułów w miesięcznikach „Architektura-murator „Architektura & Business” i innych, inicjatorka serii wydawniczej Biblioteka Architekta wydawnictwa Murator, autorka publikacji pokonferencyjnych serii konferencji krajowych, m.in „ Definiowanie przestrzeni architektonicznej " i zagranicznych np. miedzynarodowe kongresy UIA Berlin 2002, Istambuł 2005, Turyn 2008 i in.

Ekspertka d.s projektowania uniwersalnego Architects’ Council of Europe od 2005.

W latach 2000 – 2008 Dyrektorka Programu Roboczego "Miejsca duchowe" Międzynarodowej Unii Architektów UIA z siedzibą w Paryżu.

Sędzia SARP, członek Zespołu Kolegium Sędziów Konkursowych ZG SARP .
Członkini Izby Architektów RP.

Laureatka konkursów architektonicznych ( w zespołach APA Kuryłowicz & Associates ) m.in. : konkursu SARP nr 933 na budynek dydaktyczny UW przy ul. Dobrej w Warszawie (I nagroda ), Biennale Architektury w Krakowie w 1996 (wyróżnienie), nagród w konkursach Życie w Architekturze (1998, 1993 ), Polski Cement ( 2005 ) i in.

Współautorka zrealizowanych bądź realizowanych obecnie obiektów: (główny projektant i projektant w zespołach APA Kuryłowicz & Associates ) m.in : Budynek biurowy Wolf- Marszałkowska- Żurawia w Warszawie ( 2009 - w trakcie realizacji) Kamienica Targ Rybny 3 w Szczecinie (2008) dom własny w Kazimierzu Dolnym (2006), Hotel Marriott Courtyard na lotnisku Okęcie w Warszawie (2003), rezydencja prywatna w Konstancinie–Jeziornej (2003); Projekt Wnętrz bud. „E” CZD w Międzylesiu (2003), projekt Ratusza Gminy Wilanów (2000), Rezydencji Ambasadora Korei Płd. W Aninie k/Warszawy (1998), kościoła w Grodzisku Mazowieckim ( 1985) , projektu konkursowego kościoła Barnabitów w Warszawie( niezrealizowany)(1998 ), kaplicy grobowej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (2007) i wielu innych.

Mężatka, mąż Stefan, dwóch synów (1977, 1983 ).

Opracowywane Kalendarium wydarzeń architektonicznych w Polsce ostatnich 20 lat, do którego zostałam zaproszona jako ekspert, adresowane jest do ludzi młodych (dwudziesto- i trzydziestolatków) i nieco starszych, ale cały czas uznawanych za młodych – czterdziestolatków.
Mając świadomość, że najmłodsi z adresatów Kalendarium wydarzenia okresu bliskiego ich urodzeniu odbierają jako już zdecydowanie historyczne, postanowiłam przyjąć w swoim wyborze zasadę prezentacji nie tyle konkretnych projektów czy zrealizowanych obiektów, ile określonych zjawisk przez nie ilustrowanych, które udało mi się zaobserwować jako czynnemu uczestnikowi polskiej sceny architektonicznej – tak w jej teoretycznym, jak i praktycznym oraz organizacyjnym aspekcie. Podanie genezy powstania obiektu i wskazanie jej uwarunkowań może bowiem w mojej opinii pełniej wyjaśnić motywy wyróżnienia go jako godnego uwagi dla polskiej kultury z uwagi na wartości, które wnosi, niż dopasowywanie go do najbardziej nawet wyrafinowanych kryteriów, które przez ludzi młodych i tak mogą być kontestowane. Przyjęłam jednak jedno kryterium generalne, zgodne z modernistycznym przekonaniem kontynuowanym przez tych, których cenię współcześnie, że prawdziwym warunkiem ponadczasowości architektury jest fakt, iż pokazuje ona jednoznacznie, że jest z tego czasu (1).
W ogromnym uproszczeniu najważniejsze pozytywne wydarzenia na krajowej architektonicznej scenie ostatnich 20 lat wiążę z powolnym i mozolnym, czasem nieuświadomionym, ale postępującym rozwojem autentycznej tożsamości polskiej architektury. Nie ma to nic wspólnego z „polskością architektury” bądź jej „cechami narodowymi”, niechlubnie upolitycznianymi w okresie PRL, o które upominali się niektórzy w kraju i za granicą po politycznych zmianach 20 lat temu, a bardziej z emanacją naszych cech charakteru, tak jak widzimy je my i tak jak widzą je w nas inni, starając się ominąć rafy stereotypów, z emanacją w uzyskiwanym wyrazie architektonicznym projektowanych obiektów (2). Mam w pamięci dyskusje na łamach kolejnych numerów serii Architectural Design z lat 90., gdzie nasi zachodni koledzy czekali na objaw erupcji wolności widocznej w rewolucyjnej architektonicznej ekspresji, u nas budowaniem nowej tożsamości były początkowo odwołania do architektury polskich lat 20., obrosłych mitem sukcesów na arenie międzynarodowej. Tak powstało m.in. osiedle na ul. Hozjusza spółki JEMS, które uważam za charakterystyczny i udany przykład próby kontynuowania wyzwolonej od politycznych naleciałości autentycznej tradycji i jednocześnie przykład współczesnego wpisywania się w historyczny zespół urbanistyczny warszawskiego Żoliborza. Przykładów stosowania stylistyki dwudziestolecia międzywojennego było w tych latach wiele – w działalności arch.arch. W. Szymborskiego i J. Zielonki, Piotra Szaroszyka, Piotra Wichy. Zasługuje to na obserwację, niechby tylko historyczną. Nie podam ich jednak jako mojego wyboru na „krótkiej liście”, ponieważ traktuję to jako etap nieco zbyt stylizowany, niespełniający warunku pochodzenia „z tego czasu”.
Wytypowanie najważniejszych wydarzeń w obszarze architektury w ostatnim dwudziestoleciu, jak widać złożone i niełatwe, przeprowadzone zostanie w podziale na grupy zagadnień, gdzie w opinii autorki architektura budowała w sposób istotny szeroko rozumianą kulturę kraju odbudowującego swoją tożsamość. Grupy te to:
• architektura przestrzeni duchowych,
• zjawisko śląskiej architektury,
• nowy rynek budowlany i działalność prywatnych inwestorów na jego forum,
• nowe formy promocji dobrej praktyki architektonicznej,
• polska architektura na forum międzynarodowym.
W ich obrębie zostaną wskazane obiekty uznane za najbardziej charakterystyczne dla danej grupy ze wskazaniem innych, które współbudowały sukces, czy też popularność mierzoną skutecznością w przypadku, gdy jest mowa o zjawisku szerszym niż pojedynczy budynek czy zespół urbanistyczny. Zamiast opisu obiektów uzasadnieniem zatem będzie tło i uwarunkowania. Tak bowiem autorka widzi swoją rolę jako krytyka i uzasadniającego wybór selekcjonera. Wybór nastepuje ze wskazaniem jego genezy i interpretacji i są one ważniejsze niż monografia danego zjawiska, czy też jego laudacja.


(1) Nie odczytuję intencji animatorów i organizatorów Kongresu, by przydawać naszym eksperckim wyborom sensu stricto naukowe uzasadnienia. Wybrane przez siebie wydarzenia rozumiem raczej jako osobistą odpowiedzailność i odwołanie się do subiektywnych obserwacji, zobiektywizowanych publicznymi wypowiedziami, które - jak rozumiem - stanowiły podstawę powierzenia nam tej roli.
(2) Cechy te to przede wszystkim emocjonalność, zawadiackość. Emocjonalność z jednej strony prowadzi do architektury natchnionej, z drugiej, niestety, przenosi też na nią zdeterminowaną emocjami kłótliwość.




« Wrzesień 2018 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo