Tendencje zmian w procesie digitalizacji i przechowywania dokumentów cyfrowych

 

Celem nadrzędnym digitalizacji materiałów archiwalnych, bibliotecznych i muzealnych oraz przechowywania naturalnych dokumentów cyfrowych jest zapewnienie całemu społeczeństwu, poprzez zbudowanie odpowiednich zasobów cyfrowych, jak najszerszego dostępu do obiektów dziedzictwa kulturowego i dorobku naukowego. Założenia programowe powinny obejmować zatem nie tylko działania służące zabezpieczeniu, digitalizacji i udostępnianiu zasobów cyfrowych, ale także wskazania dotyczące prac badawczo-rozwojowych służących ochronie dziedzictwa nauki i kultury oraz ich promocji, a także potrzeby w zakresie modyfikacji prawa, które umożliwią szerokie wykorzystanie polskich zasobów cyfrowych. Digitalizacja jako nowy sposób przetwarzania treści kulturowych i naukowych będzie miała bowiem sens tylko wówczas, gdy jej efekty szybko i w sposób otwarty będą dostępne dla jak największej liczby obywateli zainteresowanych prezentowanymi treściami. Jak dotąd digitalizacja wykonywana była w instytucjach kultury w Polsce na zasadzie inicjatyw poszczególnych placówek lub konsorcjów, w różnych celach, różnymi środkami, bez oparcia na programie koordynowanym centralnie i bez jednoznacznych uwarunkowań prawnych ustalających zasady udostępniania zbiorów. Rodziło to oczywiste niebezpieczeństwo dublowania prac, nieracjonalności wydatkowania środków finansowych oraz nieprzestrzegania ujednoliconych standardów, a nawet niezgodnej z prawem eksploatacji praw autorskich na nowych polach eksploatacji czy przetwarzania danych osobowych.

............................................................................................
poprzednia strona