Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]
Raport o finansowaniu i zarządzaniu instytucjami kultury

Dodaj komentarz:

Nick:
E-mail:
Treść:
Wpisz tekst z obrazka: CAPTCHA Image

Inny obrazek


Komentarze:

23.09.2009, 20:20

Nawiązując do jednej z tez Raportu mówiącej o samofinansowaniu się kultury, z perspetywy badań jakie prowadziłem wśród animatorów regionu Mazowieckiego mogę powiedzieć, że stałe finansowanie z budżetu gminy, dzielnicy czy miasta jest często podstawowym źródłem finansowania tych organizacji kultury, których szefami są osoby, które zarządzają w stylu pochodzącym z epoki realnego socjalizmu. W przeciwieństwie do nich, wyłoniona w badaniach grupa animatorów – Liderów, jest grupą aktywnie poszukującą pieniędzy na rynku. Dla pozyskiwania dodatkowych źródeł finansowych Liderzy zakładają stowarzyszenia lub współpracują z zewnętrznymi stowarzyszeniami, zabiegają o sponsorów instytucjonalnych i indywidualnych. Średnio tylko 56,3% budżetu przebadanych organizacji prowadzonych przez Liderów pochodziło ze środków samorządowych. Kim są tajemniczy Liderzy, którzy już dziś wydają się spełnić postulat autorów Raportu o samofinansowaniou się kultury? Portret takiego lidera – animatora kultury wyłania się z przeprowadzonych w 2008 roku badań animatorów aktywnych na rynku kultury woj. Mazowieckim. Upraszczając opis grupy animatorów, która została w trakcie badań wyodrębniona i określona jako liderzy, proponuję porównanie ich pracy z pracą kierowcy autobusu. Model działania lidera – kierowcy autobusu obejmuje osiem składowych procesu organizowania działalnosci kulturalnej, które tworzą schemat step by step i wydaje się być determinantami sukcesu. Przebadani liderzy, czyli najskuteczniejsi animatorzy różnili się od pozostałych tym, że realizowali świadomie i systematycznie wszystkie wymienione poniżej dziłania: · stworzenie wizji i misji prowadzonej działalności (określenie celu jazdy), · zbudowanie zaangażowanego zespołu dzięki wprowadzeniu atmosfery – empowermentu (zebranie pasażerów), · wspólne opracowanie operacyjnej definicji wizji metodą projektów (opracowanie planu podróży autobusem), · outsourcing – wykorzystanie w realizowanych projektach wysokiej klasy wykonawców, · stosowanie instrumentów marketingowych (zadbanie o paliwo) dla zapewnienia finansowania · wprowadzanie innowacji (turbo doładowanie dla przyspieszenia jazdy) · skuteczna komunikacja ze środowiskiem lokalnym i współpraca w społeczności z poszczególnymi członkami prowadzi do tworzenia się lokalnych struktur sieciowych, które można okreslić jako klastry. W przypadku każdego z wymienionych działań wykazane zostało, że najbardziej angażują się w nie ci animatorzy, którzy należą do grupy lokalnych liderów kultury. Systematyczne stosowanie schematu organizowania działalności kulturalnej, obejmującego „Misję – Wizję – Empowerment – Myślenie Projektami – Outsourcing - Marketing – Innowację – Komunikację” wydaje się być w świetle badań źródłem sukcesu lokalnych liderów kultury. Wyłoniony w trakcie badań, przedstawiony powyżej wzór organizowania działalnosci kulturalnej przez animatorów cieszących się sukcesami i uznaniem społecznym obejmuje działania nastawione na samodzielne pozyskiwania środków finansowych takich jak: pozyskiwanie sponsorów, prowadzenie działalności gospodarczej, pozyskiwanie 1% odpisu od podatku, a przedewszystkim tworzenie oferty kulturalnej z zastosowaniem instrumentów marketingowych. Wydaje się, że ten wieloczłonowy wzór – schemat postępowania mógłby z powaodzeniem pełnić rolę instrukcji dla wszystkich animatorów kultury.

18.09.2009, 21:45

W „Raporcie o książce” znalazły się podrozdziały Sieć biblioteczna, Czytelnictwo książek (w ramach rozdziałów: Rynek książki – kolejne ogniwa, Perspektywy rozwoju przemysłu książki w Polsce). Przedstawiona tam analiza „rynku książki” „Przemysłu książki” pewnie z założenia pominęła kilka ważnych spraw dotyczących funkcjonowania bibliotekarstwa publicznego w Polsce. Wskażę na dwie sprawy: biblioteki publiczne nie będące w świetle prawa instytucjami kultury oraz pomysły łączenia bibliotek publicznych ze szkolnymi. Moim zdaniem zabrakło informacji, w jakim zakresie wypełniane są przez organizatorów bibliotek, czyli samorządy gminne zapisy rozdz. 2. art. 9. ust. 1 i ust. 2. Ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej z dnia 25 października 1991 r. (z późn. zm.), które stanowią, iż: Art. 9. 1. Jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Zabrakło informacji, jak został zrealizowany zapis z ustawy z z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach: Art. 18. Ust. 2. 2. Bibliotekami publicznymi są, zorganizowane w formie instytucji kultury, Biblioteka Narodowa oraz biblioteki jednostek samorządu terytorialnego. Tak więc, w raporcie o książce czy też w raporcie o finansowaniu i zarządzaniu instytucjami kultury zabrakło odpowiedzi czy postawienia problemu: czy placówka kultury – biblioteka publiczna, która nie jest instytucją kultury jest biblioteką publiczną w świetle prawa, czy też nie. Oczywiście dla użytkownika nie ma to znaczenia czy wypożycza książki z instytucji kultury czy biblioteki publicznej znajdujące się w strukturze urzędu gminy, z biblioteki publiczno-szkolnej, czy z biblioteki wchodzącej w skład ośrodka kultury nie będącego również instytucją kultury. Ale niech ustawodawca udzieli jednoznacznej odpowiedzi, co wynika z nieprzestrzegania prawa w tym zakresie przez władze gmin. Czy jest to mała „szkodliwość czynu” owe nieprzestrzegania? Jeżeli tak, to może trzeba zmienić te zapisy, a nie udawać, że nic się nie dzieje. Nawet jeżeli skala tego problemu jest niewielka w stosunku do ogółu bibliotek publicznych, warto sprawę wyjaśnić. Warto wskazać, iż od czterech lat dotacja na zakup nowości wydawniczych ze środków MKiDN (przekazywana za pośrednictwem Biblioteki Narodowej) przyznawana jest bibliotekom publicznym, które mają status instytucji kultury lub wchodzą w skład ośrodków kultury mających status instytucji kultury. Pozostałe biblioteki publiczne tej dotacji nie otrzymują. Zastosowanie takiego kryterium wymusiło na części samorządów, ze podjęły decyzje na przekształceniu bibliotek w instytucje kultury. Jednocześnie w ogólnopolskim programie Rozwoju Bibliotek stwierdza się, iż w PRB mogą uczestniczyć biblioteki publiczne niezależnie od swojej formy organizacyjnej, w tym biblioteki nieposiadające statusu instytucji kultury. Tak więc warto odpowiedzieć jednoznacznie na pytanie: co tracą a co zyskują gminne biblioteki publiczne i ich filie, które nie są instytucjami kultury i jak ten problem prawnie rozwiązać i zakończyć. Kolejny problem, to pomysły samorządowców łączenia bibliotek publicznych ze szkolnymi (choć ustawa o bibliotekach tego zabrania). Ale przecież ustawy są po to, aby je zmieniać. Skoro na forach bibliotecznych toczy się na ten temat gorąca dyskusja, to może będzie dla tych spraw 10 minut na Kongresie Kultury. Bibliotekarz z miasta Łodzi

18.09.2009, 10:45

Nawiązując do jednej z tez Raportu mówiącej o samofinansowaniu się kultury, z perspetywy badań jakie prowadziłem wśród animatorów regionu Mazowieckiego mogę powiedzieć, że stałe finansowanie z budżetu gminy, dzielnicyczy miasta jest często podstawowym źródłem finansowania tych organizacji kultury, których szefami są osoby, które zarządzają w stylu pochodzącym z epoki realnego socjalizmu. W przeciwieństwie do nich, wyłoniona w badaniach grupa animatorów – liderów, jest grupą aktywnie poszukującą pieniędzy na rynku. Dla pozyskiwania dodatkowych źródeł finansowych Liderzy zakładają stowarzyszenia lub współpracują z zewnętrznymi stowarzyszeniami, zabiegają o sponsorów instytucjonalnych i indywidualnych. Średnio tylko 56,3% budżetu przebadanych organizacji prowadzonych przez Liderów pochodziło ze środków samorządowych. Kim są tajemniczy Liderzy, którzy już dziś wydają się spełnić postulat autorów Raportu o samofinansowaniou się kultury? Portret takiego lidera – animatora kultury wyłania się z przeprowadzonych w 2008 roku badań animatorów aktywnych na rynku kultury woj. Mazowieckim. Upraszczając opis grupy animatorów, która została w trakcie badań wyodrębniona i określona jako liderzy, proponuję porównanie ich pracy z pracą kierowcy autobusu. Model działania lidera – kierowcy autobusu obejmuje osiem składowych procesu organizowania działalnosci kulturalnej, które tworzą schemat step by step i wydaje się być determinantami sukcesu. Przebadani liderzy, czyli najskuteczniejsi animatorzy różnili się od pozostałych tym, że realizowali świadomie i systematycznie wszystkie wymienione poniżej dziłania: · stworzenie wizji i misji prowadzonej działalności (określenie celu jazdy), · zbudowanie zaangażowanego zespołu dzięki wprowadzeniu atmosfery – empowermentu (zebranie pasażerów), · wspólne opracowanie operacyjnej definicji wizji metodą projektów (opracowanie planu podróży autobusem), · outsourcing – wykorzystanie w realizowanych projektach wysokiej klasy wykonawców, · stosowanie instrumentów marketingowych (zadbanie o paliwo) dla zapewnienia finansowania · wprowadzanie innowacji (turbo doładowanie dla przyspieszenia jazdy) · skuteczna komunikacja ze środowiskiem lokalnym i współpraca w społeczności z poszczególnymi członkami prowadzi do tworzenia się lokalnych struktur sieciowych, które można okreslić jako klastry. W przypadku każdego z wymienionych działań wykazane zostało, że najbardziej angażują się w nie ci animatorzy, którzy należą do grupy lokalnych liderów kultury. systematyczne stosowanie schematu organizowania działalności kulturalnej, obejmującego „Misję – Wizję – Empowerment – Myślenie Projektami – Outsourcing - Marketing – Innowację – Komunikację” wydaje się w być w świetle badań źródłem sukcesu lokalnych liderów kultury. Wyłoniony w trakcie badań, przedstawiony powyżej wzór organizowania działalnosci kulturalnej przez animatorów cieszących się sukcesami i uznaniem społecznym obejmuje działania nastawione na samodzielne pozyskiwania środków finansowych takich jak: pozyskiwanie sponsorów, prowadzenie działalności gospodarczej, pozyskiwanie 1% odpisu od podatku, a przedewszystkim tworzenie oferty kulturalnej z zastosowaniem instrumentów marketingowych. Wydaje się, że ten wieloczłonowy wzór – schemat postępowania mógłby z powaodzeniem pełnić rolę instrukcji dla wszystkich animatorów kultury.

« Maj 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31

Miejskie powidoki


Rozmawiać o designie - dlaczego nie?


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo