Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Opis instytucjonalny szkolnictwa artystycznego w Polsce

1.4.2. Szkolnictwo wyższe

Decydujący wpływ na system szkolnictwa wyższego w Polsce, w tym szkolnictwa artystycznego, ma system boloński. Od 1999 r. kraje członkowskie Unii Europejskiej oraz inne kraje uczestniczące w tym systemie podjęły działania zmierzające do stworzenia Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego. Podstawowe ustalenia zmierzały do stworzenia krajowych systemów oceny jakości kształcenia (w Polsce Państwowa Komisja Akredytacyjna), standaryzacji systemu dyplomów, przyjęcia dwustopniowego systemu studiów (studia licencjackie i magisterskie uzupełniające w Polsce) oraz wprowadzeniu systemu punktowego (ECTS). Rozstrzygnięcia te zostały zaimplementowane do polskiego systemu prawnego w ustawie „Prawo o szkolnictwie wyższym” z 27 lipca 2005 r. Rozporządzenia ministra właściwego dla szkolnictwa wyższego uszczegóławiają zapisy ustawy. Ustawa „Prawo o szkolnictwie wyższym” jest podstawowym aktem prawnym regulującym szkolnictwo wyższe artystyczne. Zgodnie z nią wszystkie wyższe uczelnie artystyczne znajdują się pod nadzorem ministra właściwego dla kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Jedną z zasad nadzoru jest składanie przez rektora uczelni do 15 października każdego roku sprawozdania „z działalności uczelni wraz z informacją dotyczącą obsady kadrowej na prowadzonych kierunkach studiów” (art. 35.1). Ustawa ponadto opisuje zasady autonomii uczelni wyższych i określa ich strukturę wewnętrzną.
Przychodami uczelni artystycznych zgodnie z ustawą mogą być:

1) dotacje z budżetu państwa na zadania określone w ustawie (uczelnie publiczne, art. 92) udzielane w odniesieniu do uczelni artystycznych przez ministra właściwego dla kultury i ochrony dziedzictwa narodowego na:

a) zadania związane z kształceniem studentów studiów stacjonarnych, uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich i kadr naukowych oraz utrzymaniem uczelni, w tym na remonty (art. 94.1.1);
b) zadania uczelni artystycznej związane z działalnością kulturalną w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (art. 94.1.4);
c) zadania związane z bezzwrotną pomocą materialną dla studentów w zakresie określonym w art. 173 ust. 1 oraz dla doktorantów w zakresie określonym w art. 199 ust.1 (art.94.1.7);
d) dofinansowanie lub finansowanie kosztów realizacji inwestycji, w tym realizowanych z udziałem środków pochodzących z publicznych środków wspólnotowych w ramach kontraktów wojewódzkich, o których mowa w ustawie
z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (art. 94.1.10);
e) zadania związane z kształceniem i rehabilitacją leczniczą studentów niepełnosprawnych (art. 94.1.11);
2) nakłady finansowe na badania naukowe i prace rozwojowe uregulowane przez ustawę o zasadach finansowania nauki z 8 października 2004 r.;
3) odpłatności za świadczone usługi edukacyjne, w szczególności za kształcenie na studiach i studiach doktoranckich, prowadzonych w formach niestacjonarnych, oraz za świadczone przez uczelnie artystyczne usługi artystyczne (art. 98.1.3); opłaty za postępowanie związane z przyjęciem na studia (art. 98.1.4); jednorazowe opłaty za wydanie dyplomu, świadectwa oraz innego dokumentu związanego z tokiem studiów (art. 98.1.5); przychody z działalności kulturalnej (art. 98.1.6).

Pracownikami uczelni, zgodnie z ustawą o szkolnictwie wyższym, są nauczyciele akademiccy realizujący zadania naukowo-dydaktyczne, naukowe lub dydaktyczne. Ich okresowe oceny są dokonywane przez podmiot określony w statucie uczelni, nie rzadziej niż raz na cztery lata lub na wniosek kierownika jednostki, w której zatrudniony jest nauczyciel akademicki. W części oceny dotyczącej wypełniania zadań dydaktycznych zasięga się opinii studentów (art. 132).

Aktem prawnym regulującym zasady przyznawania tytułów naukowych jest ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z 14 marca 2003 r. Przewiduje ona dwa stopnie naukowe: doktora i doktora habilitowanego oraz tytuł naukowy profesora określonej dziedziny nauki lub sztuki. Reguluje ona również zasady przyznawania jednostkom organizacyjnym uprawnień do nadawania stopni doktora oraz doktora habilitowanego oraz rolę Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, przyznającej prawo jednostkom do nadawania stopni naukowych.


« Maj 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo