5.2.3. Promocja

Promocja tańca na poziomie międzynarodowym i krajowym (Polskie Instytuty Kultury i wielkie fundacje, Forda, Fullbrighta, oraz centra sztuki, na przykład Barysznikow Art Center)

Polskie Instytuty Kultury zazwyczaj nie angażują się w promocję wydarzeń tanecznych, chyba że są one związane z ogólnymi wydarzeniami wyższej rangi, jak obchody Roku Polskiego (np. wizyta Polskiego Teatru Tańca w Lyonie czy ostatnio pokaz spektaklu Happy w The Place w Londynie). Na oficjalnych stronach instytucji państwowych nie ma informacji o zespołach tanecznych i choreografach pracujących w Polsce (z wyjątkiem Instytut Polskiego w Sztokholmie). Jedyną inicjatywą podjętą ostatnio przez tego typu instytucję jest planowana przez Instytut Teatralny publikacja zawierająca krótkie opisy sylwetek polskich choreografów i zespołów tańca współczesnego. Tymczasem w innych krajach powszechną praktyką jest coroczne przygotowanie specjalnie dla celów promocyjnych CD lub DVD z materiałami wideo prezentującymi choreografów/zespoły. Nawiązanie oficjalnej współpracy przez instytucję, taką jaką miałby być Instytut Tańca, również z fundacjami takimi jak Fundacja Forda (wspierająca aktywnie taniec) czy Fullbrighta, pozwoliłoby na zwiększenie wymiany artystycznej i akademickiej.


Informacja o wydarzeniach tanecznych w oficjalnych programach i kalendarzach kulturalnych.

Informacje o najważniejszych wydarzeniach tanecznych, przede wszystkim festiwalach powinny znaleźć się na przykład w informatorze publikowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Włączenie różnych instytucji użyteczności publicznej (biblioteki publiczne, wojewódzkie, narodowe muzea) w edukacyjno-promocyjny program wspierania tańca.

Takie programy służyłyby zarówno ożywieniu przestrzeni tych instytucji, jak i promocji tańca. Mogą mieć formę wystaw fotograficznych i dokumentalnych, tańczonych konferencji itd. Taniec współczesny jest tak elastyczną formą sztuki, że spektakle taneczne również mogą odbywać się w takich przestrzeniach. Jest to interesujące zarówno dla zwiedzających muzea czy czytelników bibliotek, jak i dla tancerzy czy pedagogów tańca, którzy konfrontują się z nową publicznością.

Wsparcie ministerialne dla Polskiej Platformy Tańca jako miejsca prezentacji i promocji polskiej sztuki tanecznej.

Platforma tańca jest jednym z najpopularniejszych modeli promocji twórców pochodzących z danego kraju. Prezentuje możliwie szeroki przegląd twórczości najnowszych premier, różnorodnych estetyk i formatów (soliści, duety, zespoły itd.). Ten rodzaj prezentacji skierowany jest przede wszystkim do publiczności zawodowo związanej z tańcem. Ostatnia Polska Platforma Tańca odbyła się w 2008 r. w Poznaniu. Należy zaznaczyć, że nie wszystkie zespoły zaakceptowały ten rodzaj promocji i nie wszystkie stanęły do konkursu (odmówił Śląski Teatr Tańca). Wsparcie ministerstwa, na przykład w formie oficjalnego patronatu, mogłoby pomóc w integracji środowiska tanecznego. Ten rodzaj prezentacji świadczy o niezbędnym profesjonalnym podejściu do sztuki tańca i pomaga w promocji, zwłaszcza młodszych twórców (jak poznański choreograf Mikołaj Mikołajczyk).

Zaangażowanie instytucji samorządowych w promocję tańca, jako odrębnej sztuki i formy wychowania fizycznego i artystycznego dzieci i młodzieży oraz jako szansy na promocję miasta i regionu.

Taniec współczesny, od dawna uznana forma sztuki współczesnej, jest także doskonałym narzędziem uwrażliwiania na sztukę. Warsztaty z tańca współczesnego mogą być przeznaczone dla każdej grupy wiekowej i publiczności każdego typu, zarówno dla amatorów, jak i profesjonalistów. Może funkcjonować jako alternatywna forma wychowania fizycznego, rozwijającego świadomość funkcjonowania organizmu, wrażliwość na własne ciało i ogólnofizyczny, harmonijny rozwój. Jak pokazują to przykłady festiwali z Lublina, Bytomia czy Poznania, warsztaty tańca współczesnego są niezwykle różnorodne, skierowane do bardzo szerokiej grupy odbiorców i często stają się elementem skutecznej promocji danego miasta i regionu.

Rozszerzenie programów edukacyjnych opartych na tańcu współczesnym o nowe grupy uczestników i odbiorców – dzieci, osoby starsze, niepełnosprawne.

Tego typu praktyka ma już miejsce podczas wspomnianych wyżej festiwali. Tym bardziej należy ją wspierać oraz zabiegać o nowe tego typu programy. Możliwe są na przykład przeznaczone dla pedagogów, psychologów kursy z choreoterapii jako narzędzia wspomagającego terapię czy wychowanie.