Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Analiza dynamiczna zmian w tańcu współczesnym w okresie ostatnich dwudziestu lat

2.2.3.2. Przyszedł czas na ekspresję indywidualności

Pod koniec lat osiemdziesiątych Wojciech Misiuro, wówczas już dojrzały artysta (absolwent Gdańskiego Studia Baletowego i Studia Pantomimy przy Wrocławskim Teatrze Pantomimy Henryka Tomaszewskiego, współpracujący później jako choreograf z wieloma znamienitymi teatrami w Polsce), założył w Gdyni autorski Teatr Ekspresji (1987-2000). Przez ostatnich kilkanaście lat (od premiery z 1988 r. w Teatrze Muzycznym w Gdyni) Misiuro znudzony rutyną polskiego baletu, poszukujący nowej formy rozwoju, wypracował własną, rozpoznawalną poetykę teatralną.

We wszystkich swoich spektaklach: Umarli potrafią tańczyć (1988), Dantończycy (1989), Zun (1990), Idole perwersji (1991), College No 24 (1992), Miasto mężczyzn (1994), Pasja (1995), Kantata (1997) i Tango (1999), Misiuro świadomie atakuje widza uporczywie powtarzanymi motywami ruchowymi, wywodzącymi się pierwotnie z potocznego, codziennego poruszania się, z licznymi zatrzymaniami będącymi obietnicą nowego ruchu i, co za tym idzie, z akcją pozbawioną linearnego przebiegu 12. Ze względu na owe powtórzenia: gestów, sekwencji, scen, zatrzymań i powrotów, narracja nie rozwija się w konsekwencji następstwa czasu, ale jest raczej niewyczerpaną, wieczną teraźniejszością.

Obok czysto formalnej, choreograficznej warstwy spektakli rysują się podejmowane wciąż na nowo wątki narracyjne dotyczące: konfliktu jednostki ze społeczeństwem, uwarunkowań narzuconych przez kulturę i cywilizację, współczesnego erotyzmu i społecznie aktualnych prób odnalezienia autentyczności istnienia. Problemy te wydają się uniwersalne i nie należą do specjalnie odkrywczych, jednak znaczenie teatru Misiury pozostaje niemałe. Niemal we wszystkich spektaklach Teatru Ekspresji dają się zauważyć inspiracje dokonaniami takich ludzi teatru, jak Pina Bausch czy Robert Wilson (do czego zresztą Misiuro się przyznaje) i, mimo że twórca wciąż zachowuje swoją „osobność” i niepowtarzalność na polskiej scenie teatralnej, to właśnie wprowadzenie do obiegu polskiego estetyki najwybitniejszych reżyserów zachodnich jest chyba najbardziej znaczącym jego wkładem w rozwój rodzimego tańca 13. No i oczywiście jego tancerze, którzy stanowią do dziś podstawę większości trójmiejskich teatrów tańca: Leszek Bzdyl (Dada von Bzdülöw), Jacek Krawczyk (Teatr Okazjonalny), Krzysztof Leon Dziemiaszkiewicz (Teatr Patrz Mi Na Usta) czy Bożena Eltermann (Teatr Cynada).

Misiuro szukał aktorów, wykonawców swych choreografii, nie tylko wśród tancerzy, ale też wśród sportowców, którzy oprócz kondycji, wspaniałych możliwości fizycznych i dyscypliny cielesnej wnieśli do teatru świeżość i otwartość na wszelkiego typu eksperymenty. Liczne występy na festiwalach w Polsce (m.in. Kaliskie Spotkania Teatralne 1989, 1991, 1992; Spotkania Baletowe, Łódź, 1991, 1997; Rzeszowskie Spotkania Teatralne 1991, 1992, 1994, 1995, 1998) i za granicą (m.in. Międzynarodowy Festiwal Sztuki, Edynburg, 1991; Festiwal Spoleto, Charlston, USA 1992; Festiwal Spoleto, Włochy 1993), a także jego produkcje telewizyjne: Zun (1992), De Aegypto – opera egipska (1993), Umarli potrafią tańczyć (1993), Pasja (1995) i Kantata (1997) i film dokumentalny o działalności Teatru Ekspresji (m.in. Teatr niedemokratyczny B. Dunajewskiej z 1992 r. i Wokół Mistrza Misiuro (G. Stankiewicz, 1997 14) pozwalają nie istniejącemu od 2000 r. Teatrowi Ekspresji zajmować miejsce w historii teatru tańca w Polsce. To również dzięki odważnym działaniom Wojciecha Misiuro i jego aktorów z przełomu lat osiemdziesiątych i rozwinęła się samodzielna sztuka teatru tańca, najpierw w Trójmieście, potem w całym kraju. Teatr Ekspresji stał się również, pierwszym po PTT, teatrem instytucjonalnym utrzymywanym początkowo przez miasto Gdańsk, a potem przez dziwną hybrydę samorządową bytomsko-sopocką.




----------------------------------------------------------------
12 Informator Teatru Ekspresji, Sopot 1999.
13 Joanna Czajkowska „O różnych drogach edukacji z zakresu tańca współczesnego w Trójmieście”, praca magisterska napisana w 1999 r. w Zakładzie Teorii Wychowania Uniwersytetu Gdańskiego.
14 Informator Teatru Ekspresji, Sopot 1999.


 
« Sierpień 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo