Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Analiza dynamiczna zmian w tańcu współczesnym w okresie ostatnich dwudziestu lat

2.2.2. Polski Teatr Tańca – Balet Poznański

Drugim ośrodkiem mającym wpływ na zmianę myślenia o tańcu okazał się założony w Poznaniu w 1973 r. pierwszy polski zawodowy zespół, który zaczął odchodzić od tańca klasycznego, nie będąc przy tym teatrem dramatycznym. Był on autorskim dziełem tancerza i choreografa Conrada Drzewieckiego.

Nie da się ukryć, że Drzewiecki stał się popieranym i reprezentacyjnym artystą „czasu odwilży”. Bez wątpienia wpłynęła na to „liberalna i prozachodnia” polityka ówczesnej władzy, która z wybranej grupy polskich artystów uczyniła doskonale funkcjonujące narzędzie propagandy. Drzewiecki poznał nowe techniki tańca współczesnego na Zachodzie, wrócił i uzyskał pozwolenie na wprowadzanie tych ¬ wydawałoby się, niegroźnych – nowinek formalnych. Zbudował swój zespół na zespole baletowym opery poznańskiej, którym do tej pory kierował.

Istniejący już od trzydziestu sześciu lat PTT przechodził oczywiście różne etapy. Znajdowało to wyraz w samej konstrukcji spektakli, technice używanej przez choreografów (od neoklasycznej po klasyczną technikę modern) czy wreszcie przejawiało się w zmianie pokoleniowej na stanowisku głównego choreografa. Po latach kierowania zespołem przez Conrada Drzewieckiego, w zmienionych warunkach politycznych, dyrektorską w 1988 r. funkcję przejęła Ewa Wycichowska, uznana tancerka (primabalerina Teatru Wielkiego w Łodzi) i choreografka. Chociaż w samym PTT zmieniało się wiele, jedno pozostawało bez zmian – teatr ten od samego początku jest teatrem instytucjonalnym i dotowanym ze środków publicznych.

Wszyscy tancerze tu pracujący są absolwentami szkół baletowych, co oznacza, po pierwsze, że posługują się tym samym językiem ciała, po drugie, że bardzo trudno jest im, absolwentom klasycznych „baletówek”, zaakceptować nowe techniki i nowe formy ruchu, przyuczeni są bowiem raczej do poprawnego wykonywania poleceń, a nie do kreatywnej współpracy. Naturalną koleją rzeczy teatr istniejący tak długo „sklasyczniał”, z czasem stał się dla młodszych, inaczej wychowanych tancerzy przykładem artystycznego skostnienia. Dyrekcja PTT zdaje się mieć tego świadomość.

Źródłem problemu, zdaniem Ewy Wycichowskiej jest system nauczania w polskich szkołach baletowych. Wycichowska podjęła się więc misji odnowy edukacji tanecznej i rozpoczęła organizowanie różnego rodzaju zajęć wykraczających poza szkolną edukację; najczęściej warsztatów z zakresu różnorodnych technik tańca współczesnego 4. Dopiero w latach dziewięćdziesiątych PTT został zatem niejako zmuszony do większej aktywności, pod presją rodzących się wówczas nowych teatrów tańca współczesnego, samodzielnie budujących nie tylko artystyczny repertuar, ale od razu, od podstaw niemalże, własny system warsztatów i festiwali, oraz inicjujących działalność społeczną i edukacyjną. W 1993 r. PTT zorganizował Międzynarodowe Warsztaty Tańca Współczesnego, w 2001 r. Międzynarodowe Biennale Tańca Współczesnego i wreszcie w 2004 r. Międzynarodowy Festiwal Teatrów Tańca.

Do ważnych spektakli w historii poznańskiego zespołu należą między innymi: Cudowny Mandaryn B. Bartoka w choreografii C. Drzewieckiego (1973), Medea w choreografii T. Kujawy (1975), Krzesany z muzyką W. Kilara z choreografią C. Drzewieckiego (1977), Dramatic Story K. Serockiego, C. Drzewieckiego i K. Pankiewicza (1979), Yesterday z muzyką The Beatles i choreografią C. Drzewieckiego, polska premiera dwóch choreografii amerykańskiej damy tańca modern Anny Sokołow z 1955 r. pt. Ballada i Rooms (1987), Faust goes rock z muzyką grupy The Shade i w choreografii E. Wycichowskiej (1989), Skrzypek opętany M. Małeckiego także w choreografii E. Wycichowskiej (1991), Inni z muzyką M. Horndasch i choreografią E. Wycichowskiej (1992) 5, czy wreszcie, zrealizowane dużo później, Niebezpieczne związki (1997) i +/– Nieskończoność (1999), oba w choreografii E. Wycichowskiej, oraz spektakle ostatnie Walk@ karnawału z postem (2002) w choreografii E. Wycichowskiej, Barocco (2004) J. Przybyłowicza i najnowsze Carpe Diem i Wiosna – Effatha (2007), oba w choreografii E. Wycichowskiej.

Ciekawe efekty przynosiła praca z choreografami z zewnątrz: zarówno z Polski, jak i z zagranicy. Tę możliwość PTT miał zagwarantowaną niemal od początku dyrekcji Wycichowskiej, pracowali tu między innymi: Mats Ek, Stanisław Wiśniewski, Toru Shimazaki i Himiko Minuto, a w ostatnich latach – Jacek Przybyłowicz (Barocco, Naszyjnik gołębicy), Virpi Pahkinen (Zefirum), Yossi Berg (Wo-man w pomidorach), Karin Saporta (Apokalypsa) oraz Rafał Dziemidok (Tragedia – Medea). Prawie wszystkie wymienione spektakle okazały się, jeśli nie sukcesem, to przynajmniej bardzo udanymi propozycjami.

Inną znaczącą zmianą w funkcjonowaniu zespołu było uruchomienie w 1999 r. Atelier, w którym młodzi tancerze PTT (ostatnio także spoza zespołu) mogą przygotowywać swoje pierwsze choreografie. I to właśnie tutaj powstają najciekawsze spektakle grupy, tu, gdzie jest miejsce i na poszukiwanie, i na błędy. Zdarzają się pomyłki i propozycje chybione, lecz więcej jest chyba tych udanych i z pomysłem, jak przedstawienia solistki PTT Iwony Pasińskiej. Punkt ciężkości przenosi się więc z głównej działalności grupy na mniejsze projekty poszczególnych tancerzy.

Nie bez znaczenia są również całoroczne warsztaty tańca współczesnego, mające kulminację w sierpniowym Biennale. W roku 2009 po raz piąty, równolegle z warsztatami, odbędzie się Międzynarodowy Festiwal Teatrów Tańca, kameralny, lecz interesujący, na którym obok gospodarzy występują co roku grupy z całego świata (w 2009 r. z Francji, Szwecji, Węgier, Hiszpanii, Izraela oraz Słowenii). Tym, którzy odwiedzają Poznań raczej ze względu na warsztaty tańca nowoczesnego niż współczesnego, daje to szansę zapoznania się także z tym drugim nurtem. Dla rozwoju świadomości na temat tańca współczesnego w Polsce ma to znaczenie niebagatelne. Oby podobne mogły mieć także spektakle PTT (obecnie nie tak twórcze i odkrywcze jak kiedyś, często mijające się z oczekiwaniami odbiorców) – nie tylko te przygotowane w ramach Atelier 6.




-----------------------------------------------------------------------
4 K. Korol, Moje góry są wymyślone – rozmowa z E. Wycichowską, kierującą Polskim Teatrem Tańca w Poznaniu, „Na przykład. Miesięcznik Kulturalny” 1998, nr 9, s. 12-14.
5 J. Ignaczak, XX lat Polskiego Teatru Tańca – Baletu Poznańskiego, Poznań 1993, s. 39-47.
6 J. Hoczyk, Teatr Tańca AD 2008. Nadzieje i kontynuacje, http://www.kulturaenter.pl/01t4.html


« Sierpień 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo