Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Analiza dynamiczna zmian w tańcu współczesnym w okresie ostatnich dwudziestu lat

2.1. Dlaczego taniec współczesny jest ważny?

Rola tańca współczesnego w życiu kulturalnym wynika z jego specyfiki. Zachowuje on swoją odrębność od powszechnie znanych sposobów artystycznej aktywności społecznej, takich jak teatr dramatyczny, jednak jako rodzaj sztuki performatywnej zwany „tańcem współczesnym” często zarazem pozostaje nierozpoznany. Różni się od „tańczenia” jako działalności zasadniczo rozrywkowej, a także od baletu jako aktywności głównie estetycznej.

Sztuka tańca współczesnego pojawiła się wraz z powstaniem nowoczesnych (i po-nowoczesnych) form życia społecznego, dlatego często jest postrzegana jako wyjątkowo trafnie oddająca kondycję człowieka naszych czasów. Taniec interpretuje performatywnie – więc nie systematyzując danych w celu dalszej interpretacji, lecz bezpośrednio aktywizując je w skutki – procesy społeczne i psychofizyczne. Badając w ten sposób naszą cielesność okazuje się czułym sejsmografem symptomów przemian politycznych, ekonomicznych i przede wszystkim duchowych, których nie rejestrują inne, bardziej „werbalne” media, pozwala spenetrować nieujawnione dotychczas przestrzenie aktywności twórczej i ekspresji człowieka „kondycji ponowoczesnej”.

Taniec współczesny jest sztuką młodą historycznie, i „młodą”, bo skierowaną do ludzi w wieku największej aktywności życiowej. Wyjątkowe miejsce tańca w społeczeństwach wysoko rozwiniętych (w Stanach Zjednoczonych, w Kanadzie, w Niemczech, w Wielkiej Brytanii, we Francji) i jego dynamiczny rozwój oraz wzrost popularności, który datuje się od lat sześćdziesiątych, wskazuje na bezpośredni związek tej dziedziny ekspresji z demokratyzacją kultury zachodniej i pogłębieniem tendencji egalitarnych w życiu politycznym. W Polsce właśnie z powodu politycznego odcięcia od Zachodu rozwój tej dziedziny twórczości był niemożliwy albo przybierał formy dewiacyjne. Dopiero zmiana warunków polityczno-społecznych dała tańcowi „nowe życie”; nie tylko umożliwiła jego rozwój, ale przede wszystkim ustanowiła dla niego właściwy kontekst kulturowy. Dlatego sytuacja tańca w każdym kraju jest widomym znakiem jego przynależności do świata wartości demokratycznych.

Na koniec wypada podkreślić znaczenie edukacyjne tańca współczesnego. Jako aktywność zarazem solowa i grupowa taniec pobudza do osobistej kreatywności niesprzecznej z interesami innych. Tworzony najczęściej w systemie producenckim, uczy współpracy i negocjacji, dostarcza doświadczeń integrujących i interkulturowych. Skierowany przede wszystkim do ludzi młodych, wprowadza ich we współczesne mechanizmy demokratycznych stosunków społecznych, uczy pozytywnego myślenia i wytrwałości. Mądrze spopularyzowany będzie niezastąpioną formą edukacji ruchowej i aktywności fizycznej, która jak żadna inna wpływa na harmonijny rozwój ciała, intelektu i psychiki. Tak pojmowany – taniec twórczy – przyczyni się do rozwoju zdrowej i samodzielnej osoby.



« Marzec 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo