Polski
Mocne strony
- Bogactwo i różnorodność polskiej kultury;
- Bogate dziedzictwo kulturalne, materialne i niematerialne, o wielkiej wartościi o światowym znaczeniu;
- Kultura polska, w tym kultura przemysłowa odpowiadają na trendy światowe,a w licznych przypadkach wręcz je antycypują;
- Wysoki poziom artystyczny i merytoryczny wielu instytucji kultury;
- Wpływ Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego na regulacje prawne i inicjatywy ustawodawcze w sferze promocji kultury;
- Istniejąca sieć instytucji zajmujących się promocją kultury polskiej, infrastruktura MSZ;
- Rosnące kwalifikacje i tendencja do odmładzania kadry profesjonalistóww instytucjach kultury oraz w instytucjach działających w obszarze promocji zagranicznej;
- Rosnący społeczny i ekonomiczny globalny popyt na intelektualnie zaawansowane, oryginalne dobra kultury;
- Rosnące zainteresowanie UE ekonomiczno-społeczną korelacją kultury i kreatywności przekładające się na rosnące budżety w kolejnych perspektywach finansowych;
- Dobre praktyki i dekada doświadczeń.
Słabe strony
- Brak wizji i mechanizmu stałego aktualizowania strategii promocji kultury i promocji Polski przez kulturę;
- Brak spójnej polityki resortowej dotyczącej zagranicznej promocji kulturalnej;
- Znikoma spójność działań promocyjnych podejmowanych przez różne podmioty;
- Brak właściwego instrumentarium prawnego, organizacyjnego i finansowegow dziedzinie promocji kultury;
- Ad-hoc-kracja - brak prawnych możliwości (budżety zadaniowe, programy wieloletnie) planowania poza granicę roku obrachunkowego skutecznie trzymający polskie instytucje na peryferiach międzynarodowego obiegu i redukujący polską obecność do sporadycznych, w dużej mierze improwizowanych akcji;
- Brak ustawy regulującej działania Instytutu Adama Mickiewicza, jako bezpośredniego koordynatora promocji za granicą i instytucji realizującej zadania wspólne dla resortów kultury i ministerstwa spraw zagranicznych oraz współpracującejz głównymi instytutami branżowymi;
- Brak jasnego podziału kompetencji w przypadku niektórych działań promocyjnych za granicą;
- Budżet na promocję kulturalną skazujący Polskę na obecność na obrzeżach i w niszach głównego obiegu kultury;
- Znikome wykorzystanie nowoczesnych form komunikacji;
- Szczątkowość baz wiedzy dostępnych dla wszystkich instytucji kultury, zawierających informacje o możliwościach promocyjnych w poszczególnych krajach i regionach, opinii nt. wizerunku Polski i Polaków;
- Brak badań nt. promocji kultury za granicą w poszczególnych krajach i regionach;
- Śladowe, na poziomie prowincjonalnym, zainteresowanie sektora biznesowego komunikowaniem poprzez kulturę.
- Wzrost zainteresowania kulturą jako multiplikatorem ekonomicznym;
- Pro-kulturowa polityka UE;
- Skokowy rozwój przemysłów kreatywnych;
- Możliwości wykorzystania funduszy strukturalnych i spójności w sferze kultury;
- Dynamiczny rozwój polskiej kultury, w tym także przemysłów kultury;
- Rosnąca oferta turystyki kulturalnej do Polski i dynamika rozwoju tej gałęzi przemysłu turystycznego w świecie.
Zagrożenia
- Cywilizacyjny regres - Polska jako bierny odbiorca, a nie aktywny dostawca high IQ content dla światowego obiegu idei i dóbr kultury;
- Śladowe zrozumienie roli, jaką współcześnie odgrywa zagraniczna promocja kulturalna do budowy marki narodowej, inwestycji bezpośrednich, wymiany handlowej i turystyki;
- Aprioryczna niechęć do traktowania kultury jako części ekonomii;
- Trwałe upośledzenie – wieloletnie zamrożenie budżetu resortu kultury (w tym na promocję zagraniczną) na poziomie cięć wywołanych globalnym kryzysem, mimo przewidywanych w dwuletniej perspektywie oznak ożywienia gospodarczego.
poprzedni rozdział
