Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Struktura organizacyjna a promocja Polski przez kulturę

3.4. Organizacja promocji kultury polskiej za granicą - ocena

W 1999 roku Ministrowie Kultury i Spraw Zagranicznych podkreślali konieczność współpracy, wymiany informacji i tworzenia baz wiedzy. Efektywność trzech głównych priorytetów postawionych dziesięć lat temu podlega wciąż dyskusji.

Kontrola NIK, która objęła lata 2000-2002 (I półrocze), została przeprowadzona z inicjatywy NIK. Skontrolowano łącznie 37 jednostek, w tym m.in. Ministerstwo Kultury, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 3 państwowe instytucje kultury (podległe MK), 3 Instytuty Polskie za granicą (podległe MSZ) i inne instytucje na poziomie krajowym i samorządowym13.

Wyniki kontroli wskazały, że:

- działania podejmowane na rzecz promocji polskiej kultury za granicą, w szczególności w krajach Unii Europejskiej, były zgodne z przyjętą przez Rząd RP polityką kulturalną państwa i podporządkowane nadrzędnemu dla Polski interesowi - wstąpienia do Unii Europejskiej. Pozytywna ocena NIK dotyczyła w szczególności działalności Ministra Spraw Zagranicznych i podległych mu jednostek.

- w działalności promującej polską kulturę za granicą wystąpiły jednakże nieprawidłowości, polegające na braku efektywnej współpracy pomiędzy Ministerstwem Kultury i Ministerstwem Spraw Zagranicznych. Ministerstwo Kultury nie planowało zadań i środków zapewniających realizację rządowych programów oraz nieefektywnie wykorzystywało podległe jednostki organizacyjne – w szczególności Centrum Międzynarodowej Współpracy Kulturalnej – Instytut Adama Mickiewicza. Instytut nie wykonywał zadań w zakresie koordynacji i nie podejmował działań wspierających MSZ w realizacji programów rządowych.

Ministerstwo Kultury nie posiadało założeń programowych i harmonogramu prac przygotowawczych, związanych z udziałem Polski m.in. w dwu prestiżowych projektach międzynarodowych, tj. Międzynarodowych Targach Książki we Frankfurcie nad Menem w 2000 r. oraz Festiwalu “Europalia 2001 Polska”. Skutkowało to nieracjonalnym wydatkowaniem środków budżetowych przeznaczonych na te cele (naruszenia ustawy o zamówieniach publicznych i zawyżenie kosztów) (NIK 2003).14

Z zacytowanego raportu NIK i opisu przedstawionego do tej pory w niniejszym raporcie wynika, że zagraniczna promocja jest oparta na nadpodaży aktywnych uczestników oraz deficycie strategii i środków. Brak danych ilościowych i odpowiednich badań pozwalających na ewaluację działań promocyjnych uniemożliwiają prawidłową ocenę skuteczności promocji, zarówno w kontekście poszczególnych instytucji, jak i na poziomie kraju. Nie chodzi tu bowiem o wymienianie flagowych przedsięwzięć realizowanych przez poszczególne instytucje, ale ich należyte porównanie pod względem efektywności. Tylko wówczas ocena promocji jest możliwa. Niestety nie ma bazy wiedzy, która umożliwiłaby takie porównanie.

Niemniej sytuacja mnożenia instytucji zajmujących się promocją Polski w świecie, zwiększającej się liczby przedsięwzięć służących wspieraniu korzystnego wizerunku Polski przy jednoczesnym braku spójnej strategii promocji kraju i rozproszeniu środków na cele promocyjne, budzi zasadny niepokój i frustrację nieskonsumowanej, historycznej szansy.

Obawy te zostały dobitnie wyartykułowane w kwietniu 2009 roku na konferencji „Promocja Polski - strategie regionalne” zorganizowanej przez Fundację Polskiego Godła Promocyjnego (patronat honorowy Rada Promocji Polski). Dyskusja dotyczyła m.in. podsumowania promocji Polski i wzięli w niej udział przedstawiciele kilkunastu instytucji zajmujących się promocją Polski, w tym reprezentanci ministerstw, agencji rządowych, a także organizacji pracodawców i samorządów terytorialnych. Podkreślono, że w rządowym myśleniu o promocji Polski dominuje „myślenie magiczne”, wg którego „wystarczy mieć dobre pomysły, przekuć je na strategię i promocja będzie się dobrze rozwijać”. Wskazywano, że rzeczywistym problemem jest nieumiejętne zarządzanie systemem promocji Polski, przejawiające się m.in. rozproszeniem kompetencji i środków finansowych. Problemem jest również dominacja w Polsce podejścia resortowego („resortowy szczękościsk”), brakuje natomiast myślenia o długofalowych projektach. W szczególności brakuje uporządkowania instytucji zajmujących się promocją Polski, z którego jasno wynikałoby, kto i za co miałby odpowiadać. Generalna konkluzja wskazuje na ogromny potencjał wartościowych, kreatywnych inicjatyw i niemal całkowitą atrofię systemu zarządzania nimi i strategii ich wykorzystania do promocji kraju.


poprzedni rozdział .......................................................................
13 M.in. Fundację Kultury, Zarząd Krajowy Stowarzyszenia “Wspólnota Polska”, Stowarzyszenie “Willa Decjusza” w Krakowie, 13 urzędów marszałkowskich, 8 urzędów miejskich w miastach na prawach powiatów i 5 starostw powiatowych.
14 Negatywna ocena dotyczyła również sposobu zlecania i rozliczania przez Ministerstwo Kultury zadań z zakresu promocji polskiej kultury za granicą, a także nadzoru nad ich przebiegiem, który nie zapewniał prawidłowego wykorzystania środków przeznaczonych na ten cel. NIK zwrócił również uwagę, że Ministerstwo Kultury nie podjęło skutecznych działań w celu pozyskania środków pomocowych UE (więcej NIK 2003).


« Maj 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo