3.3. Rada Promocji Polski

Próba koordynacji resortów w kwestii promocji kultury polskiej pojawiła się już w 2001 roku. Odbyło się kilka spotkań na szczeblu resortów (m.in. gospodarki i kultury) z instytucjami takimi jak Orbis czy LOT. Najbardziej zainteresowane spotkaniami były dwie ostatnie organizacje. Zmiana nastąpiła w 2004 roku. Powołano wówczas Radę Promocji Polski (RPP) działającą jednak z przerwami, często trwającymi nawet rok. Została ona reaktywowana w 2008 roku, na mocy uchwały nr 11 (dostosowanie składu RPP do działań prowadzonych przez właściwe ministerstwa i usprawnienie jej funkcjonowania).

Rada formalizuje współpracę między ministerstwami oraz instytucjami i jest ciałem opiniodawczym. Opinie Rady są przesyłane do Rady Ministrów. Rada jest jedynym sformalizowanym instrumentem koordynacji międzyresortowej współpracy w dziedzinie promocji. Składa się z ministra właściwego do spraw zagranicznych (przewodniczący), podsekretarzy stanu do spraw gospodarki (wiceprzewodniczący), pozostałych członków (kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, nauki, szkolnictwa wyższego, oświaty i wychowania, finansów publicznych, turystyki, rozwoju regionalnego, obrony narodowej, rolnictwa, rozwoju wsi) oraz Sekretarza Komitetu Integracji Europejskiej. Działania są prowadzone w zespołach roboczych (dyrektorzy departamentów). Jedna z grup roboczych RPP prowadzona jest pod kierunkiem dyrektora DDPiK MSZ.

Działalność Rady mogłaby przyczyniać się do zapewnienia ciągłości i spójności w projektowaniu międzynarodowej obecności Polski. Nie ma ona jednak pozapolitycznych, sformalizowanych uprawnień skłaniających ją do inicjowania i ewaluacji projektów. Tym samym nadal większość decyzji o nowych projektach promocyjnych jest podejmowana wyłącznie na poziomie poszczególnych ministerstw i podporządkowanych im agencji wykonawczych. Teoretycznie, głównym atutem Rady powinna być możliwość planowania międzyresortowego, koordynacja z pozostałymi programami i wieloletnie planowanie wydatków. W trakcie wywiadów wskazano, że jej słabością jest całkowite upolitycznienie (vide skład Rady), a co za tym idzie ograniczone kompetencje w dziedzinie brandingu narodowego, komunikacji i marketingu.


poprzedni rozdział