Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Struktura organizacyjna a promocja Polski przez kulturę

3.1. Główne instytucje rządowe

3.1.1. Ministerstwo Spraw Zagranicznych

3.1.1.4 Promocja MSZ – historia i formy


Po roku 1989 i wyjściu z izolacji politycznej promocja była uzależniona już tylko od infrastruktury, możliwości kadrowych, poziomu nowoczesności narzędzi i metod działania. Wszystkie te elementy, które nigdy nie nabrały znaczenia w PRL, odsłoniły słabość dyplomacji kulturalnej. Do połowy lat dziewięćdziesiątych stagnacja w promocji nie była przedmiotem wielkiej troski i lokowała się nisko na liście priorytetów. W 1997 wiodący Departament ocenił, że w skali całego kraju koordynacja polityki promocji Polski poza jej granicami pozostawiała wiele do życzenia (Sprawozdanie 1997). Paradoks sytuacji polegał na tym, że resorty nie będące ustawowo obarczone promocją zagraniczną dysponowały większymi środkami finansowymi niż MSZ. W początkowym okresie działalność promocyjna MSZ sprowadzała się do administrowania, działalności ogólnoinformacyjnej (np. zakupu gadżetów promocyjnych dla placówek, o których jakości i przydatności krążą anegdoty), z czasem także do przygotowywania często wartościowych materiałów backgroundowych, broszur informacyjnych, informatorów historyczno-kulturalnych, etc. W ramach promocji akcesji do NATO zainicjowano programy wizyt studyjnych, głównie dziennikarzy. Natężenie działań promocyjnych nastąpiło pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Były to działania rozproszone i niekoherentne, moderowane przede wszystkim pracowitością i kreatywnością poszczególnych szefów placówek i trudno dzisiaj określić nie tyle ich ilość, co ich efektywność.

Na tym tle rok 2000 wydaje się stanowić przełom zapowiadający nową jakość w dyplomacji kulturalnej.

• Rozbudowano sieć placówek, zwiększyła się ich aktywność oraz mobilność. Zwołano przełomową konferencję dyplomacji kulturalnej, na której szkolono i doskonalono pracę dyrektorów Instytutów Polskich oraz pracowników dyplomacji kulturalnej;

• Powołano Instytut Adama Mickiewicza;

• Podniesiono budżety placówek i centrali na działalność kulturalno-naukową;

• Przyjęto strategię ukierunkowującą promocję Polski: „Program Ramowej Promocji Zagranicznej Procesu Akcesji RP na lata 2000-2002” ;

• Pojawiły się pierwsze duże multidyscyplinarne projekty (Europalia, Sezony Polskie);

• Opracowania systemu wizualizacji zagranicznych programów promocji Polski;

• Przygotowywano serie publikacji promocyjnych z jednorodną koncepcją wydawniczą i komunikacyjną;

• Zbudowano wielojęzyczne strony internetowe (www.poland.gov.pl, www.pologne.gov.pl, www.polonia.gov.pl, www.polen.gov.pl);

• Zrealizowano kilkadziesiąt wizyt studyjnych.

W latach 2000-2002 zostają również opracowane istotne dokumenty promocyjne. Są to: wspomniany już „Program Ramowy Promocji Zagranicznej Procesu Akcesji RP do UE na lata 2000-2002”, „Informacja o reformie polskiej dyplomacji kulturalnej” (przyjęty przez KSRM w 2000), „Zagraniczna polityka kulturalna Polski i jej priorytety na lata 2001-2003” (opracowane wspólnie z MKiDN, przyjęte przez KSRM w 2001), czy „Program Promocji Polski w krajach członkowskich Unii Europejskiej w okresie ratyfikacji Traktatu Akcesyjnego”. Dokumenty te zawierają założenia i strategię działania, opis instrumentarium i konkretne zadania stojące przed dyplomacją kulturalną w zakresie realizacji priorytetów polskiej polityki zagranicznej, tych związanych z promocją Polski w ogóle i członkostwa Polski w UE w szczególności. W 2000 roku rząd przygotował również odpowiedź na dezyderat nr 2 Komisji Kultury i Środków Przekazu Sejmu RP z 1998 roku w sprawie promocji kultury i nauki polskiej za granicą, prezentując realizację zawartych w nim postulatów w dwuletnim okresie wdrażania reformy dyplomacji publicznej.

W latach 2000-2003 przygotowano także konkretne wskazówki dla ujednolicenia wizualnej i merytorycznej strony promocji. Dokonano analiz atutów promocyjnych Polski na tle innych państw, wielokrotnie wskazując, że kultura będzie pierwszym produktem promocyjnym i kluczowym wehikułem kształtującym wizerunek Polski w świecie. Podkreślano wówczas istotę działań promocyjnych, które powinny być przede wszystkim oparte na rozeznaniu potrzeb kraju urzędowania i powinny obejmować takie tematy jak historia polski, sztuka i nauka, akcentując ich wkład oraz trwałe powiązanie z głównymi nurtami kultury europejskiej, różnorodność kształtowaną na przestrzeni wieków oraz bogatą ofertę współczesną z uwzględnieniem międzynarodowych i lokalnych festiwali. Podkreślano również rolę języka polskiego i edukacji.

Określono przy tym instrumenty i metody działania. Adresatami miały być środowiska opiniotwórcze i akademickie. Szczególna rola przypadła mediom. Podkreślano:

• Wykorzystanie potencjału kraju, w którym promuje się Polskę, przez uczestnictwo
w przedsięwzięciach międzynarodowych;

• Współdziałanie z miejscowymi partnerami w organizacji projektów promocyjnych;

• Działania nie tylko dwustronne, ale też wielostronne;

• Wykorzystanie miejscowych mediów;

• Inicjowanie nowoczesnych form promocji (m.in. internet);

• Poszukiwanie niestandardowych form zainteresowania, np. konkursy;

• Wizyty studyjne.


poprzednia strona

« Maj 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo