3.1. Główne instytucje rządowe

Powolność reform i pasywność w koordynacji nie przyczyniały się do prowadzenia spójnej polityki promocji kultury polskiej w latach dziewięćdziesiątych. Pierwszy dokument, który miał na celu jej skoordynowanie i określenie zasadniczego kształtu współpracy pomiędzy głównymi realizatorami polityki kulturalnej, został zawarty w tzw. „Liście Intencyjnym” podpisanym w 1999 roku przez ministrów: Kultury i Sztuki, Andrzeja Zakrzewskiego oraz Spraw Zagranicznych, Bronisława Geremka.

W dokumencie tym obu resortom przypisano współpracę w koordynacji działań dotyczących zagranicznej polityki kulturalnej państwa. Każdy z rządowych podmiotów współpracy zagranicznej w dziedzinie kultury i nauki miał mieć w swej strukturze wyspecjalizowane jednostki, zajmujące się prawno-traktatową, organizacyjną i finansową obsługą współpracy. Jednocześnie podkreślono konieczność współpracy w przygotowywaniu i przeprowadzaniu znaczących przedsięwzięć kulturalnych, multidyscyplinarnych projektów promocyjnych, wymianę informacji między resortami, tworzenie baz wiedzy o kulturze polskiej, czy też wspieranie opiniotwórczej części środowisk emigracyjnych oraz katedr polonistyki za granicą. W „Liście” zawarto główne obszary i zagadnienia wymagające sformalizowania. Obie strony podkreśliły konieczność działania mającego na celu utworzenie specjalnej instytucji, która wspierałaby międzynarodową współpracę kulturalną. Tak narodziła się idea powołania Instytutu Adama Mickiewicza.


poprzedni rozdział