Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Diagnoza stanu rynku dzieł sztuki w Polsce

2.2. Uwarunkowania prawno-ekonomiczne funkcjonowania rynku dzieł sztuki

Obowiązujące w Polsce przepisy bezpośrednio lub pośrednio odnoszące się do rynku dzieł sztuki dotyczą następujących zagadnień: prawa autorskie artystów – fr. droit de suite; reprografia; działalność artystyczna; ubezpieczenia społeczne artystów; pracownie dla artystów; podatki od dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków; wywóz dzieł sztuki za granicę.

Prawo twórcy i jego spadkobierców do wynagrodzenia z tytułu kolejnych odsprzedaży oryginałów utworów plastycznych, tzw. droit de suite (ang. the artist’s resale right), funkcjonuje w większości państw europejskich5. W literaturze ekonomicznej można znaleźć wiele argumentów zarówno za funkcjonowaniem droit de suite (zapewnienie twórcom udziału w zyskach właścicieli dzieł sztuki, wprowadzenie instrumentu wyrównywania dochodów artystów plastycznych i muzyków, którzy otrzymują tantiemy, zapewnienie dodatkowego wsparcia finansowego dla artystów), jak i przeciwko temu instrumentowi (trudność stosowania w praktyce, koszty administracyjne związane z pobieraniem opłat, niejednokrotnie brak udziału artystów we wzroście wartości rynkowej dzieł, dodatkowe wsparcie artystów o wysokiej pozycji rynkowej, brak wsparcia dla młodych artystów). Dyskusja nad pozytywnymi i negatywnymi aspektami droit de suite mija się z celem w związku ze zobowiązaniem Polski do implementacji Dyrektywy nr 2001/84/WE, która w art. 1 wprowadza obowiązek państw członkowskich w zakresie wprowadzenia prawa autora do odsprzedaży oryginalnego dzieła sztuki. W artykule 4 wspomnianej Dyrektywy zharmonizowano stawki wynagrodzenia z tytułu droit de suite.

W Polsce ustawa o prawie autorskim ustanawia droit de suite (art. 19) w odniesieniu do cen zawodowej sprzedaży oryginalnych dzieł plastycznych6. Wynagrodzenie jest ustalane ad valorem, ustanowione progi i przedziały są wyrażone w euro7. Zawodową odsprzedażą są wszystkie czynności o charakterze odsprzedaży dokonywane w ramach prowadzonej działalności przez sprzedawców, kupujących, pośredników oraz inne podmioty zawodowo zajmujące się handlem dziełami sztuki. Do zapłaty wynagrodzenia jest obowiązany sprzedawca, a gdy działa na rzecz osoby trzeciej, zawodowo zajmującej się handlem dziełami sztuki, odpowiada z nią solidarnie. Ponadto sprzedawca jest obowiązany do ujawnienia osoby trzeciej, na rzecz której działa. Z obowiązku tego może się zwolnić płacąc należne wynagrodzenie. Twórca utworu oraz jego spadkobiercy mogą domagać się udzielenia informacji oraz udostępnienia dokumentów niezbędnych do określenia należnego wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza przez okres 3 lat od dnia dokonania odsprzedaży. Ceny sprzedaży są cenami po odliczeniu podatku od towarów i usług należnego z tytułu dokonanej odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła. 

Według ZPAP zapis dotyczący droit de suite pozostaje w Polsce przepisem martwym. Realizacja praw artystów z tego tytułu wymaga precyzyjnego wskazania podmiotów odpowiedzialnych za odprowadzanie opłat oraz podmiotu uprawnionego do uzyskiwania informacji rynkowych oraz odpowiedzialnego za pobieranie, zarządzanie i podział środków dla artystów. W niektórych krajach europejskich jest to jedna instytucja centralna. Jest tak na przykład w Danii, Francji, Niemczech, Finlandii.

W ustawie o prawie autorskim (art. 20, 21) zagwarantowano twórcom wynagrodzenia z tytułu reprografii8. Producenci i importerzy magnetofonów, magnetowidów, kserokopiarek, skanerów i innych podobnych urządzeń są zobowiązani do uiszczania określonym organizacjom zbiorowego zarządzania, działającym na rzecz twórców opłat w wysokości nie przekraczającej 3% kwoty należnej z tytułu sprzedaży tych urządzeń i nośników9. Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży urządzeń reprograficznych oraz związanych z nimi czystych nośników przypada 50% twórcom oraz 50% wydawcom. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego po zasięgnięciu opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, stowarzyszeń twórców, artystów wykonawców, organizacji, producentów fonogramów, producentów wideogramów oraz wydawców, jak również organizacji producentów lub importerów urządzeń i czystych nośników, określa: kategorie urządzeń i nośników oraz wysokość opłat (kierując się zdolnością urządzenia i nośnika do zwielokrotniania utworów oraz ich przeznaczeniem do wykonywania innych funkcji niż zwielokrotnianie utworów), sposób pobierania i podziału opłat oraz organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi uprawnione do ich pobierania.

W Polsce opłaty z tytułu reprografii były wnoszone na konto organizacji wyznaczonej przez Ministra Kultury do ich poboru i podziału. Według ZPAP nie dokonano podziału środków finansowych uwzględniających udział twórców dzieł plastycznych.

Kolejnym zagadnieniem jest kwestia prowadzenia działalności artystycznej w świetle obowiązujących w Polsce przepisów prawnych. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej (art. 2), nie jest jedyną taką definicją w polskim ustawodawstwie10. Definicje działalności gospodarczej są zawarte również w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 5a, p. 6) oraz ustawie o podatku od towarów i usług (art. 15, ust. 2)11. Dla potrzeb podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku VAT mają zastosowanie te szczególne definicje, nie zaś ogólna definicja z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Działalność artystyczna wykonywana osobiście, rozumiana jako dokonywana bezpośrednio przez twórcę sprzedaż prac stanowiących wynik działalności artystycznej, stanowi odrębne źródło przychodów w podatku dochodowym PIT. Działalność ta, dopóki twórca prowadzi ją osobiście, nie stanie się działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Osoba prowadząca działalność artystyczną powinna do dwudziestego dnia miesiąca po miesiącu otrzymania przychodu obliczyć dochód oraz odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy 19%. Prace sprzedawane przez artystę są zwolnione z podatku VAT, pod warunkiem prowadzenia ewidencji sprzedaży VAT.

Artysta może również nadać swojej działalności charakter zorganizowany i ciągły, czyli prowadzić działalność gospodarczą, na przykład zakładając galerię autorską. Jeżeli artysta dokonuje sprzedaży prac nie okazyjnie, ale z pewną częstotliwością, jest podatnikiem VAT. Działalność artystyczna jako stała, zorganizowana i nakierowana na zysk działalność artysty stanowi wówczas działalność gospodarczą, podlegającą wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej oraz ubezpieczeniom ZUS12. Artyści, którzy zarejestrowali działalność gospodarczą albo zostali uznani przez Ministerstwo Kultury za artystę, zobowiązani są do opłacania składek ZUS również w przypadku braku dochodu. W przypadku braku wpłat oprócz odsetek karnych zagrożeni są karą grzywny lub karą ograniczenia wolności. Wielu artystów w celu uniknięcia płacenia składek ZUS nie rejestruje się jako wykonawcy wolnych zawodów.

W celu zapewnienia sobie ubezpieczenia zdrowotnego i emerytalnego artyści stosują następujące rozwiązania: podejmują zatrudnienie (prawdziwe lub fikcyjne) na etat lub część etatu (składki płaci pracodawca), rejestrują się jako bezrobotni (państwo) lub dokonują rejestracji w KRUS. Konieczne jest podjęcie działań mających na celu uporządkowanie kwestii związanych z ubezpieczeniami społecznymi artystów.

Ponadto ZPAP zwraca uwagę na konieczność uregulowania problemu zróżnicowanych opłat za pracownie artystyczne. Problem ten jest spowodowany zróżnicowaniem statusu własności pracowni, które pozostają w gestii zasobów komunalnych gmin (opłaty ustalane przez gminy), spółdzielni mieszkaniowych (opłaty dla spółdzielni) bądź artystów (podatek od nieruchomości)13.

Kolejnym zagadnieniem warunkującym funkcjonowanie rynku sztuki są podatki związane z dziełami sztuki, przedmiotami kolekcjonerskimi i antykami. W przypadku importu dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich oraz antyków stosuje się 7-procentową stawkę podatku14.
Stawkę podatku 7% stosuje się również do:

1. dostawy dzieł sztuki dokonywanej przez ich twórcę lub spadkobiercę twórcy, bądź  okazjonalnie przez podatnika innego niż podatnik, którego działalność jest opodatkowana, w przypadku gdy dzieła sztuki zostały osobiście przywiezione przez podatnika lub zostały przez niego nabyte od ich twórcy lub spadkobiercy twórcy, lub też w przypadku gdy uprawniają go one do pełnego odliczenia podatku;

2. wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli dokonującym dostawy, w wyniku której ma miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, jest podatnik podatku od wartości dodanej.

W przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub importowanych w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku. Jeżeli rodzaj poszczególnych przedmiotów kolekcjonerskich lub specyfika ich dostaw czyni skomplikowanym lub niemożliwym określenie marży, to podatnik może obliczyć marżę jako różnicę między łączną wartością dostaw a łączną wartością nabyć określonego rodzaju przedmiotów kolekcjonerskich w okresie rozliczeniowym15. Podatnik może również stosować ogólne zasady opodatkowania do dostaw. Jeżeli podatnik oprócz zasad opartych na marży stosuje również ogólne zasady opodatkowania, to jest obowiązany prowadzić ewidencję, z uwzględnieniem podziału w zależności od sposobu opodatkowania.

W przypadku eksportu towarów dokonywanego przez podatnika, do którego mają zastosowanie zasady opodatkowania oparte na marży, marża podlega opodatkowaniu stawką 0%. Zwalniany od podatku jest również import artykułów kolekcjonerskich i dzieł sztuki o charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturalnym, które nie są przeznaczone na sprzedaż i są importowane przez muzea, galerie i inne instytucje, pod warunkiem że artykuły te są przywożone bezpłatnie, a jeżeli za opłatą, to nie są dostarczone przez podatnika (art. 74).

Kwestia wywozu dzieł sztuki poza granice państwa polskiego jest uregulowana w Ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z 2003 r.16 Zgodnie z literą ustawy „zabytki mogą być wywożone za granicę na stałe, jeżeli ich wywóz nie spowoduje uszczerbku dla dziedzictwa kulturowego”. Zabytki mogą być czasowo wywożone za granicę, jeżeli pozwala na to ich stan zachowania, a osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna daje rękojmię, że nie ulegną one zniszczeniu lub uszkodzeniu i zostaną przywiezione do kraju przed upływem terminu ważności pozwolenia.

Wywóz zabytków poza granice państwa polskiego może nastąpić na podstawie:
  • jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę, którego udziela minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego; w sprawach orzeka działający w imieniu Ministra Kultury Generalny Konserwator Zabytków po obligatoryjnym zasięgnięciu opinii komisji złożonej ze specjalistów; ważność 12 miesięcy od dnia wydania pozwolenia; jedynym powodem wydania decyzji odmownej jest sytuacja, gdy wywóz zabytku spowodowałby uszczerbek dla dziedzictwa kulturowego);
  • jednorazowego pozwolenia na czasowy wywóz zabytku za granicę (wojewódzki konserwator zabytków na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej, w której posiadaniu znajduje się zabytek, mającej zamiar jednorazowo wywieść zabytek w celach użytkowych, wystawienniczych lub konserwatorskich, ważność 12 miesięcy);
  • wielokrotnego pozwolenia indywidualnego na czasowy wywóz zabytku za granicę (wojewódzki konserwator zabytków na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej, w której posiadaniu znajduje się zabytek, mającej zamiar wielokrotnie wywozić za granicę zabytek w celach użytkowych lub wystawienniczych, ważność 3 lata),
  • wielokrotnego pozwolenia ogólnego na czasowy wywóz zabytków za granicę (wojewódzki konserwator zabytków na wniosek muzeum lub innej instytucji kultury, która w związku z prowadzoną działalnością zamierza wielokrotnie wywozić za granicę swoje zbiory, w całości lub w części, w celach wystawienniczych.
Pozwolenia na wywóz zabytku za granicę są wydawane wyłącznie na wniosek posiadacza zabytku17. W ustawie wyszczególniono grupy przedmiotów nie wymagających uzyskania pozwolenia na wywóz poza granice państwa polskiego; są to w szczególności: zabytki nie wpisane do rejestru mające nie więcej niż 55 lat, zabytki będące obiektami technicznymi, nie wpisane do rejestru mające nie więcej niż 25 lat, zabytki przywiezione z zagranicy, które są objęte procedurą odprawy czasowej w rozumieniu przepisów Kodeksu celnego, zabytki przywiezione z zagranicy przez osoby korzystające z przywilejów lub immunitetów dyplomatycznych, dzieła twórców żyjących. Wywóz za granicę wymienionych przedmiotów możliwy jest dopiero po uzyskaniu zaświadczenia od wojewódzkiego konserwatora zabytków, stwierdzającego jednoznacznie, że dany przedmiot nie jest objęty zakazem wywozu. Zgodnie z zapisami ustawy konsekwencją nielegalnego wywozu dzieł sztuki za granicę jest kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat18.

Obecnie obowiązująca ustawa, w opinii podmiotów zajmujących się handlem dziełami sztuki, utrudnia wywóz dzieł sztuki, nawet tych, których wywóz jest dozwolony (wymagane uzyskanie zaświadczeń)19. Konieczne jest ułatwienie procedury wywozu dzieł sztuki, które mogą być przedmiotem wywozu, między innymi dzieł sztuki współczesnej. Zasadne wydaje się również wprowadzenie dodatkowych kryteriów kwalifikacji dzieł sztuki chronionych przed wywozem i pozbawionych ochrony, na przykład kryterium wartości, oprócz czasu powstania. Kwestią do rozważenia pozostaje również obniżenie 25-procentowej opłaty za pozwolenie na wywóz dzieła sztuki.

Warto tu wymienić kryteria stosowane w innych krajach Wspólnot Europejskich w celu wyznaczenia zakresu dóbr kultury podlegających ochronie przed wywozem (niejednokrotnie stosuje się kilka kryteriów równocześnie):

- kryterium znaczenia – narodowe dobra kultury mają istotne znaczenie historyczne, artystyczne, kulturowe, naukowe, symboliczne, literackie, genealogiczne (Austria, Finlandia, Holandia, Irlandia, Portugalia);

- kryterium narodowe – narodowe dobra kultury muszą być chronione ze względu na tożsamość narodową, mają istotne znaczenie narodowe, a ich utrata stanowiłaby uszczerbek dla narodowego dziedzictwa kultury – dlatego są godne zainteresowania publicznego (Austria, Finlandia, Francja, Holandia, Irlandia, Niemcy, Portugalia, Szwecja, Wielka Brytania);

- kryterium czasu powstania – narodowe dobra kultury to obiekty o określonym wieku (Dania, Irlandia);

- kryterium wartości – narodowe dobra kultury to obiekty o określonej wartości (Dania);

- kryterium miejsca powstania – narodowe dobra kultury to obiekty powstałe na terytorium danego państwa (Szwecja, Portugalia);

- kryterium narodowości twórcy – narodowe dobra kultury to dobra wytworzone przez twórcę określonej narodowości (Szwecja, Portugalia);

- kryterium indywidualizmu – narodowe dobro kultury jest niezastąpione i niezbędne (Holandia);


- kryterium własności – dobra należące do kolekcji publicznych stanowią narodowe dobra kultury (Finlandia, Francja, Hiszpania);

- kryterium uznania – obiekt staje się narodowym dobrem kultury na podstawie administracyjnej decyzji uprawnionego organu, podejmowanej niekoniecznie na podstawie ściśle wyznaczonych kryteriów (Dania, Francja, Hiszpania, Irlandia, Włochy)20.

poprzedni rozdział
...............................................................
5 R. Towse, Copyright and Artists: A View from Cultural Economics, “Journal of Economic Surveys” 2006, t. 20, nr 4, s. 568-585.
6 Ustawa z dnia 23 marca 2006 r. o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wdrażająca postanowienia dyrektywy 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki (Dz.U. nr 66, poz. 474). Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2000 r., nr 80, poz. 904).
7 - 5% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale do równowartości 50 000 euro, oraz
- 3% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości 50 000,01 euro do równowartości 200 000 euro, oraz
- 1% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości 200 000,01 euro do równowartości 350 000 euro, oraz
- 0,5% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości 350 000,01 euro do równowartości 500 000 euro, oraz
- 0,25% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale prze­kraczającym równowartość 500 000 euro; jednak nie wyższego niż równowartość 12 500 euro.
Przepisu nie stosuje się w przypadku ceny sprzedaży niższej niż równowartość 100 euro.
Obowiązuje jednolita stawka 5% od sprzedaży rękopisów utworów literackich i muzycznych.
8 Tamże.
9 Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży magnetofonów i innych podobnych urządzeń oraz związanych z nimi czystych nośników przypada 50% twórcom; 25% artystom wykonawcom, 25% producentom fonogramów; z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży magnetowidów i innych podobnych urządzeń oraz związanych z nimi czystych nośników przypada 35% twórcom, 25 % artystom wykonawcom; 40% producentom wideogramów.
10 Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, Dz.U. z dnia 6 sierpnia 2004 r., nr 173, poz. 1807.
11 Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 z późn. zm.); Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 z późn. zm.).
12 Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne artystów we wrześniu, październiku i listopadzie 2008 r. stanowi kwota zadeklarowana, nie niższa niż 1770,82 zł (60% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w drugim kwartale 2008 r). Najniższa składka na ubezpieczenia społeczne wynosi: 345,66 zł (19,52%) na ubezpieczenie emerytalne; 106,25 zł (13%) - na ubezpieczenia rentowe; 43,39 zł (2,45%) - na ubezpieczenie chorobowe. Składka na ubezpieczenie zdrowotne nie może być niższa od kwoty: 212,78 zł. Składka na Fundusz Pracy nie może być niższa od kwoty: 43,39 zł.
13 Kwestia pracowni dla artystów jest uregulowana w różnych ustawach: Prawo budowlane, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2003 r., nr 119, poz. 1116 z późn. zm.).
14 Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Dz.U. z dnia 5 kwietnia 2004 r., nr 54, poz. 535.
15 Przez łączną wartość dostaw rozumie się sumę kwot, które mają zapłacić poszczególni nabywcy przedmiotów kolekcjonerskich, a przez łączną wartość nabyć rozumie się sumę poszczególnych kwot nabycia. Jeżeli łączna wartość nabyć określonego rodzaju przedmiotów kolekcjonerskich jest w okresie rozliczeniowym wyższa od łącznej wartości dostaw takich przedmiotów, różnica ta podwyższa łączną wartość nabyć przedmiotów kolekcjonerskich w następnym okresie rozliczeniowym.
16 Ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 23 lipca 2003 r. Dz.U. z 2003 r., nr 162, poz. 1568 (zm. Dz.U. z 2004 r., nr 96, poz. 959), Ustawa z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z dnia 28 marca 2006 r.), Rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 19 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu składania wniosków i wydawania pozwoleń na wywóz zabytków za granicę oraz zaświadczeń w odniesieniu do zabytków i przedmiotów o cechach zabytków, nie wymagających pozwolenia (Dz.U. z 2004 r., nr 84, poz. 789).
17 Gdy wnioskodawca nie jest właścicielem, należy dołączyć zgodę właściciela na wywóz przez wnioskodawcę zabytku za granicę.
18 Szerzej na temat wywozu dzieł sztuki z Polski zob. J. Białynicka-Birula, Zasady wywozu dzieł sztuki z Polski w kontekście regulacji państw Wspólnoty Europejskiej, w: Polski konsument i przedsiębiorstwo na jednolitym europejskim rynku, Uniwersytet Szczeciński, Szczecin 2005; J. Białynicka-Birula, The Art Export Principles in Poland in the New European Conditions, w: Management, Economics and Business Conditions in the New European Conidtions, University of Brno, Brno 2008.
19 Zabytki starsze niż 55 lat nie wpisane do rejestru – pozwolenie na wywóz wydaje Wojewódzki Konserwator. Przedmiot, dwa zdjęcia, znaczki opłaty skarbowej (5 zł za wniosek, 38 zł za wydanie pozwolenia, plus 50 gr. za każdy załącznik). Konserwator (nie mający uprawnień do wydawania pozwoleń) przesyła wniosek do Ośrodka Ochrony Zbiorów Publicznych, ten zaś do Ministra Kultury. W przypadku uzyskania zgody należy wykonać wycenę zabytku u rzeczoznawcy (koszt min. 50-100 zł lub 3% wartości wg rachunku). Jeśli zadeklarowanej wartości przedmiotu nie zakwestionuje komisja, to należy wpłacić 25% wartości za wydanie pozwolenia. Dział Opiniowania Dzieł Sztuki MN pobiera dodatkowe opłaty za oględziny w wysokości 7 zł (grafika) i 10 zł (pozostałe). Opłata jest pobierana także w przypadku wniosku o pozwolenie na wywóz przedmiotów starszych niż 55 lat, co do których dział nie wydaje pozwoleń, przekazuje jedynie sprawę do OOZP. 
Przedmioty młodsze niż 55 lat nie wpisane do rejestru – zaświadczenie stwierdzające, że zabytek nie jest objęty zakazem wywozu i nie wymaga pozwolenia na wywóz. Zaświadczenie wydaje Wojewódzki Konserwator. Okazanie przedmiotu, znaczki opłaty skarbowej: 5 zł za wniosek, 11 zł za wydanie zaświadczenia, plus 50 gr za każdy załącznik (ekspertyza lub zdjęcie). Konserwator może stwierdzić że obiekt, mimo iż jest młodszy niż 55 lat, może zostać objęty zakazem wywozu lub będzie wymagał pozwolenia. Do wystawienia zaświadczenia konserwator może zażądać ekspertyzy lub opinii właściwego muzeum lub rzeczoznawcy. Przy zaświadczeniach nie obowiązuje opłata 25% wartości przedmiotu.
20 Szerzej na temat zakresu dóbr kultury, zakresu dóbr podlegających kontroli eksportu oraz instrumentów kontroli eksportu zob. J. Białynicka-Birula, Ochrona narodowych dóbr kultury przed wywozem w krajach Wspólnoty Europejskiej, Zeszyty Naukowe Akademii Ekonomicznej w Krakowie „Prace z zakresu analizy rynku i badań marketingowych” nr 739, Kraków 2007, s. 21-37.

« Listopad 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo