Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Rekomendacje

4.5. Rekomendacja metodologiczna w sprawie reformy służb konserwatorskich

4.5.2. Taktyczna perspektywa czasowa – plan budżetu administracyjnego wojewódzkich urzędów ochrony zabytków na lata 2009 i 2010


Bieżące problemy wymagają bieżącego rozwiązywania. Zarządzanie kryzysem jest kosztowne, na co służby nie stać od lat. Należy przypomnieć, iż stale aktualne od 1989 r. są zalecenia dla wojewódzkiego konserwatora zabytków o dzielenie się usystematyzowaną i konkretną informacją o swoich potrzebach i możliwościach, aby GKZ i minister mogli profesjonalnie zbierać i porządkować dane w zbiorcze, okresowe oceny planowanych budżetów wuoz oraz przy każdej okazji dążyć do ich poprawy. Środowisko konserwatorskie, właściciele, użytkownicy i miłośnicy zabytków powinni mieć w ręku rzetelne dane o stanie służby i wnioski, jak go poprawić.

1. Stabilizacja organizacyjna służby powinna polegać na prawidłowym obliczeniu wysokości budżetu na jej utrzymanie i działalność, korelowanej każdego roku z rosnącą liczbą spraw do załatwienia, a także obowiązkiem prowadzenia monitoringu stanu zachowania zabytków oraz kontroli przedsięwzięć podejmowanych przy zabytkach w ramach tzw. inspekcji terenowej.

2. W projektach budżetu wuoz należy przyjąć następujące założenia:
  • powstrzymać spadek wysokości realnych nakładów na działalność bieżącą oraz zapewnić środki umożliwiające podejmowanie decyzji mających u podstaw rzeczywiste rozpoznanie stanu zabytku, co oznacza, że praca w tzw. terenie wymaga stałej obecności pracowników służby i odpowiedniego wyposażenia w środki umożliwiające szybkie przemieszczanie i dokumentowanie stwierdzonego stanu zabytku dla potrzeb prowadzonego postępowania administracyjnego oraz dla celów dokumentacyjnych, wymaganych przepisami i potrzebami ochrony,
  • jednorazowo wyrównać niedostatki finansowe do poziomu rzeczywistych potrzeb utrzymania urzędów,
  • wskaźniki ekonomiczne powinny być tak ukształtowane w kolejnych projektach budżetów, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez służbę.

3. Konieczne jest coroczne ocenianie i podawanie do publicznej wiadomości sprawozdań z działalności służby, z uwzględnieniem warunków jej wykonywania, stosownie do wymogów dostępu do informacji publicznej. Postulat ten dotyczy ministra, GKZ, wojewódzkiego konserwatora zabytków i KOBiDZ.

4. Wkalkulowanie w budżety wuoz środków umożliwiających prowadzenie programu szkoleń dla pracowników, podnoszących wiedzę i umiejętności zawodowe, w tym znajomość zasad organizacji pracy i współpracy z petentami – co podniesie poziom operatywności i skuteczności służby.

5. Każdy wuoz musi mieć wieloletni, aktualizowany co roku program zakupów majątkowych i remontów siedzib, wraz z analizą funkcjonalną przedstawiany wojewodzie jako element projektu budżetowego i GKZ jako informacja do oceny na tle całego kraju i ewentualnych negocjacji z wojewodą.

6. Niezbędny do sprawnej ochrony zabytków i wdrożenia efektywnościowych metod zarządzania nią jest krajowy system informacji o zabytkach, co nie tylko usprawni działanie i skuteczność służby, ale przede wszystkim stworzy podstawy dostępu i popularyzacji wiedzy o ideach ochrony zabytków, ich położeniu i wartościach dla potrzeb edukacyjnych, turystyki, samorządowych programów zagospodarowania przestrzennego i rozwoju gospodarczego. Realizacja innych form popularyzacji ochrony zabytków czy wiedzy o nich jest możliwa, ale nie konieczna, ponieważ jest to obowiązek samorządów terytorialnych w ramach ich programów wspomagania opieki nad zabytkami.

7. Stan wyposażenia technicznego powinien umożliwić sporządzanie okresowych ocen, analiz tematycznych i opracowań syntetycznych dotyczących stanu zachowania zabytków, sposobów ich utrzymania i użytkowania, prowadzonych prac remontowych i konserwatorskich oraz badań archeologicznych.

8. Służba wymaga stabilizacji zatrudnienia wysokiej klasy specjalistów. W związku z tym na właściwym poziomie powinny kształtować się ich wynagrodzenie oraz przewidywalna droga awansu i kariery zawodowej.
Powyższe uwagi oznaczają, że oczekiwany raport o funkcjonowaniu służby powinien zarządzić GKZ, a wykonać służba i instytucje dla niej pracujące.

W ostatnich dwóch dekadach unikano całościowych opracowań o stanie służby konserwatorskiej. Kilkakrotne przystępowanie do sporządzenia takich raportów było uznawane – słusznie – za zajęcie czasochłonne i – niesłusznie – za zbędne. Nie przygotowano zatem parametryzacji obciążeń w pracy i jej standaryzacji. Brak czasu i środków na takie opracowanie spowodował stopniową degradację funkcjonalną służby i brak miarodajnych argumentów służących znalezieniu i zastosowaniu środków zaradczych.
  •  W obecnej sytuacji służby sporządzenie raportu przez ekspertów jest skazane na porażkę ze względu na wrażliwość pracowników i kierownictwa służby na ocenę zewnętrzną bez możliwości wyrażenia własnego poglądu o ograniczeniach i potrzebach oraz dania świadectwa o własnych staraniach. System ekspercki najpełniej sprawdza się w opracowaniu celów i założeń raportu, metodologii i zakresu badań oraz oceny prawidłowości zgromadzonych informacji, przeprowadzonych analiz i sformułowanych wniosków.
  • Samoocena służby konserwatorskiej (rządowej i samorządowej) powinna być pierwszym krokiem badania, przełamującym bariery psychologiczne powstające podczas opisu własnej sytuacji. Pozwólmy służbie zrobić w końcu pierwszy krok w stronę rozpoznania swojego stanu, dostrzegając jednocześnie jej wartość jako organizacji złożonej ze specjalistów!
« Maj 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo