Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Założenia wstępne

1. Założenia wstępne

Raport wymaga przyjęcia kilku założeń, potrzebnych, by określić zasady, zakres oraz formułę opracowania.
Pierwsze założenie dotyczy ram czasowych raportu. Przyjęto, że nie powinien on ograniczać się do okresu po zmianie ustroju. Zrozumienie istoty przemian zachodzących w systemie ochrony zabytków wymaga bowiem szerszej perspektywy czasowej. Analizie i porównaniu poddano warunki występujące przed przemianami roku 1989, warunki ukształtowane po tym roku – czyli w okresie blisko dwudziestoletniej transformacji – oraz warunki prognozowane, przewidywane w przyszłości.

Po drugie, konieczne było precyzyjne określenie terminu „system ochrony dziedzictwa”. Można go bowiem rozumieć dwojako. W węższym ujęciu system ten utożsamia się z elementami bezpośrednio związanymi z ochroną dziedzictwa. Służby konserwatorskie, finansowanie ochrony dziedzictwa, akty prawne regulujące ochronę dziedzictwa, teoria konserwatorska, szkolnictwo konserwatorskie – te czynniki tworzą system ochrony dziedzictwa, który można nazwać profesjonalnym. Takie rozumienie jest powszechne zarówno wśród fachowców, jak i w środowiskach pozakonserwatorskich. Jednak wydaje się, że system ochrony dziedzictwa należy rozumieć znacznie szerzej. Ochronę dziedzictwa kształtują bowiem nie tylko czynniki już wymienione (stanowiące system działań profesjonalnych), ale również takie jak polityka, gospodarka, życie społeczne, kultura, edukacja, media. Słowem – ogół czynników charakteryzujących dany kraj.

Przyjęcie danego sposobu rozumienia systemu ochrony dziedzictwa ma określone konsekwencje. Albo zakładamy autonomię systemu, czyli możliwość jego w miarę swobodnego kształtowania, albo rozumiemy, że ochrona dziedzictwa jest istotnie uwarunkowana ogólną sytuacją panującą w kraju i powiązana z nią, tym samym system ochrony dziedzictwa nie jest autonomiczny, a jego reformowanie jest ograniczone. W pierwszym przypadku wierzymy, że reform można dokonać, przenosząc na przykład rozwiązania z innych krajów, w drugim rozumiemy, że zmiany (reformy) są zdeterminowane przez ograniczenia i możliwości określone ogólnymi warunkami kraju. Analiza sytuacji w ochronie dziedzictwa (i nie tylko) zdaje się potwierdzać słuszność podejścia drugiego.

Trzecie założenie dotyczy konieczności określenia kryteriów, które służą ocenie systemu ochrony dziedzictwa. Może ich być wiele i oczywiście one także będą zależały od rozumienia systemu ochrony dziedzictwa. Ze względu na cel raportu wybrano następujące kryteria, które pozwolą wychwycić różnice między poszczególnymi okresami i będą odzwierciedlać istotę przemian po roku 1989 z punktu widzenia ochrony dziedzictwa:

• dominująca forma własności obiektów zabytkowych,
• odpowiedzialność za ochronę zabytków,
• finansowanie ochrony zabytków,
• status obiektu zabytkowego,
• pozycja służb konserwatorskich,
• rola służb konserwatorskich 1.

.............................................................................
1 Z uwagi na syntetyczny charakter raportu autorzy świadomie pominęli w nim między innymi problematykę archeologiczną i muzealniczą. Obszary te – z uwagi na ich specyfikę – wymagają odrębnych, bardziej szczegółowych analiz.

« Czerwiec 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo