2.3. Kształcenie specjalistów w zakresie wzornictwa

2.3.3. Niedostatki kształcenia probiznesowego i praktyk zawodowych

W określonych przez MNiSW standardach kształcenia w zakresie wzornictwa⁴ brak jednoznacznych sformułowań co do treści i elementów kształcenia probiznesowego, czyli:

- metodyki wdrażania i zarządzania nowym produktem wzorniczym;
- prawnej ochrony własności intelektualnej, w tym prawa autorskiego;
- przyszłej roli absolwenta na rynku, problematyki zakładania własnej działalności gospodarczej, mechanizmów rynkowych, prawnych i finansowo-fiskalnych;
- współpracy z przedsiębiorstwami i w zespołach interdyscyplinarnych.

Tylko wybrane uczelnie wyższe, widzące potrzeby i wymagania współczesnej gospodarki wobec przyszłych projektantów wzornictwa i wychodzące poza minima programowe, realizują rozszerzone, autorskie programy kształcenia. Przykładem jest Wyższa Szkoła Sztuki i Projektowania w Łodzi, gdzie na Wydziale Wzornictwa w Katedrze Projektowania Tkaniny, Ubioru, Biżuterii i Obuwia proces badawczy i dydaktyczny nie tylko skupia się na problemach: nauczania rysunku technicznego, technologii materiałowej i produkcyjnej, konstruowania oraz modelowania postaci podmiotu badanego lub projektowanego, analizy i budowy formy plastycznej, analizy i budowy formy wzorniczej, ergonomii, ale także obejmuje metodykę projektowania i wdrażania nowego produktu.

W programach kształcenia mało uwagi poświęca się też praktykom i stażom w przemyśle czy w profesjonalnych studiach projektowych w kraju i za granicą. Brakuje systemowego wsparcia rozwoju kontaktów i współpracy międzyuczelnianej, przede wszystkim szkół artystycznych z uczelniami technicznymi i ekonomicznymi – współpraca tego typu jest raczej wyjątkiem niż regułą (np. współpraca Wydziału Wzornictwa Przemysłowego ASP w Warszawie i Wydziału Samochodów i Maszyn Roboczych Politechniki Warszawskiej). Wzorem w tym zakresie może być program Management of New Product Development, realizowany w ramach programu europejskiej współpracy międzyuczelnianej TEMPUS, w którym na początku lat dziewięćdziesiątych uczestniczyli wykładowcy i studenci Wydziału Form Przemysłowych ASP w Krakowie i Wydziału Wzornictwa Przemysłowego ASP w Warszawie. Dzięki temu programowi powstał podręcznik Rozwój nowego produktu autorstwa Jerzego Ginalskiego, Marka Liskiewicza i Janusza Seweryna, pierwsza w Polsce publikacja tego rodzaju5 .

poprzedni rozdział