2.2. Wzornictwo jako sektor branż kreatywnych

Wzornictwo rozpatrywane w kategoriach gospodarczych jest zaliczane do tzw. sektora branż kreatywnych, obok sztuki, rzemiosła, mediów, reklamy czy architektury. Istnieje wiele definicji tego sektora. Według definicji proponowanej przez brytyjski Department for Culture, Media and Sport, za kreatywne uważa się te branże, które są oparte na indywidualnej twórczości, zdolnościach i talencie, a ponadto ze względu na wytwarzaną wartość intelektualną mają potencjał tworzenia nowych miejsc pracy i kreowania określonego dochodu ³.

Spotyka się także odmienne definicje, tworzone dla potrzeb określonych programów czy strategii rozwoju regionalnego, czego przykładem może być definicja użyta przez władze Berlina przy tworzeniu strategicznego programu rozwoju „Berlin – City of Design”. Według tej definicji branże kreatywne obejmują wszystkie firmy lub osoby wytwarzające lub dostarczające dobra kultury w ramach prywatnych struktur prawnych działających dla osiągania zysków. Za elementy sektora kreatywnego uważa się tu także niektóre przedsięwzięcia z sektora publicznego, np. sklepiki i kawiarnie muzealne finansowane ze środków publicznych.

Według belgijskiej firmy doradczej KEA European Affairs, która przygotowała raport The Economy of Culture in Europe, sektor kreatywny wraz z sektorem kultury składają się na tzw. twórczą gospodarkę (tabela 1.).

Tabela 1. Branże sektora kreatywnego Źródło: The Economy of Culture in Europe. Raport KEA European Affairs dla Komisji Europejskiej, październik 2006, s. 355.

Wzornictwo, stymulując rozwój gospodarczy, wzrost zamożności kraju i obywateli, ma niezaprzeczalnie pozytywny wpływ na rozwój kulturowy społeczeństwa. Tradycyjne postrzeganie wzornictwa jako czynnika kulturotwórczego nie traci znaczenia wobec roli wzornictwa we współczesnej gospodarce.

poprzedni rozdział