Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Transformacje rynku filmowego w latach 2001-2009

4.3. Nowe obszary produkcji i dystrybucji filmów

Cechą współczesnej kultury filmowej jest komunikacja elektroniczna, zwana nowomedialną i multimedialną. Na razie – ponieważ proces rozwoju mediów elektronicznych trwa i nie można dokładnie określić jego wszystkich konsekwencji i punktów dojścia – za jego szczytową formę uważa się Internet, ale postęp we wdrażaniu nowych technologii, m.in. nanotechnologii (wytwarzaniu robotów wielkości molekuł), rzeczywistości wirtualnej, optoelektroniki, telefonii osobistej i innych dziedzin techniki – może zmienić jego charakter, formy oraz strukturę nadawców i odbiorców. W Polsce dostęp do Internetu jest coraz łatwiejszy i to jest określoną miarą postępu cywilizacyjnego kraju. Kultura medialna, podobnie jak wszystkie inne kultury, jest ściśle związana z rozwojem gospodarczym i dlatego: „Niezwykle ważną funkcją państwa jest prowadzenie, nawet w czasach prosperity, mecenatu nad kulturą audiowizualną” (SRKA, s. 22).

Zarówno mecenat, jak i prywatne i niezależne środowiska twórcze działające na wszystkich obszarach rynku kinematograficznego muszą obecnie uwzględniać co najmniej trzy tendencje, które dominują na świecie w sferze kultury: koncentrację, globalizację i integrację, transnacjonalizację kinematografii i telewizji oraz przełom technologiczny w mediach audiowizualnych, którego widomymi znakami na początku XXI wieku są internetyzacja telewizji i kina oraz tzw. „komunikacja uczestnicząca”, w której wzrasta rola odbiorców i personalizacji przekazów komunikacyjnych, istotne staje się zjawisko podporządkowania informacji indywidualnym użytkownikom multimediów, ich „szycie na miarę” (tailored information) internautów.

Nie wdając się w spory na temat definicji globalizacji, która z natury rzeczy zawsze opiera się na koncentracjach i integracjach, jak trafnie zauważa P. H. Dembiński, wszystkie jej charakterystyki są zgodne w jednym punkcie: traktują ją jako proces „stopniowego kurczenia się czasoprzestrzeni, w której się poruszamy i działamy. [...] Wynika ono z ciągłego zacieśniania się więzów współzależności. Sprzężenia zwrotne, napędzane przez taniejącą i coraz bardziej dostępną technologię, stają się coraz bardziej zwarte, coraz bliższe. Oddziałujemy na siebie w coraz krótszych odstępach czasu, coraz więcej rzeczy dzieje się w real time, niezależnie od odległości. Tak więc globalizacja to spiętrzenie się pętli sprzężeń zwrotnych w niezwykle skomplikowane sieci, które nas wszystkich ogarniają jako jednostki, jako przedsiębiorstwa, jako państwa” (P. Dembiński, 2001, s. 19-20). Jedną z najważniejszych dźwigni tak rozumianej globalizacji są oczywiście media elektroniczne, które m.in. generują wzrost produkcji utworów audiowizualnych oraz sposobów ich przechowywania, dystrybuowania i eksploatowania.

Jednym ze skutków globalizacji jest konwergencja mediów, która powoduje że media elektroniczne stają się ekspansywnym działem gospodarki, a przyszłość m.in. kinematografii narodowej, regionalnej oraz europejskiej jest związana z nowymi usługami i ofertami, jakie powstają na styku dotąd działających oddzielnie platform medialnych (tzw. „usługi hybrydowe”).

Oto charakterystyczne przykłady tego zjawiska:
- telefonia ruchoma + prasa = technologia WAP;
- prasa + technologia informatyczna = prasa internetowa, witryny gazet;
- technologia informatyczna + telekomunikacja = portale internetowe;
- telekomunikacja + telewizja = telewizja interaktywna oferowana wszystkim abonentom telewizji cyfrowej, obejmująca usługi dodane;
- telewizja + rozrywka + Internet = internetowe usługi programowe (np. wideo na żądanie);
- banki + telefonia ruchoma = usługi bankowe przez telefon;
- banki + Internet = bankowość elektroniczna;
- handel detaliczny + Internet = e-handel (SRKA, s. 28).

Z tą tendencją nieodłącznie związana jest transnacjonalizacja mediów (coraz wyższy udział w kinematografii narodowej kapitału i programów zagranicznych), oparta na koncentracjach monomedialnej, międzymedialnej, międzysektorowej i mędzynarodowej, która odbywa się obecnie przede wszystkim w następujących dziedzinach:
- Odbiorze (zdolność audytorium krajowego do odbioru zagranicznych mediów);
- Zawartości mediów (wyraźna obecność zagranicznej zawartości w mediach krajowych;
- Finansowaniu (zależność od zagranicznych reklamodawców, bądź inwestorów);
- Regulacji prawnej (harmonizacja prawa krajowego z wymogami prawa zagranicznego, lub międzynarodowego);
oraz na poziomie strukturalnym, np. powstawanie w danym kraju mediów kontrolowanych zza granicy, lub ponadnarodowych (tamże, s 44).

Dzisiaj znajdujemy się już w fazie wykorzystywania Internetu do wzbogacania odbioru programów i filmów różnymi formami nawigowania, interaktywności i wirtualizowania oraz tworzenia dodatkowych internetowych kanałów upowszechniania treści. Jednocześnie rozwija się proces mediatyzacji Internetu czyli wzbogacania „sieci sieci”, jak często określa się Internet, formami audiowizualnymi wzorowanymi na innych mediach, w tym na kinie i telewizji.

Zmiana technologiczna ma dalekosiężne konsekwencje dla rangi i roli mediów elektronicznych w kulturze. Traktowana jest przez jednych badaczy i użytkowników jako zagrożenie a przez innych jako wyjątkowa szansa dla kinematografii narodowej. Przywołanych zjawisk i tendencji nie da się oczywiście uniknąć, ani nawet zatrzymać, dlatego należy je uwzględniać w strategiach rozwoju kina i telewizji. Uwzględniać, nie tylko z obawy przed jakąś totalną europeizacją i globalizacją, ale również dlatego, że – jak trafnie zauważa Arjun Appadurai – te zjawiska i tendencje nie prowadzą wyłącznie do kulturowej homogenizacji, ale w znacznym stopniu dotyczą tego, co dzieje się w społecznościach narodowych i lokalnych, które nie tylko są „zarażone” tym, co dzieje się gdzie indziej, ale również mogą w obiegu globalnym artykułować swoją odrębność, a poza tym różnicowanie jednej kultury od drugiej staje się okazją do utrwalania i redefiniowania jednocześnie własnych tożsamości kulturowych (A. Appadurai, 2005, passim).

poprzedni rozdział
« Kwiecień 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo