Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Diagnoza stanu na tle sytuacji teatru za granicą

3.10.2. Teatry multidyscyplinarne.

W ostatnich latach teatry repertuarowe stają się swoistymi ośrodkami multidycyplinarnymi – umieszczają w swoim repertuarze bardzo różnorodne propozycje artystyczne. Teatr Rozmaitości w Warszawie od wielu lat ma w swoim repertuarze koncerty, wystawy, odczyty. Dyrektor Teatru Nowego w Łodzi, Zbigniew Brzoza, włączył w repertuar swej sceny przedstawienia teatru tańca Dada von Bzdülöw – na otwarcie swej dyrekcji zorganizował minifestiwal teatrów ulicznych „Przyjaciele Nowego wychodzą na ulice”. Brzoza proponuje realizację multidyscyplinarnego repertuaru w teatrze dramatycznym. Dyrektor Nowego Teatru w Warszawie, Krzysztof Warlikowski, również planuje różnorodny program: performanse, instalacje, wykłady, koncerty muzyki współczesnej, których program tworzy Paweł Mykietyn, a w końcu prezentacje spektakli gościnnych i prace nad nowymi autorskimi premierami. W Teatrze Polskim w Bydgoszczy pod kierunkiem Pawła Łysaka każdej premierze towarzyszy bogata oferta spotkań, koncertów, wystaw, dyskusji, wykładów, które mają stworzyć kontekst odpowiedni do treści spektaklu.

Wspominany wyżej Białostocki Teatr Lalek wchodzi w koprodukcje z młodymi zespołami niezależnymi (Kompania Doomsday, Grupa Avis), innym zespołom udostępnia przestrzeń dla prób i pierwszych spektakli premierowych, umożliwia prace studyjne. Działania dyrektora Marka Waszkiela idą kilkoma torami – w przestronnym foyer regularnie organizowane są wystawy (we współpracy z Muzeum Azji i Pacyfiku zaprezentowano kompletny jawajski teatr wayangów, który na co dzień leży złożony w magazynie), jedną z piwnic przerobiono na oficjalną Piwnicę Lalek, w której w specjalnej aranżacji prezentowane są lalki z dawnych przedstawień (wcześniej schowane w teatralnym magazynie).

Wielu dyrektorów narzeka na takie postępowanie – nie chcą zamieniać „poważnych teatrów” w domy kultury. Ci, którzy spróbowali takiego modelu działania, uważają, że to jest oferta dla tych, którzy do teatru nie chodzą, ale na koncert czy dyskusję z ochotą przyjdą. Podkreślają też, że to ważny element społecznej misji teatru – coraz mniej akceptowane są teatry uważające siebie za „wieże z kości słoniowej”. Dorota Sajewska, dramaturg Teatru Dramatycznego w Warszawie, mówi o tych formach działań: „Nie nazwałabym tego życiem okołoteatralnym. Takie stwierdzenie sugeruje, że przedstawienie jest najważniejszą rzeczą, która dzieje się w teatrze. (…) Cieszę się, że teatr stał się miejscem, w którym można performować idee, myśli, światopoglądy, a nie tylko inscenizować sztuki dramatyczne”70.





--------------------------------------------------------------------
70 Minęło dwadzieścia lat. Rozmowa Z. Butkiewicza, P. Łysaka, P. Olkusza i D. Sajewskiej, „Dialog” 2009, nr 6.


« Lipiec 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo