2.1. Teatry publiczne

2.1.4. Prowadzenie teatrów publicznych

2.1.4.6. Teatry impresaryjne.

W teatrach, w których po 1989 r. likwidowano zespoły, tworzono sceny impresaryjne. Tak było w przypadku dwóch teatrów warszawskich (Na Woli i Komedia). Jednakże trudno mówić o nich jako o impresaryjnych – lepszym określeniem jest „teatry dramatyczne bez zespołu”, ponieważ teatry te dysponowały budżetem na własne produkcje i organizowały pracę według planu kierownika artystycznego. Na podobnej zasadzie funkcjonuje Krakowski Teatr Scena STU. Teatrami impresaryjnymi, to jest w większości przygotowującymi program z wykorzystaniem zewnętrznych produkcji, są Teatr Impresaryjny we Włocławku (od 1992 r.), Centrum Kultury Teatr w Grudziądzu (od 1996 r.) czy Teatr Mały w Tychach (od 2002 r.). Tę listę możemy uzupełnić o specyficzną grupę teatrów impresaryjnych działających w miejscowościach uzdrowiskowych: Teatr Zdrojowy w Szczawnie Zdroju (miejska instytucja kultury), Teatr Zdrojowy im. Mieczysławy Ćwiklińskiej w Polanicy Zdroju (w zarządzie Miejskiego Centrum Kultury), Teatr Zdrojowy im. Fryderyka Chopina w Dusznikach Zdroju (w zarządzie Miejskiego Ośrodka Kultury i Sportu). Z kolei Teatr Letni w Ciechocinku (w zarządzie Urzędu Miasta) czy Teatr Zdrojowy im. Stanisława Moniuszki w Kudowie Zdroju (w zarządzie Zespołu Uzdrowisk Kłodzkich SA) są salami do wynajęcia. Widać, że to grupa o bardzo zróżnicowanym statusie prawnym.