2.1. Teatry publiczne

2.1.4. Prowadzenie teatrów publicznych

2.1.4.3. Dzielenie i łączenie teatrów publicznych

Po 1989 r. stosunkowo często korzystano z możliwości łączenia teatrów, przede wszystkim w celach oszczędnościowych. W 1992 r. warszawski teatr lalkowy „Fraszka” włączony został do Teatru „Lalka”. W 1994 połączono Teatr Rozmaitości z Teatrem Szwedzka 2/4. Krakowski Teatr Satyry „Maszkaron”, gdy samorząd przeanalizował jego działalność, okazał się „dziwnym tworem z poprzedniego systemu. Korzystając z małej scenki w piwnicy Wieży Ratuszowej utrzymywał około 70 osób na etacie, biura, telefony, samochody itd. Rada Miasta doprowadziła do fuzji Teatru Ludowego i Teatru «Maszkaron». W ten sposób zlikwidowała instytucję, nie pozbawiając jej twórczego dorobku. Odeszła administracja, pozostali aktorzy, scena, majątek. Oczywiście nie odbyło się bez awantur, łez, pomówień itd.”¹⁹ W 2002 r. połączono Jeleniogórski Teatr Animacji z Teatrem im. Norwida. Jednak po konflikcie między zespołami od 1 stycznia 2009 r. teatry znów działają jako oddzielne instytucje.

Dzielenie teatrów czy wydzielanie ich z instytucji kultury służy zazwyczaj usprawnieniu działalności powstałych jednostek, a także precyzyjniejszemu zdefiniowaniu misji danej instytucji. W 1998 r. Teatr Narodowy połączonych scen dramatu, opery i baletu został podzielony na dwie instytucje państwowe: Teatr Narodowy i Teatr Wielki - Operę Narodową. Idea jednej instytucji była pomysłem Kazimierza Dejmka, który odwoływał się do dziewiętnastowiecznej koncepcji. Protesty pracowników doprowadziły do rozłączenia instytucji. Działanie w ramach jednej instytucji nie przynosiło oczekiwanych oszczędności.

Podobnie Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy w 1999 r. wyłączono jako instytucję samorządową z administracyjnego eksperymentu, jakim było wojewódzkie Centrum Sztuki - Teatr Dramatyczny. Należy wspomnieć, że zespół aktorski w tej instytucji był zatrudniony na etatach instruktorów, co utrudniało pracę artystyczną. W 1998 r. z miejskiego Centrum Kultury w Lublinie (w ramach którego działa kilka zespołów teatralnych) wydzielono Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN”, działający na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego.




----------------------------------------------------------
¹⁹ J. Fedorowicz, Moje doświadczenia samorządowe, w: I Forum – Teatr Jutra, ZASP, Warszawa 2005, s. 51.