Urodził się 25 lutego 1968 roku w Cieszynie.

W latach 1987–1992 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom z wyróżnieniem na Wydziale Malarstwa w pracowni prof. Jerzego Nowosielskiego otrzymał w 1992 roku. Prowadzi pracownię interdyscyplinarną (wraz ze Zbigniewem Sałajem) na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie. W 1999 roku odbył przewód habilitacyjny I stopnia.
Tworzy obrazy, obiekty, rzeźby, wideo, instalacje, jest także autorem tekstów teoretycznych.

Artysta – lekarz dusz, wychowawca, przewodnik, instruktor. Sztwiertnia podejmuje to wyzwanie w sposób ironiczny, bo dosłowny. Zamiast robić tzw. „sztukę” obmyśla terapie, prowadzi badania, konstruuje modele; teoretycznie objaśnia i praktycznie demonstruje. W sztuce współczesnej problem ciała jest silnie obecny. Sztwiertnia uzupełnia go o problem duszy (ducha?). Dopełnia w sposób przekorny, bo w stylu pierwszych materialistów. Dystansuje się tym samym od cielesności w ujęciu naturalistycznym, dystansuje się od horroru w sztuce. Otwiera przestrzeń dla wyobraźni, intelektualnej gry, wieloznaczności.

Artysta łączy obiekty i obrazy z ulotkami, wyjaśnieniami, instrukcjami, teoretycznymi rozprawami pisanymi we współczesnym żargonie naukowym lub staroświeckim duchu. Wymusza na widzu aktywność interpretacyjną. Znajomość specjalistycznych pojęć z zakresu medycyny, psychiatrii, psychologii umożliwia odsłonięcie kolejnych warstw znaczeniowych związanych z pracami, które przy pierwszym kontakcie jawią się jako obiekty zaciekawiające, ale niezrozumiałe. Wszystkie one są uwikłane w erudycyjne, myślowe urojenia, mające urok wizjonerskich szalbierstw.
Jest to sztuka odrzucająca zmysłowe przeżycie i emocjonalne poruszenie.

Artysta zwraca się ku intelektualnej wyobraźni. Swobodnie korzysta z szerokiej palety środków, manipuluje konwencjami: przedmioty gotowe i spreparowane, obrazy realistyczne i abstrakcyjne, sporządzane odręcznie lub mechanicznie. Konwencje traktowane są jak materiał do powtórnego użycia. Interesują go ukryte związki znaczeniowe (przykładowa sekwencja: przeżycie – prze życie – wózek do przeżycia), semantyczne przesunięcia, kompleksowa kreacja w sferze mentalnej. W tej przestrzeni powołuje do życia i uprawdopodabnia materialnie obiekty, instytucje, fakty, procesy, które będąc artystycznymi imitacjami rzeczywistości stają się też dla niej zwierciadłami.