Urodzona 5 maja 1911 roku w Stanisławowie, zmarła 24 sierpnia 1997 roku w Gliwicach. Jedna z najwybitniejszych postaci fotografii polskiej.

Naukę odbyła w Szkole Gospodarstwa Wiejskiego w Snopkowie koło Lwowa (dyplom w 1934 roku). Od 1961 roku członek ZPAF. Prowadziła dział wystaw w Gliwickim Towarzystwie Fotograficznym. W latach 70. wykładała fotografię na Wydziale Architektury Politechniki Śląskiej.

W 1938 podjęła pierwsze udane próby fotograficzne, ale dopiero od 1950 roku rozpoczęła szeroką działalność w tym zakresie. Początkowo wyznacznikiem jej zainteresowań była fotograficzna twórczość brata – Tadeusza (1909–1987). Od 1954 należała do Gliwickiego Towarzystwa Fotograficznego. W II połowie lat 50. i na początku 60. pozostawała w kontaktach artystyczno-towarzyskich ze Zdzisławem Beksińskim i do końca swego życia z Jerzym Lewczyńskim. Od lat 60. czynnie uczestniczyła w życiu artystycznym. Była autorką monumentalnego cyklu MAŁY CZŁOWIEK, który odniósł sukces na pokazie w Galerii „Krzywe Koło” w Warszawie (1961). Poświęcony był on różnym wyobrażeniom dzieci. Inspiracją była fotografia francuska (Henri Cartier-Bresson, Edward Boubat) i malarstwo polskie okresu Młodej Polski (Stanisław Wyspiański). Bardziej egzystencjalny i ekspresjonistyczny charakter posiada cykl CZAS PRZEMIJANIA, dotyczący problemu starości i samotności. Cykl ten powstał m.in. z inspiracji włoskim filmem z kręgu neorealizmu. W jego ramach znalazły się kolejne serie (m.in. MEDYTACJE I, MEDYTACJE II, MEDYTACJE III, KONTRASTY, OCZEKIWANIA i SAMOTNOŚĆ STAROŚCI).

Od lat 60. pracowała nad cyklem fotomontaży ŚWIAT UCZUĆ I WYOBRAŹNI, który później w postaci diaporamy został wydany w 1979 roku jako album ze wstępem Urszuli Czartoryskiej. Składa się z 70 fotografii tworzących 15 serii fotomontaży (m.in. PEJZAŻE, NARODZINY, MACIERZYŃSTWO, OCZEKIWANIA, ODEJŚCIA, ZAKOCHANI, SENTYMENTALNA BALLADA, ZAGŁADA, MANEKINY, ZAGROŻENIE, OBSESJE, PRZEMIANY i NADZIEJA) o treściach symbolicznych, także surrealizujących, charakteryzujących się poetyckością o dużej sile oddziaływania emocjonalnego.

Od 1978 roku praktycznie aż do końca swej twórczości realizowała najważniejsze dokonanie artystyczne – ZAPIS SOCJOLOGICZNY. ANNO 1978–1990, największe dzieło w sensie ilości zrobionych zdjęć. Rydet chciała utrwalić zagrożone lub przemijające życie na wsi, m.in. Suwalszczyzny, Podhala, Lubelszczyzny, Rzeszowszczyzny i Śląska, a także miasta (np. Kraków, Gdańsk). Zapis wykonany został w kilkudziesięciu tysiącach negatywów. Fotografie z tego cyklu przedstawiają ludzi w ich domowym otoczeniu w sposób nawiązujący do dziewiętnastowiecznej „fotografii zakładowej”. Swą koncepcją mogą się równać z ideą Augusta Sandera dokumentującego w latach 20. XX wieku oblicze społeczeństwa niemieckiego, jak też, poprzez ukazanie zacofania i biedy, przypominają o dokonaniach amerykańskiej Farm Security Administration z lat 30. W 1980 roku pokazała bardziej konceptualny cykl NIESKOŃCZONOŚĆ DALEKICH DRÓG. Ostatnią ważną serią stała się realizowana na przełomie lat 80. i 90. SUITA ŚLĄSKA, na którą składają się kolaże i fotomontaże, zawierające autocytaty z wcześniejszych fotografii (np. z MAŁEGO CZŁOWIEKA), które artystka połączyła na zasadzie kolażu ze sztucznymi kwiatami, wstążkami, tworząc kompozycje o bardzo przestrzennej i rozbudowanej formie.

Jej prace znajdują się w najważniejszych zbiorach polskich, w tym: w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i w Muzeum Sztuki w Łodzi, a także w MOMA (Museum of Modern Art) w Nowym Jorku, Centre Georges Pompidou w Paryżu, Museum of Modern Art w Kioto i w National Museum of Photography, Film and Television w Bradford (Wielka Brytania).