Eugeniusz Wiszniewski, malarz

Martwe natury, kompozycje abstrakcyjne, a zwłaszcza pejzaże – to tematy, które pasjonują Eugeniusza Wiszniewskiego. Jego podejście do malarstwa dałoby się jednoznacznie okreslić stwierdzeniem, że jest to dążenie do technicznej doskonałości i perfekcyjnie pojmowanej precyzji w przedstawianiu tematu. Jego las to nie jest tylko skupienie drzew, różnorodność planów, gra barw, świateł, półcieni, ale też dostrzegania z całą jaskrawością chropowatości kory sosen, struktura igieł, wielkość liści, ba! Nawet domyślna siateczka ich żyłek. Pomimo milionów szczegółów w ogólnym wyrazie pejzaże te tchną absolutnym spokojem, nieomal metafizycznym. Są hiperrealistyczne, a jednocześnie jakby nierealne bowiem poprzez ten absolutnie wszechobecny spokój stają się bardziej pejzażami duszy autora – jego pojmowania świata, dążenia do boskiego ładu, tęsknoty za czymś idealnym, niczym nie zbrukanym, pięknym. Ten sam estetyczny ład, precyzję, finezyjność kompozycji odnajdujemy w martwych naturach. Na pierwszy rzut oka przywołują one porównania do starego malarstwa flamandzkiego – ogólny nastrój kolorystyczny jest jego głównym powodem bo już kompozycje charakteryzują się większą czystością, powściągliwością, dążeniem do finezji. To nie rozdmuchana obfitość płodów ziemi – zachęta do bezustannego biesiadowania a raczej propozycja zdyscyplinowanego, żeby nie powiedzieć ascetycznego
smakowania. Sprawność malarska, dopracowanie szczegółów, osobliwa statyczność przedstawień dająca wrażenia swoistego monumentalizmu to cechy charakterystyczne obrazów artysty, jego piętno mocno wyciśnięte a może nawet twórcza obsesja. Wyzwala się z nich czasem Wiszniewski malując obrazy abstrakcyjne. Są to na ogół kompozycje kolorystyczne, realizowane z większą swobodą, szerokim gestem, wypełniające płaszczyzne obrazu formami płynnymi, zaokrąglonymi, pulsującymibiologicznością kształtów. Wiszniewski odstepuje tu czasem od swych zasad malarskich wzbogacając płaskie, delikatne jak zwykle traktowane plamy barwne nagłą szorstkością faktury, prawie rzeźbiarskim narzutem tworzywa. Jak sam mówi, w tego typu malarstwie znajduje wypoczynek, nieograniczoną swobodę, pełny luz. Nie jest więc w tym malarstwie artystą poszukującym nowej drogi twórczej, nadal pozostaje wierny swym ogólnym zasadom, których ideałem jest wszechobecny, transcendentalny ład.

Białystok, dnia 4 września 1996 r.
Zygmunt Ciesielski

Uczestnik i współorganizator plenerów krajowych i międzynarodowych.
Uczestnik licznych wystaw zbiorowych i indywidualnych,
między innymi:
Galeria 7DDCC SOW – Wrocław – 1997 r.
Muzeum Okręgowe w Białymstoku – 1997 r.
Interart Poznań
Nowy Jork 1998-2005-2006-2008 r.
Sztokholm 1998 r.
Artbarbakan`99 – 1999 r. – Warszawa
Festiwal Filmów Przyrodniczych „Wizna” – 2000 r.
ART. Novum GALLERY – „IMPRESJE Muzyczne” - 2001
r. – Warszawa
Hotel Gołębiewski – Mikołajki „ekspozycja stała”
Galeria SD – 2004-2005-2006-2007-2008 r. Warszawa
Zachęta – Warszawa 2007 r.
Muzeum Miejskie - Wrocław
Galeria BWA 2007 r. Katowice
Pałac Sztuki Kraków
BWA Rzeszów
Dom Kultury Praga - Warszawa 2006 r.
Międzynarodowy Rejestr - spis pozycji związanych ze
sztuką 32 edycja - 2008 r.
Hotel Sobieski - Warszawa 2006 r.
Centrum Promocji Kultury Dzielnica Praga Południe -
Warszawa 2008 r.
Dni Wilanowa 2008 r.
Udział w aukcjach Sztuki Polskiej organizowanych przez
Wiesława Ochmana
w Nowym Jorku
Galeria Bellotto w Warszawie
Galria Uniwersytetu w Białymstoku - 2009 r.