Malarz. Urodził się w 1953 roku Białej Podlaskiej. W latach 1985-90 studiował na Wydziale Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem prof. Stefana Gierowskiego i prof. Ryszarda Winiarskiego. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Robert Maciejuk jest jednym z najbardziej charakterystycznych polskich malarzy współczesnych. Główną cechą jego twórczości jest przede wszystkim mistrzowski warsztat zestawiony z konceptualnym podejściem artysty do ostatecznego dzieła. Każdy z jego obrazów ma być „skończony”, co wiąże się z długotrwałym jego przygotowaniem, klasycznymi technikami malarskimi oraz licznymi odwołaniami do tradycji. W początkowym okresie swojej kariery artystycznej tworzył obrazy inspirowane architekturą i malarstwem renesansu (m.in. dziełami P. Ucella). W swoich obrazach przedstawiał proste motywy architektoniczne, takie jak schody, murki lub okna. Te puste, bezludne kompozycje wiążą jego twórczość ze sztuką surrealistów. Po pewnym czasie struktury architektoniczne na płótnach Maciejuka zaczęły się zamieniać w płaskie, abstrakcyjne znaki, takie jak koła, okręgi, barwne prostokąty. Geometryczne formy pojawiały się zazwyczaj na monochromatycznych tłach, artysta malował je "od ręki", bez wykreślania cyrklem czy linijką, wielokrotnie przemalowując i przerabiając.

W połowie lat 90-tych Maciejuk zwrócił uwagę na znaki, zwłaszcza na emblematy i loga wielkich korporacji i organizacji (NATO, flaga Unii Europejskiej), ale także na znaki drogowe, informacyjne, kolejowe, flagowe, towarowe (BMW) i inne abstrakcyjne symbole (Paszport Polsatu). Artysta zaczął je kolekcjonować, a następnie poddał malarskiej obróbce na płótnie. Dla Maciejuka znaki, podobnie jak wcześniej architektura i formy geometryczne, są pretekstem do przedstawienie własnej wizji malarstwa i czysto malarskich wartości. Artysta nigdy nie kopiuje znaku, raczej maluje jego portret, subtelnie różnicuje kolor, rozmiar, zmienia drobne szczegóły.

W 2000 roku Maciejuk namalował serię znaków z czaszkami (około 70 wizerunków zebranych z różnych źródeł), które po raz pierwszy pokazał na wystawie „Scena 2000” w Centrum Sztuki Współczesnej – Zamek Ujazdowski w Warszawie. Kolejną serią były kwiaty i rośliny lecznicze przemalowane ze starych pocztówek dźwiękowych (2001). Obie serie stanowią przewrotną próbę odpowiedzi na odwieczne na pytanie o sens życia i śmierci.

Wiosną 2002 roku Maciejuk po raz pierwszy pokazał w Galerii Foksal w Warszawie obrazy, których bohaterami są postacie z bajek: Miś Uszatek, Colargol, Nordynka, Kubuś Puchatek. Misie zostały wyjęte z ich naturalnego, baśniowego kontekstu i sportretowane na płótnie. Postacie z bajek pozornie nie zmieniały się, choć wyjęte z ich organicznego, baśniowego tła stały się bardzo poważne, smutne i samotne. Pluszowe niedźwiadki nabrały niezwykłej siły wyrazu, nie są już tylko postaciami z dobranocek, stały się figurami ze wspomnień wydobytymi z pamięci dorosłego człowieka