Urodził się 3 grudnia 1964 roku w Kazimierzy Wielkiej.

W latach 1983–1988 studiował na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, dyplom uzyskał w 1988 roku. Laureat Nagrody Artystycznej Miasta Poznania w 1991 roku. Stypendysta The Pollock-Krasner Foundation w 1995 roku oraz Ministra Kultury i Sztuki w 2003 roku.

Adam Garnek wyznaczył na terenie sztuki specjalną przestrzeń kreacji. Konstruowane przez niego w latach 90. obiekty miały najczęściej formę mobilów, pojazdów, albo pozostawały w istotnym związku z jakąś postacią mechanicznego ruchu. Skonstruowane z inżynierską wyobraźnią mechanizmy tylko pozornie służyły praktycznym celom – proponowały nam (już nie tylko widzom, ale raczej użytkownikom) udział w działaniu, które samo staje się celem.

Kontynuując i modyfikując tę ideę, artysta wykonał w ostatnich dwóch latach nowy rodzaj prac – maszyny do rysowania. Najpierw (w 2001 roku) powstała MASZYNA DO RYSOWANIA NA PIASKU, wyglądająca jak zmniejszona suwnica fabryczna. Za pomocą prostej dźwigni i trzech przełączników można rzeczywiście rysować na piasku, sterując mechanizmem wspomaganym przez elektryczne silniki. „Przewidywałem ją do rysowania na piasku, aby nic na trwałe nie pozostawało z tego rysowania, żeby nie było przy tym jakiejś mitologii artystycznej” – relacjonuje swój zamysł Adam Garnek. Sama czynność rysowania za pomocą tej maszyny to swoisty performance.

Następna praca MASZYNA DO RYSOWANIA NA PAPIERZE spełnia postulat artysty „by można było zachować wykonane tą maszyną rysunki i żeby jak na obrabiarce powstawały koła i inne geometryczne kształty”, a ponadto uwodzi swoją konstrukcją i jaskrawożółtym kolorem.

Maszyny Adama Garnka umożliwiają zamianę energii kinetycznej użytkowników w energię wyobraźni. Proponują kreacyjne, partnerskie (a nie sentymentalne) współdziałanie z rodzajem techniki odsuwanym na margines przez nieustanny postęp. W tych analogowych mechanizmach widoczny jest jeszcze cały proces przemiany jednych form ruchu w inne, widoczne jest coś, co zniknęło już z pola widzenia w technice elektronicznej czy cyfrowej. Kinetyczne obiekty Adama Garnka czynią z maszyn legendę i metaforę ludzkich aspiracji, modelowe wyobrażenie symbiozy człowieka z techniką. Oferują satysfakcję ich aktywnym użytkownikom. To już prawie metafora sztuki w ogóle.