Urodził się w 1939 roku w Sławkowie. Jest absolwentem filologii polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie studiował w latach 1959–1964. W 1964 roku zadebiutował jako poeta wierszami tradycyjnymi w „Arce. Informatorze Klubu Młodzieży Artystycznej ZSP”, a w roku 1967 zaczął pisać pierwsze teksty konkretne. Należy do grona najwybitniejszych przedstawicieli poezji konkretnej. Swoje prace prezentuje na wystawach w kraju i za granicą od 1968 roku. W 1979 roku opracował i opublikował książkę POEZJA KONKRETNA. WYBÓR TEKSTÓW POLSKICH ORAZ DOKUMENTACJA Z LAT 1967–1977.

Stanisław Dróżdż stał się jednym z głównych animatorów poezji konkretnej w Polsce organizując wiele wystaw i sesji naukowych na ten temat. Od 1971 roku stale współpracuje z Galerią Foksal w Warszawie. Jego prace znajdują się kolekcjach muzealnych i prywatnych w kraju (m.in. Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie) i za granicą (m.in. Museum of Contemporary Art w Los Angeles, Schwarz Galeria d’Arte w Mediolanie, Museum of Modern Art w Hunfeld).

Jest członkiem zwyczajnym Związku Polskich Artystów Plastyków. W 2001 roku został laureatem nagrody Fundacji Nowosielskich za „twórcze i wizjonerskie połączenie dwóch duchowych dziedzin: sztuki i poezji”. W 2003 roku reprezentował Polskę na 50. Biennale Sztuki w Wenecji.

Swoje prace od początku określa terminem „pojęciokształty”. Tworzy je od roku 1967, a wystawia od 1968 roku (zadebiutował w nieistniejącej już Galerii „Pod Moną Lizą” we Wrocławiu). Nazwa pojęciokształty wywodzi się od kształtów pojęć, które realizują się w momencie ich przestrzennego uformowania.

„Pojęciokształty są merytoryczno-formalnymi, samoanalizującymi kodyfikatorami rzeczywistości, integrującymi naukę i sztukę, poezję i plastykę” (S. Dróżdż).

Pojęciokształty są zarazem tekstem i obrazem, a kategorie te, nie tracąc swojej specyfiki, przepływają jedna w drugą. Artysta tworzy teksty na płaszczyźnie dwuwymiarowej i teksty w przestrzeni trójwymiarowej. Teksty Dróżdża są bardzo różne: teksty literowe, teksty słowne (np. KLEPSYDRA, ZAPOMINANIE, 1967), teksty cyfrowe (np. SAMOTNOŚĆ, 1967), teksty znakowe (np. NIEPEWNOŚĆ–WAHANIE–PEWNOŚĆ, 1968) i teksty-obiekty (np. MIĘDZY, 1977).
Prace Dróżdża są ponadczasowe i współczesne. Słowo w poezji konkretnej dzięki swojej autonomii i braku odniesienia do konkretnego kontekstu odsyła odbiorcę jedynie do systemu językowego jako sieci relacji.