Lata 90. XX wieku zapiszą się w historii polskiej literatury jako okres prywatyzacji. Takie procesy nastąpiły jako negatywny punkt odniesienia w stosunku do wcześniejszej literatury opozycyjnej, powstałej w ramach drugiego obiegu (1976–1989), który z założenia promował postawy społecznego zaangażowania, tematykę obywatelską i nakazywał prymat opisu świata tu i teraz oraz takim, jaki jest – w odróżnieniu od zakłamania obiegu pierwszego.