3.2.2. Zmiana systemu finansowania muzeów

Duże instytucje muzealne o charakterze narodowym przechowują majątek o olbrzymiej wartości, należący do Skarbu Państwa. Majątek ten poza warstwą niematerialną, walorem muzealium, zabytku czy pamiątki narodowej ma konkretną wartość finansową i rynkową (zagadnienie deakcesji). Różnica między muzeum a inną instytucją kultury polega na tym, że działalność kulturalna, kreacyjna, edukacyjna i naukowa tej instytucji jest wartością dodaną do zgromadzonych i systematycznie powiększanych zbiorów. Co najmniej w 50% muzeum działa jako custos, czyli strażnik zbiorów, dbając o ich bezpieczeństwo, właściwy stan zachowania (konserwacja zapobiegawcza i interwencyjna) i właściwą informację (w tym właściwą wycenę majątku). Dlatego muzea powinny być traktowane jako instytucje międzyresortowe, a ich działalność depozytowo-ochronna powinna być finansowana z budżetu państwa (Ministerstwo Skarbu) w zakresie odpowiadającym poziomowi wydatków na zapewnienie bezpieczeństwa majątku narodowego najwyższej jakości. Fundusze na działalność kulturalną, edukacyjną, naukową, społeczną i artystyczną (kreacyjną) powinny pochodzić z innych źródeł (Ministerstwo Kultury) oraz być wypracowywane ze środków własnych, sponsorskich i mecenatu. Ze względu na bezpieczeństwo majątku narodowego kwota dotacji na ochronę powinna mieć charakter „twardy” i pozostawać w odpowiedniej proporcji do wielkości, wartości i charakteru zgromadzonych zbiorów.
Prywatyzacja zarządzania muzeami ma na celu także zmianę sposobu finansowania, w tym ustanowienie obowiązku powoływania dla instytucji narodowych funduszu gwarancyjnego, którego ubezpieczone lokowanie dawałoby dodatkowe źródło dochodu na działalność bieżącą, a w sytuacji modelowej stały procent od zdeponowanego funduszu powinien pozwalać na pokrycie kosztów utrzymania muzeum.