Polski
3.2. Potrzeba radykalnych działań w dziedzinie mediów publicznych
Konieczne są pilne i radykalne zmiany w strukturze mediów publicznych, gdyż można przewidywać spadek ich społecznego znaczenia. Aby działania Państwa w obszarze kultury były skuteczne, muszą objąć nie tylko instytucje finansowane ze środków publicznych, ale i partnerską współpracę z nadawcami prywatnymi. Należy zastosować na poziomie technologii dostępu środki, które nie będą faworyzowały (bądź dyskryminowały) poszczególnych firm i rozwiązań. Trzeba podkreślać szczególną rolę mediów publicznych, która może być zachowana wyłącznie w sytuacji bardzo wyraźnego oddzielenia działalności misyjnej od komercyjnej. Należy w związku z tym rozważyć model rozdzielenia TVP na część misyjną i komercyjną.
Fundamentalną kwestią do uporządkowania jest ustalenie statusu prawnego nadawcy publicznego. Nie może być tak, że media publiczne z jednej strony mają być dochodowe (funkcja komercyjna), z drugiej zaś mają pełnić misję. Media publiczne nie powinny mieć statusu spółek Skarbu Państwa (bo tym samym stają się firmami komercyjnymi). Proponowane i możliwe formy działalności to: instytucja użyteczności publicznej, narodowa instytucja kultury, fundacja.
Trzeba koniecznie rozważyć i wprowadzić ostateczne rozwiązania dotyczące źródeł finansowania mediów publicznych. Przegląd sytuacji europejskiej prowadzi do wniosku, że opłata abonamentowa jest najpopularniejszym rozwiązaniem. Jednak w Polsce ściągalność abonamentu od kilku lat nie przekracza 30%, choć jednocześnie jego wysokość należy do najniższych w Europie – zarówno w wartości bezwzględnej, jak i w stosunku do PKB per capita. Nie dziwią więc polityczne uzgodnienia dotyczące likwidacji abonamentu.
Należy rozważyć zmianę roli nadawcy publicznego. Powinien on pełnić rolę moderatora, przewodnika i interpretatora zdarzeń – tym samym powinien uwzględniać współczesną sytuację odbiorcy, charakteryzowaną przez syndrom pożądania informacji (gdy konsument chce coraz bardziej świeżych i zaskakujących go informacji).
Warto zastanowić się nad możliwością publicznego rozliczania mediów publicznych z ich działalności programowej, do czego niezbędne jest precyzyjne określenie wytycznych dla tej działalności. Rozwiązaniem byłoby być może wprowadzenie licencji programowej podawanej do publicznej wiadomości. Obywatele-odbiorcy powinni mieć wiedzę na temat obowiązków publicznego nadawcy oraz możliwość zweryfikowania, czy się z tych obowiązków wywiązuje.
poprzedni rozdział
Konieczne są pilne i radykalne zmiany w strukturze mediów publicznych, gdyż można przewidywać spadek ich społecznego znaczenia. Aby działania Państwa w obszarze kultury były skuteczne, muszą objąć nie tylko instytucje finansowane ze środków publicznych, ale i partnerską współpracę z nadawcami prywatnymi. Należy zastosować na poziomie technologii dostępu środki, które nie będą faworyzowały (bądź dyskryminowały) poszczególnych firm i rozwiązań. Trzeba podkreślać szczególną rolę mediów publicznych, która może być zachowana wyłącznie w sytuacji bardzo wyraźnego oddzielenia działalności misyjnej od komercyjnej. Należy w związku z tym rozważyć model rozdzielenia TVP na część misyjną i komercyjną.
Fundamentalną kwestią do uporządkowania jest ustalenie statusu prawnego nadawcy publicznego. Nie może być tak, że media publiczne z jednej strony mają być dochodowe (funkcja komercyjna), z drugiej zaś mają pełnić misję. Media publiczne nie powinny mieć statusu spółek Skarbu Państwa (bo tym samym stają się firmami komercyjnymi). Proponowane i możliwe formy działalności to: instytucja użyteczności publicznej, narodowa instytucja kultury, fundacja.
Trzeba koniecznie rozważyć i wprowadzić ostateczne rozwiązania dotyczące źródeł finansowania mediów publicznych. Przegląd sytuacji europejskiej prowadzi do wniosku, że opłata abonamentowa jest najpopularniejszym rozwiązaniem. Jednak w Polsce ściągalność abonamentu od kilku lat nie przekracza 30%, choć jednocześnie jego wysokość należy do najniższych w Europie – zarówno w wartości bezwzględnej, jak i w stosunku do PKB per capita. Nie dziwią więc polityczne uzgodnienia dotyczące likwidacji abonamentu.
Należy rozważyć zmianę roli nadawcy publicznego. Powinien on pełnić rolę moderatora, przewodnika i interpretatora zdarzeń – tym samym powinien uwzględniać współczesną sytuację odbiorcy, charakteryzowaną przez syndrom pożądania informacji (gdy konsument chce coraz bardziej świeżych i zaskakujących go informacji).
Warto zastanowić się nad możliwością publicznego rozliczania mediów publicznych z ich działalności programowej, do czego niezbędne jest precyzyjne określenie wytycznych dla tej działalności. Rozwiązaniem byłoby być może wprowadzenie licencji programowej podawanej do publicznej wiadomości. Obywatele-odbiorcy powinni mieć wiedzę na temat obowiązków publicznego nadawcy oraz możliwość zweryfikowania, czy się z tych obowiązków wywiązuje.
poprzedni rozdział
