Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Analiza

2.4. Nowy odbiorca-użytkownik

Najważniejsza przemiana, jaka zaszła w ciągu ostatnich dwudziestu lat w polskich mediach dotyczy nie tyle tempa rozwoju technologii informatycznej, ale jej konsekwencji w postaci powstania nowego typu odbiorcy. Leniwy i bezwolny widz telewizyjny, spoczywający beztrosko na kanapie, stał się paradygmatem szybko odchodzącym w przeszłość, a niewątpliwie marginalnym dla sytuacji odbioru. Telewizja lat 90. raczkowała w sferze oddziaływania zwrotnego i jej propozycje interakcji (listy i telefony) w niewielkim stopniu aktywizowały publiczność. Wraz z upowszechnieniem się telefonów komórkowych i możliwością głosowania, czyli pozytywnej lub negatywnej oceny uczestników audycji telewizyjnej, zaczął się radykalnie odmienny okres. Propozycje programowe centrum od tego momentu (głównie reality show) stanowiły ofertę przeznaczoną dla aktywnego telewidza. W jego otoczeniu zagościł nie tylko ekran urządzenia telewizyjnego, ale także telefon komórkowy, dzięki któremu (wysyłając SMS) miał wpływ na program. Nierzadko towarzyszy temu odbiorowi trzecie źródło, mianowicie odpowiednia strona WWW komputera osobistego, z którą należy współdziałać w odpowiednim czasie.

Dodać należy jeszcze jeden bardzo istotny czynnik przemiany pozycji klasycznego odbiorcy. Wyraża on mianowicie swoje opinie o programie także poprzez (trwałe niekiedy) struktury miłośników audycji lub stacji nadawczej. Można śmiało powiedzieć, że fani i ich organizacje stanowią bardzo ważny (i narastający) nowy czynnik odbioru i współtworzenia kultury audiowizualnej.

Fani przejawiają kilka ważnych typów aktywności:
– szczególny sposób recepcji (oglądają ulubione programy, łącząc w tym procesie emocjonalne zaangażowanie i krytyczny dystans – element powtórzenia jest dla nich bardzo ważny),
– używają całego zestawu krytycznych i interpretacyjnych praktyk (np. tworzą silne paralele między światem tekstowym a rzeczywistym),
– świat fanów tworzy bazę dla aktywności konsumpcjonistycznej (lobbują oni za programami, żądają zmian w ramówce) – każdy nadawca powinien podglądać ich aktywność, a przede wszystkim: doceniać,
– fani zaangażowani są w różne formy produkcji kulturowej,
– świat fanów funkcjonuje jako alternatywna społeczność (często fani podkreślają izolacjonistyczny charakter ich grupy).

Na wielu skalach pomiaru publiczności fani sytuują się jako grupa aktywna, świadoma i oporna na ideologię kultury dominującej. Mówi się nawet o istnieniu ciągu cech zjawiska, które do tej pory nazywaliśmy odbiorcą czy użytkownikiem. Mianowicie: konsument–fan–kultowiec–entuzjasta–mały producent. W gruncie rzeczy chodzi o tworzenie tożsamości: jeśli uznać za Zygmuntem Baumanem, że tworzenie i powtórne tworzenie tożsamości w płynnej ponowoczesności jest jednym z najważniejszych aspektów dzisiejszego życia, to działalność fanów pełni tu ogromnie ważną rolę.

poprzedni rozdział

« Marzec 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo