Myślenie o kulturze obrosło w szereg stereotypów, których zdemaskowanie jest niezbędne do sprawnego zarządzania tą dziedziną życia społecznego i do myślenia o jej przyszłości. Na potrzeby raportu, prof. Wojciech Bursza wraz z zespołem badaczy przeprowadził badania empiryczne na temat stanu i zróżnicowania kultury miejskiej, uwzględniając w nich tematykę tożsamości kulturowej, świadomości kulturalnej, gustu estetycznego, czasu wolnego, aktywności kulturalnej oraz kondycji instytucji kultury.

Mimo dominacji multimediów, kino dzięki swym specyficznym cechom – nadal skutecznie kształtuje świadomość narodową i tożsamość kulturową społeczeństwa. Ale funkcjonując w ramach wolnego rynku wymaga wsparcia ze strony państwa i instytucji publicznych udzielanego na jasno określonych zasadach. O tym w jaki sposób, w ciągu ostatnich dwudziestu lat, zmieniały się warunki prawno-ekonomiczne funkcjonowania polskiej kinematografii pisze w swym raporcie prof. Tadeusz Miczka. Dzisiaj, zdaniem autora, polskiej kinematografii potrzebna jest tej branży strategia oparta na regulacjach służących otwieraniu rynku i jednocześnie zabezpieczających wartości i interesy ważne dla państwa a także twórców i odbiorców polskiego kina.

Jak zmienił się system zarządzania kulturą w Polsce w ciągu ostatnich 20 lat? W jaki sposób finansować polską kulturę. Jakich rozwiązań prawno-administracyjnych potrzebujemy, aby zwiększyć efektywność funkcjonowania instytucji kultury zapewniając im jednocześnie większą autonomię programową?
Diagnozę stanu polskiej kultury i propozycję jej reformy przedstawia zespół badaczy i naukowców pod kierunkiem prof. Jerzego Hausnera.

Ochrona dziedzictwa kulturowego jest ściśle powiązana ze sferą polityczną, społeczną, kulturalną i gospodarczą kraju. W konsekwencji system ochrony dziedzictwa kulturowego przybiera każdorazowo formę wynikającą z relacji szeregu różnorodnych czynników. Zespół badaczy, w którego skład weszli: prof. Jacek Purchla, prof. Aleksander Böhm, prof. Bogusław Szmygin, Piotr Dobosz oraz Paweł Jaskanis dokonał analizy kondycji polskiego systemu ochrony dziedzictwa kulturowego i zachodzących w nim zmian w perspektywie dwudziestu lat polskiego okresu transformacji. Autorzy Raportu przedstawili również prognozy przewidujące kierunki niezbędnych zmian w tym systemie.
 

Czy polskie muzea mają szanse sprostać formułowanym wobec nich oczekiwaniom, tkwiąc w obecnym systemie prawno-administracyjnym? Czy wykorzystują dostatecznie swój potencjał? Sytuację muzeów w Polsce po 1989 roku opisuje prof. Dorota Folga-Januszewska. Opisując tendencje rozwojowe muzealnictwa w dzisiejszej Europie wskazuje jakim zmianom powinny zostać poddane muzea w Polsce, porównuje ich funkcjonowanie z sytuacją muzeów w Unii Europejskiej, a także określa rekomendacje dla muzeów polskich na najbliższe lata.
 

Zadaniem wzornictwa jest nie tylko projektowanie form i kolorystyki przedmiotów, zwiększanie ich estetyki czy funkcjonalności, ale również rozwiązywanie problemów społecznych takich jak ekologia, zrównoważony rozwój, oswajanie nowych technologii. Dlatego też istotne jest upowszechnienie wzornictwa jako dziedziny przemysłu kulturalnego oraz dodatkowe wsparcie jego kulturotwórczej roli.
Diagnozę stanu polskiego wzornictwa oraz rekomendacje dla jego dalszego rozwoju zaproponowały dr Iwona Parczewska oraz Beata Bochińska z Instytutu Wzornictwa Przemysłowego.
 

Struktury organizacyjne polskiego rynku dzieł sztuki są kształtowane na nowo dopiero od 1989 r. W świetle tego wciąż dynamicznego procesu kluczowa wydaje się refleksja dotycząca perspektyw dalszego rozwoju rynku sztuki w Polsce. Autorka Raportu – dr Joanna Białynicka-Birula zwraca uwagę na wpływ uregulowań prawnych na kształt tego specyficznego rynku i wskazuje kierunki zmian prawa, które jej zdaniem sprzyjałyby rozwojowi twórczości artystycznej i wymiany międzynarodowej.

Przemysł książki jest znaczącą i dynamicznie rozwijającą się gałęzią polskiej gospodarki, jednak polski rynek wydawniczy jest nadal znacznie mniejszy od rozwiniętych rynków europejskich. Sytuację rynku wydawniczego w Polsce po 1989 r., stan polskich bibliotek i czytelnictwa, status książki elektronicznej jako elementu innowacyjnego na rynku, a także problem digitalizacji dotychczasowych zbiorów, przedstawia Piotr Dobrołęcki wraz z zespołem autorów z Instytutu Książki.

Kulturotwórcza rola teatrów, rozwój teatrów komercyjnych i niezależnych proponujących odbiorcom coraz ciekawszą i zróżnicowaną ofertę - sprawia, że stoimy przed koniecznością wypracowania nowej polityki kulturalnej w tej dziedzinie. Jednym z jej elementów powinny być jasne kryteria podziału środków publicznych na ten cel, uwzględniające różnorodność podmiotów działąjących w tym obszarze.
Raport o zmianach organizacyjnych w funkcjonowaniu teatrów w Polsce po 1989 roku, sposobach ich finansowania, jak również zapleczu infrastrukturalnym oraz statusie teatrów niepublicznych przedstawia Paweł Płoski z redakcji miesięcznika "Teatr"

Rozwojowi tańca współczesnego w Polsce towarzyszy wzrost zainteresowania odbiorców tą dziedziną sztuki. Od początku lat dziewięćdziesiątych rozwój ten nabrał szczególnej dynamiki - powstają nowe ośrodki tańca współczesnego, festiwale, rozwija się system kształcenia artystów. W raporcie na temat tańca jego autorki - Jadwiga Grabowska-Majewska oraz Joanna Szymajda - przybliżają problemy, z jakimi boryka się taniec współczesny dziś oraz –przez analizę modeli funkcjonowania instytucji związanych z teatrem tańca w Europie – próbują nakreślić obraz przemian, jakim należałoby poddać teatr tańca, aby umożliwić jego instytucjonalizację.

Jak przedstawia się aktualna kondycja polskiego szkolnictwa artystycznego? Jak istotną jego część zajmuje edukacja niepubliczna i czy jest ona konkurencyjna wobec publicznych szkół artystycznych? Czy system edukacji artystycznej w swej obecnej formie umożliwia rozwój największych talentów w różnych dziedzinach sztuki? Czy rozwój tej sfery może wpłynąć również na rozwój gospodarczy państwa? Wreszcie - jakie wnioski i rekomendacje można sformułować w oparciu o badania obecnego stanu szkolnictwa artystycznego w Polsce? Odpowiedzi na te i szereg innych pytań udzielili autorzy Raportu którego powstanie koordynował dr Krzysztof Pawłowski z Wyższej Szkoły Biznesu w Nowym Sączu.

Autorzy Raportu – prof. Barbara Fatyga, Jacek Nowiński i Tomasz Kukołowicz podejmują próbę odpowiedzi na szereg istotnych pytań jakie nasuwają się w kontekście edukacji kulturalnej: czym jest, a czym nie jest edukacja kulturalna we współczesnej Polsce? - jakie są, a jakie powinny być jej cele? - kto jest a kto powinien być jej adresatem? - jakie cechy powinien mieć nowoczesny edukator, a jakie instytucja (lub organizacja) zajmująca się edukacją kulturalną? - dlaczego warto zmieniać treści, formy i kształt instytucjonalny edukacji kulturalnej? i wreszcie: - dlaczego warto myśleć o rewolucji a nie o ewolucji systemu

Od kilku lat Polska podejmuje starania na rzecz wprowadzenia cyfrowych odpowiedników dokumentów, książek i archiwów, stanowiących polskie dziedzictwo kulturowe. Dzięki nowym technologiom zdigitalizowane kopie będą mogły zostać udostępnione wielu milionom użytkowników na całym świecie. Kluczowe założenia niezbędne do budowania systemu gromadzenia zasobów cyfrowych w Polsce sformułował zespół autorów z Biblioteki Narodowej.

W ostatnich dwudziestu latach media audiowizualne w Polsce przekształciły się z upolitycznionej i podlegającej cenzurze instytucji , w wolne media, typowe dla systemów demokratycznych. Przekształceniom tym towarzyszyła zmieniająca się sytuacja społeczno-polityczna kraju, dynamiczny rozwój rynku i nowych technologii przekazu, a także proces kształtowania się nowego typu odbiorcy. W diagnozie sytuacji polskich mediów audiowizualnych w latach 1989-2008 prof. Wiesław Godzic przedstawia obraz i miejsce mediów we współczesnej kulturze oraz wskazuje kierunki, jakimi powinna podążać edukacja medialna.

Zmiany w postrzeganiu współczesnej kultury, której wytwory coraz częściej traktowane są jako produkt rynkowy i turystyczny wymagają projektowania adekwatnych i spójnych strategii promocji kulturalnej. W tym kontekście kultura stanowi ważny czynnik rozwoju społecznego i gospodarczego Polski oraz wpływa na kształtowanie jej wizerunku na świecie. Autorzy raportu z Instytutu Adama Mickiewicza dokonują wszechstronnej diagnozy sposobów promocji Polski przez kulturę. W opracowaniu uwzględnione zostały: tematyka roli kultury i dyplomacji kulturalnej, charakterystyka dotychczasowych modeli promocji Polski przez kulturę oraz wypracowanych dobrych praktyk w tej dziedzinie, diagnoza aktualnego stanu promocji, a także zestaw rekomendacji dotyczących usprawnienia systemu promocji, kadr i dalszego generowania dobrych praktyk.