Ogromnie ciekawymi znajduję działania Stowarzyszenia "Masz Norblin", np. listopadowe Made in Warszawa 2.0, w tym spotkania poświęcone słynnym przedwojennym warszawskim zakładom przemysłowym i rzemieślniczym w ramach drugiej edycji cyklu „MADE IN WARSZAWA”.
W programie filmy dokumentalne, materiały zdjęciowe i pamiątki, a potomkowie przedwojennych fabrykantów i rzemieślników dzielący się swoimi wspomnieniami. Spotkania poprowadził varsavianista, autor książek o rodzinach warszawskich przemysłowców – Tadeusz W. Świątek.

źródło: http://enorblin.wordpress.com/

Kolejna interesująca informacja na blogu to:
Wystawa pt. Fabryka Norblina – Miejsce z historią wędruje po Warszawie. Od 7.11.2009 do 6.12.2009 można ją oglądać w hallu Prosta Office Centre – gmachu znajdującym się na przeciwko zakładów Norblina (mieści się tu m.in. redakcja Rzeczpospolitej). Wystawa prezentuje wielkoformatowe fotografie maszyn i urządzeń znajdujące się w Fabryce Norblina. Zdjęcia zrealizowano w październiku 2007 r. w ramach tworzenia Wirtualnego Muzeum Fabryki Norblina. Ich autorem jest Łukasz Giersz. Wystawa gościła już w d. Rektyfikacji Warszawskiej i żoliborskim klubie Pracownia.

Zachęcam do odwiedzenia tego blogu odzwierciedlającego m.in znakomite pomysły zachowania dziedzictwa w inny, wirtualny sposób.

Szyb Wilson na sesji WYKLUCZONE! należy do grupy "szczęśliwie" potraktowanego dziedzictwa, za sprawą inwestora, który zaangażował środki i wysiłki w rewitalizację i prowadzenie tego obiektu, jednego z kilku w Katowicach.

Ze strony Szybu Galerii:
- o jej historii:

"Początki istnienia datują się na rok 1826, kiedy to Aleksander Mieroszewski, ostatni Pan Ordynacji Mysłowickiej z D.H. Daliborem nabyli prawa do górniczej eksploatacji 100 ha ziemi. Pole górnicze nazwano Morgenroth (Jutrzenka). W 1833 roku firma Spadkobiercy Gieschego (Giesche Erben), z czasem wiodący koncern przemysłowy o światowym zasięgu, wykupiła większość udziałów w polu, dając tym faktem początek funkcjonującej do dziś Kopalnii „Giesche”, nazwanej po II wojnie światowej „Kopalnią Wieczorek”. Na obecnym terenie Galerii działało przedsiębiorstwo górnicze, na które składały się: dwa szyby wydobywcze – Richthofen i Hulda (przemianowane w 1935 na Wilson I i Wilson II ku czci Prezydenta Stanów Zjednoczonych), Łaźnia, Cechownia, Zakład Przeróbczy, Nadszybie i Sortownia, z której węgiel wyruszał w świat z lokujących się na terenie ramp i węzła kolejowego.
Tu również znajdował się jeden z przystanków zjawiskowej kolejki „Balkan”, służącej jako bezpłatny środek komunikacji osobowej i towarowej w latach 1920 - 1977. Od tamtych czasów aż po 1997 rok, kiedy górnicy wyszli z ostatniej zmiany pracowniczej, teren Szybu Wilson był nieprzerwanie eksploatowany, a stworzone w nim obiekty odnalazły dziś jakże odmienne, ciekawe i praktyczne zastosowanie, nadal służąc ludzkiej aktywności zawodowej.
W chwili obecnej ten zabytkowy obiekt stanowi m.in. przestrzeń ekspozycyjną dla Galerii Szyb Wilson (powierzchnia blisko 2500 m2). Składają się na nią trzy sale tzw. Mała Galeria, Średnia Galeria i Duża Galeria.
Galeria powstała w 1998 roku. Otwarto wówczas tzw. Małą Galerię, w której swoje prace zaprezentowała grupa Eco-Industri-Art. W jej skład wchodzą Prezes firmy Pro Inwest – Johann Bros, Monika Paca oraz Janusz Kuźmicz – Kuźmiński. W dniu 6 kwietnia 2001r. wernisażem wystawy „Druga Zmiana” grupa ta powołała do życia obecną Galerię Szyb Wilson.
Głównym celem Galerii jest promowanie młodych, odważnych artystów malarzy, grafików, fotografików, performerów. Twórcy galerii, kontynuując propagowanie sztuki społecznej, powołują do życia Fundację Eko- Art Silesia, której podstawowym zadaniem jest promocja utalentowanych dzieci i młodzieży."

- o "komercji":
Galeria Szyb Wilson pragnie być obszarem żywej wymiany nie tylko myśli, ale i przedmiotów mających wartość zarówno duchową, jak i materialną. Dlatego też coraz energiczniej uruchamiamy sprzedaż obrazów podczas trwania różnych wystaw. Przedmioty artystyczne wysokiej rangi są do nabycia w bardzo niskich cenach, gdyż artyści zaprzyjaźnieni z nami w zamian za umożliwienie im zrobienia wystawy w naszej galerii, obejmują swoje dzieła wyjątkowymi rabatami.
Galeria ze swojej strony zakupiła od różnych artystów sporą ilość cennych rzeczy i pragnie teraz stworzyć możliwość zakupu ich. Z niektórymi naprawdę trudno się nam rozstać, aczkolwiek chcemy wykonać krok w stronę sympatyków naszej galerii i pozwolić każdemu odwiedzającemu zachować oryginalną pamiątkę z pobytu."

www.szybwilson.org

Niezwykłe miejsce oczekujące rewitalizacji, które rozpoczęło od jej programowania.

Ze strony "Elektrowni
- z historii:
"W budynku, w którym obecnie mieści się Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej przez wiele lat wytwarzano światło i ciepło dla Radomia. Miasto zostało po raz pierwszy oświetlone światłem elektrycznym 16 marca 1901 roku, a energia ta została wytworzona właśnie w tym budynku. (...) Zaczęło się od pomysłu Andrzeja Wajdy, który razem z żoną Krystyną Zachwatowicz już od lat przekazywał radomskiemu Muzeum Sztuki Współczesnej prace swoje i innych wybitnych artystów. Muzeum to zebrało dotąd jedną z pokaźniejszych kolekcji sztuki współczesnej w Polsce. Zbiory przestały się mieścić w siedzibie Muzeum – małych kamieniczkach przy radomskim Rynku. Stąd idea Wajdy, by stworzyć właściwie eksponujące sztukę przestrzenie wystawiennicze. Inicjatywę reżysera nagłośniła „Gazeta Wyborcza”, poparły władze miasta, województwa, parlamentarzyści, przedstawiciele lokalnych środowisk twórczych.
Po kilkumiesięcznej debacie publicznej w mieście na nową siedzibę dla kolekcji zgromadzonej przez Muzeum Sztuki Współczesnej wybrano budynek starej elektrowni miejskiej. Był to pomysł Kai Koziarskiej z Radomia, która na łamach lokalnej prasy pokazała swoją pracę dyplomową przygotowaną na warszawskiej ASP: Projekt adaptacji budynku dawnej elektrowni przy ulicy Traugutta 53 w Radomiu z przeznaczeniem na centrum kultury. Sejmik Województwa Mazowieckiego zgodził się sfinansować projekt stworzenia w tym budynku nowej siedziby dla Muzeum Sztuki Współczesnej. Prezydent Radomia obiecał przekazać obiekt sejmikowi, któremu podlega Muzeum Sztuki Współczesnej.
Starania o stworzenie Centrum Sztuki Współczesnej trwały rok. 24 maja 2005 roku Gmina Radom przekazała Województwu Mazowieckiemu budynek elektrowni jako darowiznę na Centrum Sztuki Współczesnej. Zarząd Województwa Mazowieckiego powołał Pełnomocnika ds. utworzenia Centrum Sztuki Współczesnej i powierzył 19 grudnia 2005 roku powołano, uchwałą Sejmiku Województwa Mazowieckiego, Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej w Radomiu.
Obecnie kolejnym etapem rozwoju powstającego ośrodka jest konkurs na najlepszy projekt adaptacji elektrowni na centrum sztuki i pozyskanie środków zewnętrznych na jego realizację (fundusze UE, dotacja w ramach Norweskiego Mechanizmu Finansowego). Plany Centrum obejmują także organizacje wystaw i inne formy spotkań ze sztuką. Pierwsza wystawa Mazowieckiego Centrum Sztuki Współczesnej w Radomiu odbyła się 6 marca 2006. W ramach obchodów 80-tych urodzin Andrzeja Wajdy pokazano dary Wajdy i Krystyny Zachwatowicz. Wystawa, zorganizowana razem z „Gazetą w Radomiu” i radomskim Muzeum Sztuki Współczesnej, zgromadziła tłumy radomian, którzy pierwszy raz mogli obejrzeć wnętrza byłej elektrowni i przyszłego centrum.
Zadaniem Mazowieckiego Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia” w Radomiu jest promocja wydarzeń z zakresu sztuki współczesnej, szeroko pojmowana edukacja twórcza (warsztaty, konferencje). Mamy nadzieję, że będzie tu miejsce na projekty twórcze, także interdyscyplinarne, a „Elektrownia” stanie się regionalnym centrum sztuki, integrującym wszystkich zainteresowanych sztuką, zwłaszcza ludzi młodych."

Strona "Elektrowni"
www.elektrownia.art.pl

Na razie finansowo "Wykluczony" Zamek, wysiłkami "swoich najbliższych" jest odbudowywany dla celów laboratorium kultury.

Na stronie "Sokołowska w odbudowie":

"1.Idea projektu

Potencjał dawnego sanatorium dr Brehmera tkwi w historycznym charakterze jego architektury oraz naturalnym otoczeniu. Głównym założeniem autorów było wciągnięcie tych elementów w architekturę projektowanego Międzynarodowego Labolatorium Kultury.
Sąsiedztwo ocalałej, historycznej części sanatorium jest pretekstem do nawiązania dialogu na temat architektury historycznej i współczesnej. Dialogu o funkcji, formie, proporcjach, rytmie, czy materiale. Istniejąca zieleń może stanowić ciekawy temat otwarć widokowych, miejsce odpoczynku czy miejsce pracy artystów.

Założenia projektu

2.Zagospodarowanie terenu.

Projekt przewiduje realizację kompleksu labolatorium sztuki w dwóch etapach.
Pierwszy etap obejmuje budowę części nowoczesnego pawilonu wystawienniczego - laboratorium filmowego, zagospodarowanie terenu niezbędnego do jej funkcjonowania oraz lokalizację wejść do części byłego sananorium dr. Brehmera.
Drugi etap obejmuje budowę nowoczesnego wolnostojącego pawilonu wystawienniczego. Równolegle trwa odbudowa byłego sanatorium i jego adaptacja na labolatorium kultury oraz zagospodarowanie terenu parku po północnej stronie kompleksu.
Docelowo główne wejście na teren Labolatorium Sztuki znajduje się w północno - zachodniej części parku. Krzyżują się tu główne ścieżki parku i droga wewnętrzna. W tym miejscu przewidywany jest też punkt informacyjny dla parku i Labolatorium Kultury.
Zespół zabudowy będzie obsługiwany przez wewnętrzne ulice przebiegające wzdłuż elewacji południowej i zachodniej Labolatorium Kultury. Od strony zachodniej przewiduje się lokalizację strefy technicznej dla pracowni plastycznej i rzeźbiarskiej, od strony wschodniej - strefę techniczną dla labolatorium.


Autorzy projektu: Hiroyuki Mae i Tomasz Grzyb"

www.sokolowsko.org