Czy mała architektura i estetyka przestrzeni może służyć temu, żeby nie wykluczać niechcianych użytkowników przestrzeni miejskiej, ale integrować i tworzyć przestrzeń, w której możliwe będzie nawiązanie zaniechanego kontaktu? Czy zadaniem zlecanym miejskim designerom przez władze miasta może być tworzenie wygodnej przestrzeni, a nie ławek, które mają zniechęcać do spania bezdomnych? Poniższy wątek będzie skupiał różne propozycje inkluzywnego designu miejskiego.

Projekt cart•og•ra•phy Dii Batal, urodzonej w Bejrucie palestyńskiej designerki miejskiej zmaga się z kwestią przestrzennego wykluczenia Palestyńczyków zamieszkujących obozy dla uchodźców, które z tymczasowych "przestrzeni tranzytowych" zamieniły się w "czasowo zrównoważone" przestrzenie mieszkalne, które stały się miejscami całkowicie wyłączonymi z przestrzeni miasta. Kontakty między żyjącymi w obozie, a innymi mieszkańcami miasta zostały oddcięte, albo nigdy nie nawiązane.

Dia Batal stworzyła serie mebli miejskich, które formą nawiązywały do zwyczaju wystawiania mebli z domu i aranżowania nieformalne przestrzeni publicznej przez mieszkańców Bejrutu a jednocześnie wzbogacone były o spisane narracje mieszkańców obozów, którzy tworząc te meble mieli możliwość skomunikowania się ze swoimi sąsiadami spoza granic obozu.

Czy w Polsce można miejskich designem zachęcić ludzi do rozmowy?