Polski
W dziedzinach, które nie należą do jej kompetencji wyłącznej, Wspólnota podejmuje działania zgodnie z zasadą pomocniczości, tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele proponowanych działań nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty (art. 5 TWE).
Umiejscowienie w systemie prawnym
Prawo wspólnotowe
Rozwój zagadnienia w świecie i w kraju
Zasada subsydiarności (pomocniczości) została wprowadzona do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską przez Traktat z Maastricht z 1992 r., jako podstawowa zasada rządząca wykonywaniem przez WE kompetencji w obszarach, w których kompetencje należą zarówno do WE, jak i do jej państw członkowskich.
Opis
Zasada subsydiarności zapewnia, że decyzje będą podejmowane jak najbliżej obywatela oraz umożliwia kontrolę, czy działania na poziomie WE są uzasadnione w świetle możliwości dostępnych na szczeblu regionalnym i narodowym. W szczególności, zasada ta powoduje, że WE nie może podejmować działań (z wyjątkiem dziedzin podlegających jej wyłącznej kompetencji) w sytuacji, gdy działania te mogą zostać efektywnie przeprowadzone na poziomie krajowym lub regionalnym. Zgodnie z Protokołem dotyczącym stosowania zasad subsydiarności i proporcjonalności, każdy akt prawa wspólnotowego musi być formalnie uzasadniony z punktu widzenia tych zasad. Kontrolę nad poszanowaniem zasady subsydiarności sprawuje Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Naruszenie zasady subsydiarności może stanowić podstawę unieważnienia aktu instytucji.
Aktualny stan prawny
Art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. C 321 E z 29.12.2006, wersja skonsolidowana)
Bibliografia
- Arnull A., Dashwood A., Dougan M., Ross M., Spaventa E., Wyatt D., Wyatt & Dashwood’s European Union Law, London 2006
Dodaj komentarz:
Komentarze: