Dawno temu, gdy zaczynałem studiować statystykę usłyszałem aforyzm „są trzy poziomy kłamstwa: podstawowy, najprostszy – oszustwo, bardziej subtelny – blef, najbardziej zaawansowany to … statystyka” specjaliści od liczb wiedzą doskonale, że jest w tym trochę prawdy, ale więcej złośliwości, natomiast laicy są przekonani, że w wielu obszarach stosowanie wskaźników ilościowych nie jest możliwe. Czy faktycznie?

Biorąc pod uwagę dotychczasową statystykę kultury można śmiało postawić tezę o jej nieadekwatności do potrzeb instytucji kultury. Teza prawdziwa, i z pewnością możliwa do obrony, ale należy pamiętać, że struktura wyników jest ściśle związana z organizacją systemu zbierania informacji o tej branży gospodarki narodowej.

Czy możliwe jest stworzenie wskaźników ilościowych opisujących w sposób adekwatny efektywność czy produktywność instytucji kultury? Jestem przekonany, że tak. Oczywiście zagadnienie to wymaga zaangażowania interdyscyplinarnych zespołów, łączących nie tylko narzędziowców czy ekonomistów, ale także instytucje, które będą w przyszłości objęte takim nadzorem. Czy jesteśmy gotowi do takiej zmiany systemowej? Czy w końcu pracownicy instytucji gotowi są do mentalnego przestawienia się na pracę pod kątem wskaźników? Obawiam się, że jest to rzecz nieunikniona.

Do dyskusji na temat konieczności i efektywności stosowania wskaźników ilościowych w instytucjach kultury zaprasza ekonomista - dr Rafał Kasprzak