Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Swoboda przepływu osób

Definicja
Swoboda przepływu osób obejmuje prawo do swobodnego przemieszczania się, osiedlania, podejmowania nauki oraz możliwość podejmowania pracy lub prowadzenia działalności na własny rachunek (tzw. samozatrudnienie) przez obywateli jednego państwa UE na terytorium innego państwa UE.


Umiejscowienie w systemie prawnym
Prawo wspólnotowe

Rozwój zagadnienia w świecie i w kraju
Prawo swobodnego przepływu osób obejmuje prawo swobodnego poruszania się i pobytu w innym państwie członkowskim niż państwo obywatelstwa. Prawo to w procesie integracji europejskiej stopniowo obejmowało poszczególne grupy obywateli państw członkowskich: pracowników najemnych (art. 39 TWE), osoby prowadzące samodzielną działalność gospodarczą (art. 43 TWE), członków ich rodzin (rozporządzenie 1612/68, dyrektywa 68/360, dyrektywa 73/148), usługodawców i usługobiorców (art. 49 TWE), osoby, które zaprzestały działalności zawodowej (dyrektywa 90/365), studentów (dyrektywa 93/96) oraz wszystkie pozostałe osoby (nieaktywne gospodarczo), nie należące do wcześniej wymienionych grup, których sytuacji nie regulują inne szczególne przepisy (dyrektywa 90/364). Wraz z wejściem w życie Traktatu o Unii Europejskiej prawo swobodnego przemieszczania się i pobytu stało się prawem obywatelskim obywateli Unii Europejskiej uregulowanym w art. 18 TWE.


Opis
Prawo swobodnego przemieszczania się i pobytu przysługuje każdemu obywatelowi Unii, z zastrzeżeniem warunków i ograniczeń ustalonych w Traktacie i środkach przyjętych w celu jego wykonania. Ze swobody przepływu osób mogą korzystać osoby podejmujące pracę lub inną działalność ekonomiczną. Swobodą przepływu osób są również objęci członkowie rodzin osób migrujących. Zakres prawa obejmuje: wjazd na terytorium państwa członkowskiego, pozostanie w nim przez dowolny czas lub zamieszkanie na stałe, swobodne przemieszczanie się w granicach tego państwa. Kluczowy element swobodnego przepływu osób stanowi zasada niedyskryminacji – państwo przyjmujące musi traktować obywateli innych państw członkowskich korzystających ze swobody tak samo jak własnych obywateli. Zasada niedyskryminacji obejmuje nie tylko sytuacje związane z działalnością ekonomiczną, stanowiącą podstawę korzystania ze swobody (np. w przypadku pracowników dostęp do zatrudnienia, wynagrodzenia, dostęp do kształcenia zawodowego i uprawnień socjalnych), ale również inne sytuacje życia codziennego. Szeroki zakres działania zasady niedyskryminacji wynika z obywatelstwa UE.

Warunki i ograniczenia korzystania z prawa poruszania się i pobytu obywateli UE wynikają ze szczegółowych regulacji odnoszących się do poszczególnych grup obywateli, zawartych w przepisach TWE i dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady o prawie przemieszczania się i pobytu obywateli Unii i członków ich rodzin na terytorium państw członkowskich, w szczególności mają tu zastosowanie ograniczenia ze względów bezpieczeństwa, porządku i zdrowia publicznego.

Istotne znaczenie dla realizacji swobody przepływu osób ma uznawanie dyplomów i kwalifikacji zawodowych. Dotyczy to tzw. zawodów regulowanych, czyli takich, do których wykonywania wymagane jest posiadanie określonego dyplomu lub innych kwalifikacji zawodowych. Prawo wspólnotowe nakazuje wzajemne uznawanie kwalifikacji uzyskanych w innym państwie członkowskim. Szczegółowe zasady uznawania kwalifikacji zostały określone w tzw. dyrektywach sektorowych, dotyczących konkretnych grup zawodowych, oraz w dyrektywie 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych.


Aktualny stan prawny

Art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską
Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady o prawie przemieszczania się i pobytu obywateli Unii i członków ich rodzin na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie 1612/68/EWG i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG oraz 93/96/EWG (Dz. U. L 158 z 30.04.2004, s. 77–123)


Bibliografia
  • Arnull A., Dashwood A., Dougan M., Ross M., Spaventa E., Wyatt D., Wyatt & Dashwood’s European Union Law, London 2006
Prawo kultury i sztuki : Prawo kultury w kontekście europejskim
Autor : Izabela Skomerska-Muchowska

Dodaj komentarz:

Nick:
E-mail:
Treść:
Wpisz tekst z obrazka: CAPTCHA Image

Inny obrazek


Komentarze:

« Wrzesień 2018 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo