Przed nadchodzącym Kongresem Kultury Polskiej wiele dyskusji poświęca się modelowi finansowania kultury i jego reformie. Na dylematy dotyczące efektywności zarządzania instytucjami kultury dodatkowo nakłada się dziś dylemat związany z koniecznością ograniczenia wydatków
w wyniku spowolnienia gospodarczego. W priorytetach budżetów samorządowych, a także budżetu centralnego wydatki na kulturę mogą pierwsze paść ofiarą cięć. Skłania to do refleksji, jak powinien wyglądać system zarządzania kulturą w Polsce i w którą stronę powinna podążać jego ewolucja.

Podczas panelu chcielibyśmy poruszyć następujące zagadnienia:

• Diagnoza systemu finansowania kultury: o czym wiemy na pewno, że działa źle? (jakie są źródła problemów, co możemy powiedzieć na pewno, że nie sprzyja efektywnemu zarządzaniu kulturą, jakie wady ma sam system, co powoduje, że cele nie są osiągane: szeroka perspektywa zidentyfikowanych problemów); diagnoza tego, co nie działa w postaci 2-3 konkluzji ze strony wszystkich uczestników panelu.
• Nakłady na kulturę nie są duże, a w czasie kryzysu rząd i samorządy tu będą szukały źródeł oszczędności. Co należałoby zmienić w systemie finansowania kultury, aby nie tylko nie stracić obecnych szans, ale też zbudować spójny system na przyszłość:
 Czy i w jakim zakresie potrzebna jest reforma „instytucji kultury”
i wprowadzanie różnorodności form prawnych: co ona zmieni?
 Czy potrzebne jest strategiczne podejście i przejrzenie priorytetów wspierania kultury przez państwo i samorządy, by określić, co robić, a czego nie, co wspierać, a co nie powinno być wspierane – jak takie strategiczne podejście wypracować? Czy powinna istnieć „lista narodowych/regionalnych priorytetów kulturalnych”, a reszta działań kulturalnych – zależeć od rynku i utrzymywać się komercyjnie?
 jakie mechanizmy powinny wzmacniać pluralizm artystyczny i ocenę projektów opartą tylko o kryteria artystyczne: czy i gdzie w większym stopniu potrzebne są konkursy i równy dostęp do środków publicznych instytucji publicznych, społecznych i prywatnych
 Czy większy udział sektora prywatnego we wspieraniu kultury jest możliwy? Jak go osiągnąć i jak do tego firmy zachęcać? Czy takie zwiększenie powinno zależeć od rynku czy być poddane rozwiązaniom legislacyjnym? (pozytywne przykłady – PISF, IWP, inne)
 Czy istnieją dobre wzorce z innych państw, które dotyczą zarządzania kulturą, a które można adaptować, a jeśli tak, to jakie?
 Jakie wyzwania związane z optymalizacją zarządzania i efektywnością zarządczą stoją przed menedżerami kultury – osobami zarządzającymi projektami kulturalnymi?

W kontekście zastanawiania się na tematem "kultura jako produkt" doszłam do wniosku, że zanim rozpoczniemy poważną dyskusję na temat marki, wizerunku, produktu, produktu turystycznego etc. musimy przez chwilę pozastanawiać się czy wierzymy, że kultura jest jednym z wazniejszych narzędzi rozwoju gospodarki i czy potrafimy stworzyć narzędzia, dzieki którym w sposób bezdyskusyjny będziemy mogli określać wszytskie wskaźniki marketingowe działności kulturalnej. Czy decydujący o fiansowaniu kultury nie powinni ponosić odpowiedzilaności za tworzenia takich danych? Jak doprowadzić do sytuacji, w któej przestaniamy pozwalać na traktowanie dziłaności twórczej i samych twórców jako beneficjantó pozostałych gałęxi gospodarki. Mam nadzieję, że debata której temat przedstawiam przyniesie kilka ciekawych opinii i że będę się mogła nimi z Państwem podzielić.