Dopiero co pisałem o symbolicznym pogrzebie Teatru Nowego w Krakowie, który po paru latach prężnej działalności zupełnie pozbawiony został wsparcia finansowego przez rodzime miasto. Tym razem sytuacja powtarza się! Alarmujące wieści płyną z obozów Studia teatralnego Koło oraz Fundacji Artystycznej Młyn. W przeciągu dwóch dni obie grupy ogłosiły, że grają ostatnie spektakle i praktycznie zmuszone są do zawieszenia swojej działalności na czas nieokreślony. oznacza to, że z mapy Warszawy znikają kolejne miejsca, w których można było zobaczyć niezwykle interesujące, bezkompromisowe spektakle młodych, niezależnych twórców.
Co się dzieje? Czy aż tam bardzo zmalały budżety miast? Dlaczego nie wspiera się tych twórców, którzy od lat wykazują się znakomitą, chwaloną przez krytykę i cieszącą się zainteresowaniem widzów działalnością?

Z radością odnotowuję, że krakowski Teatr Nowy udało się jednak uratować. Napisała o tym krakowska Gazeta Wyborcza:

"Rozwiązanie kłopotu chronicznego niedofinansowania trzeciego sektora w Krakowie jest równie banalne jak próba wyciągnięcia Teatru Nowego z trumny. Zwykle wystarczy jeden telefon i niewielki zastrzyk gotówki.
- Gdy Filip Berkowicz [pełnomocnik Prezydenta Krakowa do spraw kultury] usłyszał, o jakich kwotach mówimy, był zaskoczony, że potrzebujemy tak niewiele - stwierdził na naszych łamach dyrektor Teatru Nowego Piotr Sieklucki. Na tym polega cały dowci*. Budżet jednego bombastycznego festiwalu czy inscenizacja odsieczy wiedeńskiej i odpustowej galopady huzarów na Błoniach, o której nikt już dzisiaj nie pamięta [..], prawdopodobnie wystarczyłby na utrzymanie dziesięciu innych obywatelskich inicjatyw Krakowa, takich jak reanimowana w ostatniej chwili działalność teatru z Gazowej. Jest jeden szkopuł: oddolne akcje z reguły nie mają jednego ojca sukcesu i trudno sobie przypisać ich zasługi przy kolejnej kampanii wyborczej. Je tworzą aktywni ludzie - mieszkańcy Krakowa."

("Wskrzeszenie Teatru Nowego to za mało"
Mariusz Wiatrak
Gazeta Wyborcza - Kraków online)

Niedługo minie pół roku, odkąd rozstrzygnięty miał być konkurs ogłoszony przez warszawski ratusz na prowadzenie Teatru Ochoty. Oznacza to, że od półtora roku teatrem tym zarządza dotychczasowa główna księgowa...

Jesienią zeszłego roku Biuro Kultury zapowiadało rewolucję, ogłaszając szumnie eksperyment, zgodnie z którym Ochota miała być pierwszym teatrem miejskim oddanym jakiemuś zwycięskiemu NGO-sowi.
Tymczasem ogłoszone przez miasto absurdalne warunki konkursu (np. stawiające w pierwszym rzędzie nie wartość artystyczną czy "pomysł" na prowadzenie teatru ale ilość zrealizowanych spektakli!) wywoływały podejrzenia, jakoby był to konkurs fikcyjny czy wręcz wymyślony "pod kogoś".
Szkoda, że zmarnowana została okazja na rzeczywistą rywalizację koncepcji i pomysłów, na stworzenie pola do debaty nad ożywieniem życia teatralnego stolicy.
Bez wątpienia dla kulturalnego rozwoju miasta korzystne byłoby, gdyby co najmniej kilka innych teatrów mogło być zarządzanych przez NGO-sy. Pomijając prężność artystyczną tych grup, być może zniwelowałoby to konflikty podobne do tych jakie miały ostatnio miejsce w innych warszawskich teatrach (np. w "marszałkowskim" Teatrze Polskim).
Stworzenie możliwości prawnych prowadzenia niektórych warszawskich teatrów przez NGO-sy powinno być jednym z priorytetowych celów Biura Kultury. Sytuacja wokół Teatru Ochoty nie wróży jednak dobrze rozwijaniu tego typu koncepcji.

Patowa sytuacja w warszawskim Teatrze Ochoty została wreszcie rozwiązana. Miasto unieważniło konkurs na prowadzenie tego teatru przez niezależną grupę artystyczną (konkurs z dziwnymi zasadami - patrz wyżej...) i powołało niejako "poza konkursem" na stanowisko dyrektora Joannę Nawrocką - producentkę spektakli Studia Teatralnego Koło. W ten nieco pokrętny sposób zdołano wreszcie doprowadzić, by faktycznie Teatr Ochoty przypadł w udziale działającej prężnie w stolicy grupie artystycznej.
To projekt na naszym polskim gruncie pionierski, ale w świecie doskonale już sprawdzony.
Joanna Nawrocka pracowała dotąd przy organizacji dużych festiwali teatralnych (m.in. Dialog we Wrocławiu, Warszawskie Spotkania Teatralne, Międzynarodowy Festiwal Szkół Teatralnych w Warszawie), w dziale literackim Teatru Narodowego, koordynując program Artist In Residence Pro Helvetia Szwajcarskiej Fundacji dla Kultury, odpowiadając za kontakty międzynarodowe Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego.
Jak mówi nowa dyrektor "założeniem funkcjonowania teatru ma być współpraca z niezależnymi twórcami. Zgodnie z zamierzeniami miasta, Teatr Ochoty ma stać się centrum artystycznym, w którym prezentowane będą projekty najciekawszych grup teatralnych nie mających stałej siedziby, a mających znaczący wpływ na życie kulturalne Warszawy."
Można mieć nadzieje, że ten eksperyment sprawdzi się i w przyszłości zostanie rozciągnięty także na inne teatry (nie tylko warszawskie).