"The City of Cool" projekt Reinigungsgesellschaft realizowany 10-19 czerwca 2008 roku w Lipsku.

Projekt problematyzuje kwestie działania demokracji oraz wolnego rynku. Opowiada o dynamice przemian, ktore zachodzą w jednej z dzielnic Lipska - Plagwitz. Dzielnica jest przestrzenią post-industrialną, oferującą wiele pustych lokali. Ta wszechobecna pustka jest zapełniana zarówno przez różne interwencje mieszkańców, jak i przez rozrastającą się scenę artystyczną, małe przedsiębiorstwa czy oficjalne miejskie strategie planistyczne. Reinigungsgesellschaft stawia pytanie o mechanizm przekształcania się pustej przestrzeni w miejsce działania artystów oraz działań przedsiębiorstw.

Projekt "The City of Cool" opiera się na nakładaniu na oficjalne nazwy ulic nowych nazw, które nawiązują do przemian przestrzeni publicznej, aby ukazać obecnie w niej sprzeczności.

Pojawiają się takie ulice jak np.: "ul. Zaanagażowanych Galerii", "ul. Nieznanych Bezrobotnych", "ul.Inwestorów", "ul. Kreatywnego Kapitału".

Reinigungsgesellschaft podczas wybierania nowych nazw ulic negocjowało je również z lokalnymi mieszkańcami.

Projekt Reinigungsgesellschaft. 8-15 września 2005.




Zagrzebska wersja projektu postawiła grupę Reinigungsgesellschaft w niezręcznej sytuacji jaką jest propozycja powtórzenia lokalnego projektu w innym nieznanym sobie mieście. Niechcąc wypowiadać się samodzielnie o obcej przestrzeni Reinigungsgesellschaft zaprosiło do współpracy lokalne NGOsy, których członkowie i członkinie proponowali swoją redefinicję danego miejsca, wychylając się przyszłość albo wskazują na różne wymiary wykluczenia.

Na przykład grupa BaBe (Be active, Be emanci*ated), walcząca o prawa kobiet zaproponowała zmienić nazwę głównego placu "Trg bana Josipa Jelacic" na "Plac Ofiar Patriarchatu".



Z kolei Multimedia Institute odniósł się do samego faktu przemianowywania ulic i placów wraz ze zmianą ustroju politycznego i zaproponował "Ulicę przemianowanych ulic" albo "Plac przemianowanych placów". Praktyka ta była działaniem symbolicznych, które nieraz wywoływało silny odzew społeczny - na przykład zmiany w latach 1990-tych przez rząd Franjo Tudjmana Placu Ofiar Faszyzmu na Plac Wielkich Ludzi Chorwacji wywowała protesty, po których przywrócono poprzednią nazwę placu).



więcej na stronie projektu.

Projekt Manewrów miejskich powstał w roku 1998, a od 2000 jest realizowany w różnych miastach (Gdańsk, Kraków, Baden Baden, Chicago, Tallin, Wilno, Szczecin). Polega on na umieszczaniu w przestrzeni miejskiej specjalnie zaprojektowanych tablic przypominających znaki drogowe. Tablice te informują, gdzie można kupić narkotyki, zostać pobitym, modlić się, uprawiać seks, dać łapówkę, spotkać kibiców, powiesić się itp., stanowiąc tym samym ironiczną ingerencję w przestrzeń miasta. [za Robert Ruman|wikipedia]




Znak oznaczający miejsce modlitwy w przeciwieństwie do innych nie zniknął po zakończeniu projektu, ale został uznany za oficjalne oznaczenie zarówno przez patrole policji i straży miejskiej, jak i przez wiernych, którzy uznali go za właściwy sposób zaznaczenia miejsca modlitwy.

Akcja Zielonych 2004, 3 listopada 2006.





Celem akcji przemianowania Ronda Dmowskiego na Rondo Gombrowicza było wzrócenie uwagi na postać Dmowskiego jako kogoś, kto według organizatorów nie powienien być patronem żsdnego publicznego miejsca w Warszawie.

Inicjatorzy akcji podczas odsłaniania alternatywnej tablicy mówili:

"Imienia Dmowskiego nie powinno nosić żadne miejsce publiczne w Polsce. Bo Dmowski symbolizuje to, co w polskiej przeszłości najgorsze – ksenofobię, antysemityzm, strach przed różnorodnością. Dmowski to nienawiść do „innych”, bandytyzm na ulicach i zamachy bombowe. Dmowski to Polska odwrócona plecami do świata, oderwana od Europy, zaściankowa. Dmowski to Polska nieszczęśliwa. (...) Nadając ważnemu punktowi w centrum stolicy imię Witolda Gombrowicza, pragniemy zwrócić Polskę z powrotem w stronę nowoczesności. Gombrowicz symbolizuje to, co najlepsze w polskiej tradycji – poczucie humoru, fantazję i ciekawość świata. Gombrowicz to odwaga, niezależność i umiłowanie wolności. Gombrowicz to autor, którego książki polityczny spadkobierca Dmowskiego – Roman Giertych – chce dziś usuwać z listy lektur" - Alina Cała, polska historyk, pracownik naukowy Żydowskiego Instytutu Historycznego zajmująca się historią stosunków polsko-żydowskich.


"Nadając temu Rondu imię Gombrowicza, przeganiamy z tego miejsca ksenofobiczne miazmaty. Warszawa zasługuje na to, by przystosować ją do rangi europejskiej stolicy. Warszawa zasługuje na Gombrowicza" - Adam Ostolski, socjolog, filozof, tłumacz, członek Zielonych 2004.

Sławnym miejskim znakiem jest tablica w niewielkim miasteczku Seneca Falls (stan Nowy Jork), gdzie 19-20 lipca odbyło się spotkanie dotyczące praw kobiet, które często uznaje się na początek ruchu feministycznego.

Innym przykładem upamiętniania jest zmurowywanie niesitniejących już granic miejskich w płytę chodnika. W Warszawie tak stało się w przypadku muru getta.

ul. Chłodna

Projektom wmurowywania znaków historii w materialną tkankę miasta przeciwstawiają się próby czasowego zaznaczenia obecności danej granicy, które mają nas pobudzać do myślenia i przez swoją tymczasową obecność nie dać się łatwo oswoić. Takich projektom towarzyszy przekonanie, że z czasem jako mieszkańcy i mieszkanki przyzwyczajamy się do naszego otoczenia i przestajemy zauważać od zawsze obecne pomniki i tablice. Alternatywne sposoby pamiętania proponują takie projekty jak na przykład Eruv Małgorzaty Kuciewicz (Centrala), świetlisty pas otaczący teren byłego getta; czy Wielokropek Anny Baumgart i Agnieszki Kurat, umieszczony w miejscu kładki nad ul. Chłodną.



Eruv




Wielokropek

Subtelnym sposobem włączenia historii do tkankę miasta są "Stolpersteine" (kamienie, o które się potykamy) umieszczone w wielu niemieckich miastach, oraz również w niektórych węgierskich i austriackich.

Upamiętniają one ludzi zamordowanych przez nazistów (Żydów, homoseksualistów, niepełnosprawnych i innych) i umieszczone są na chodnikach koło domów, w których ofiary mieszkały.