Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]
Krzysztof Warlikowski
"Kongres Kultury Polskiej – nareszcie. Nareszcie?
Zastanawiam się, komu i do czego jest on najbardziej potrzebny. Obawiam się, że głównie politykom, aby udowodnić wszystkim, jak bardzo troszczą się o rozwój kultury w naszym kraju. Nie chcę wylewać dziecka z kąpielą, ale trudno mi uwierzyć w szczerość tych zamiarów. Dla polityków kultura jest najczęściej stratą pieniędzy, czasem kwiatkiem wkładanym do butonierki, kiedy wypada pokazać się w inteligentnym towarzystwie. (Oczywiście tylko wtedy, gdy artysta nadaje się do legitymizowania władzy, czego osobiście ani sobie ani nikomu z kolegów nie życzę.) A przecież bez kultury nie ma narodów, cywilizacji, człowieczeństwa. To są banały, ale warto je powtarzać, w czasach, gdy wszystko jest przeliczone i rządzi policzalne.


Tymczasem najwybitniejsze zjawiska w naszej kulturze same torują sobie drogę w Europie i na świecie. Wystarczyłoby trochę więcej wiedzy ze strony władz o polskiej sztuce, zamiast ciągłego powątpiewania czy zwykłej ignorancji, aby zobaczyć jak wielki rozgłos i uznanie zdobywamy na świecie i jak wielki potencjał polityczny polska kultura niesie w sobie. Nie mamy się czego wstydzić, my, artyści na pewno nie.

Musimy odpowiedzieć sobie na proste pytania. Na przykład, czy w kształceniu i wychowaniu młodych ludzi interesuje nas tylko ich przyszła skuteczność funkcjonowania w kapitalistycznej rzeczywistości, czy też uznamy za przydatną ich cywilizacyjną wrażliwość i kulturotwórczy potencjał? Proste odpowiedzi determinują działania. W zależności od wyznaczonych celów, możemy nadal cynicznie udawać, że wszystko jest w porządku, albo rozpocząć ciężką pracę. Osobiście jestem za wariantem drugim. Jako artysta czuję się głęboko odpowiedzialny wobec moich widzów.
A panie i panowie politycy, za kogo czujecie się odpowiedzialni?"



Urodził się 26 maja 1962 roku w Szczecinie.

Reżyser teatralny. Studiował historię, filozofię i filologię romańską na Uniwersytecie Jagiellońskim, historię teatru greckiego w École Pratique Des Hautes Études na Sorbonie. Dyplom reżyserski zdobył na Wydziale Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, gdzie studiował w latach 1989–1993.

W 1991 r. asystował K. Lupie przy realizacji spektaklu „Malte albo Tryptyk marnotrawnego syna: na podstawie utworów Rainera Marii Rilkego w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie. W latach 1992-1993 był asystentem Petera Brooka przy spektaklu Peleas – Impresje (Impressions de Pélleas) według opery Peleas i Melisanda Claude’a Debussy’ego w paryskim Bouffes du Nord. Był również asystentem Ingmara Bergmana i Giorgio Strehlera.

• Reżyseruje w kraju i za granicą; do tej pory zrealizował ponad trzydzieści spektakli, w tym 11 inscenizacji dramatów Szekspira m.in. Hamleta w Tel Awiwie i Warszawie, Wieczór trzech króli w Stuttgarcie, Poskromienie złośnicy w Warszawie, Burzę w Stuttgarcie i Warszawie. Swoją uwagę skupia także na dramacie antyczny (Elektry Sofoklesa, Bachantek Eurypidesa) i współczesnym (Bernarda-Marie Koltèsa, Sarah Kane). W 2005 roku wyreżyserował spektakl Krum Hanocha Levina. W 2006 roku odbyła się premiera Madame de Sade Yukio Mishimy w Tonnel Groep w Amsterdamie. W 2007 r. przygotował inscenizację sztuki nagrodzonej Pulitzerem Anioły w Ameryce, autorstwa Tony’ego Kushnera, w przekładzie Jacka Poniedziałka i z nim w jednej z głównych ról.

W 2000 roku zadebiutował jako reżyser operowy, przygotowując w Teatrze Wielkim w Warszawie prapremierę opery Roxanny Panufnik The Music Programm. W tym samym roku wyreżyserował Don Carlosa Giuseppe Verdiego, a w kolejnych latach m.in. Ignoranta i szaleńca Pawła Mykietyna (2001), Ubu Rexa Krzysztofa Pendereckiego (2003) i Wozzecka Albana Berga (2006), którego libretto oparte jest na dramacie Georga Büchnera. Jego ostatnimi realizacjami operowymi są Ifigenia w Taurydzie Glucka (2006) i Sprawa Makropulos Janáčka (2007) w Operze Paryskiej. W 2008 roku jako pierwszy polski reżyser powojenny zrealizował dzieło Wagnera na Zachodzie.
  • autor fotografii: Stefan Okołowicz
« Lipiec 2019 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo