Polski
– Filozof, historyk, eseista.
– Urodził się w 1934 roku w Warszawie.
– Absolwent Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Warszawskiego (1952–1957). Doktorat (1965), habilitacja (1968). Usunięty z PZPR (1966) i ze stanowiska adiunkta w Katedrze Historii Filozofii Nowożytnej z powodu publicznej krytyki linii politycznej władz (1968). Potem pracował w Dziale Rękopisów Biblioteki Narodowej (1969–1972).
– Po wyjeździe do Francji wykładowca Centre national de la recherche scientifique (CNRS, od 1973). Obecnie jest zasłużonym profesorem w CNRS. Profesor na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu (1999/2000 – 2006/2007). Dyrektor naukowy tworzonego w Brukseli Muzeum Europy (od 2001).
– Jako filozof interesuje się przede wszystkim problematyką poznania. Jako historyk zajmuje się historią kultury europejskiej, zwłaszcza historią wiedzy historycznej oraz zbieractwa i muzeów we Francji i we Włoszech .
– Autor książek i artykułów pisanych po polsku i francusku (od 1973), które zostały przetłumaczone m.in. na angielski, bułgarski, czeski, hiszpański, holenderski, japoński, niemiecki, portugalski, ukraiński i włoski. Do najnowszych książek napisanych po polsku należą: Przeszłość jako przedmiot wiedzy (1992), Autobiografia na cztery ręce (oprac., 1994), Drogi kultury europejskiej (1996), W kręgu Giedroycia (2000), Wenecja w kulturze europejskiej (2000), Zbieracze i osobliwości. XVI–XVIII wiek (2001), Jerzy Giedroyc. Redaktor – polityk – człowiek , (red., 2001), Oblicza dwudziestego wieku (2002), Europa i jej narody (2004), Filozofowie w świecie polityki. Eseje 1957–1974 (2004), Historia. Nauka wobec pamięci (2006). Do najnowszych książek napisanych po francusku należą: Des saintes reliques à l’art moderne. Venise–Chicago XIIIe –XXe siècle, (2003), Ibn Khaldûn au prisme de l’Occident (2006), La révolution européenne 1945–2007 (z E. Barnavi, 2008).
E-kongres
(
zaloguj się
|
zarejestruj
)
