Polski
– Teatrolog, krytyk teatralny, wykładowca akademicki.– Urodził się w 1966 roku.
– Profesor nadzwyczajny w Katedrze Dramatu Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Członek Rady Naukowej Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie.
– Zajmował się historią i teorią sztuki aktorskiej XIX wieku, której poświęcone są jego pierwsze publikacje książkowe: Sztuka aktorska Wandy Siemaszkowej (1997), Sztuka aktorska w polskim piśmiennictwie teatralnym XIX wieku… (2003), Dramaturgia praktyczna. Polska sztuka aktorska XIX wieku w piśmiennictwie teatralnym swej epoki (2005).
– Kierownik projektu badawczego „Polskie piśmiennictwo teatralne XIX wieku” (2005–2008), którego efektem jest m.in. redagowana przez niego seria o tej samej nazwie: t. I: W stronę praktyki – podręczniki sztuki aktorskiej (2007), t. II: Hilary Meciszewski, Uwagi o teatrze krakowskim, (2008). Od kilku lat koncentruje się na badaniach nad swoistością polskiej tradycji teatralnej i performatywnej, czego efektem jest książka Polski teatr przemiany (2007). Ostatnio wydał książkę Grotowski. Przewodnik (Wrocław 2009), na druk oczekuje autorska synteza dziejów polskich sztuk przedstawieniowych – Teatra polskie – historie.
– Zajmuje się także interpretacją dramatu – m.in. książka Sceny z życia dramatu (2004). Wspólnie z Ireneuszem Guszpitem przygotowuje edycje pism teatralnych Juliusza Osterwy: Przez teatr – poza teatr (2004), Antygona, Hamlet, Tobiasz… (2007).
– Autor i współautor publikacji popularyzatorskich: Słownik postaci dramatycznych (1999), Słownik wiedzy o teatrze (2005), Słownik teatru (2006). Członek zespołu opracowującego standardy edukacji teatralnej i filmowej. Członek Rady Naukowej miesięcznika „Dialog”, z którym współpracuje jako krytyk i eseista.
