Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Zasobniejemy - Jerzy Płażewski

Dla naszego kina najważniejszym wydarzeniem dwudziestolecia jest bez wątpienia uchwalenie w sierpniu 2005 roku ustawy o kinematografii. Dzięki niej produkcja filmów polskich w ustroju wolnorynkowym zyskała solidną bazę finansową; ustawa ta skutecznie zastąpiła absolutnie nieaktualną, jeszcze komunistyczną ustawę z 1987 roku. Warto przypomnieć, że ustawie przeciwna była Platforma Obywatelska, która twierdziła, że jest ona, rzekomo, podatkiem nałożonym na dochody przedsiębiorstw audiowizualnych. Paroletnia już praktyka wykazała, że zaprojektowane ustawą funkcjonowanie kinematografii jest poprawne, co zapewne skłoniło wielu ówczesnych przeciwników do zmiany stanowiska.

Oczywiście finansowanie twórczości nie w każdej dyscyplinie sztuki jest sprawą kluczową. Poeta może stworzyć arcydzieło ołówkiem w zaszyciu, filmowiec musi dysponować milionami. Owe miliony we własnym zakresie zgromadzić może kino w USA, gdyż tam na filmy, prawie wyłącznie rodzime, chodzi 970 mln widzów rocznie, gdy u nas 25 (zaś w Estonii 1 mln, a mimo to Estonia także chce mieć własną kinematografię).

Ustawa trafnie wybiera drogę pośrednią. Ani kino producentów prywatnych, całkowicie pozbawionych pomocy państwa (dodam, że za komunizmu właściwie zawód producenta filmowego nie istniał, chyba że za takiego uważalibyśmy aparatczyka PZPR dozorującego kino), ani kino państwowe, dyktujące twórcom postawy. Państwo otrzymuje od telewizji publicznych i prywatnych, od kiniarzy i dystrybutorów 1,5% ich przychodów, a uzyskane kwoty przeznacza na pomoc w realizacji filmów ambitnych, artystycznych. Żąda, by producent miał już pewien kapitał początkowy, który może powiększyć (lub nie) nawet do 90% zaplanowanego budżetu. Oczywiście poza finansowaniem produkcji filmów – co jest podstawowym kierunkiem pomocy – kwoty te wspomagają także inne cele, związane z kulturą filmową.

Ustawa doprowadziła kino polskie do stanu – mimo kryzysu – pewnej zasobności. Pozwoliło to osiągnąć przyzwoity średni poziom produkcji – czterdzieści filmów pełnometrażowych. Czy to zadowala? Powiem szczerze: tylko liczbowo. Jakościowo kino polskie nie przeżywa okresu świetności. Słyszy się głosy, że im pieniędzy więcej, tym poziom filmów niższy. Ale może właśnie po udowodnieniu, że system jest realistyczny, należy wszcząć poważną dyskusję, jak uchronić go przed pokusami komercjalizacji?


Dziedzina sztuki : Film
Autor : Jerzy Płażewski

Dodaj komentarz:

Nick:
E-mail:
Treść:
Wpisz tekst z obrazka: CAPTCHA Image

Inny obrazek


Komentarze:

« Listopad 2018 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo