Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Pierwszy numer pisma „Raster” - Piotr Sarzyński

5 grudnia 1995 r. ukazuje się pierwszy numer pisma „Raster”. Zakładając je, Łukasz Gorczyca (ur. 1972) i Michał Kaczyński (ur. 1974) dali początek jednej z najciekawszych i najbardziej kontrowersyjnych instytucji we współczesnej polskiej sztuce.

„Raster” szybko stał się ulubioną lekturą młodej, niepokornej, artystycznej młodzieży, albowiem od początku demonstracyjnie kontestował oficjalny obieg sztuki. Autorzy kpili z malarstwa idoli szerokiej publiczności (np. Starowieyski, Duda Gracz, Beksiński), określając ich sztukę mianem arte polo. Krytykowali działalność instytucji artystycznych, drwili z uznanych krytyków i kuratorów. Ów bunt niósł jednak pewne cenne i nowe wartości. „Rastrowcy” jako pierwsi użyli bowiem w krytyce artystycznej języka prostego, potocznego, dalekiego od nadętej terminologii fachowców. Nie rezygnowali przy tym z ambitnych prób opisania na nowo sceny artystycznej w Polsce, stworzenia alternatywnego systemu wartości w kulturze, a nawet organizowania pewnej generacyjnej wspólnoty.

Na przełomie stuleci „rastrowcy” zaczęli przenikać z alternatywnego do oficjalnego obiegu sztuki, pisując w fachowych czasopismach czy współredagując telewizyjny program „Pegaz”. Równocześnie jako pierwsi w Polsce zdecydowali się na dalsze wydawanie swego pisma wyłącznie w Internecie. Założyli też własną galerię. Początkowo obrazy sprzedawali rzadko i tanio, ale z czasem ich sława rosła, a promowanymi przez nich artystami zaczęły interesować się inne galerie w Polsce i za granicą.

„Raster” odrzucił tradycyjny model obcowania ze sztuką, zakładający wyraźne zdefiniowanie funkcji i miejsca. Gorczyca i Kaczyński łączyli role krytyków sztuki, dziennikarzy, wydawców, galerzystów, marchandów, kuratorów, ale i animatorów życia kulturalnego. Ten model budził i nadal budzi protesty części środowiska. Równocześnie testowali nowe pomysły. Nawiązali współpracę z kinami i teatrami, przenosząc tam część swoich projektów. Przeplatają ambitne projekty z imprezami zabawowymi i nowatorskimi typu Targi Taniej Sztuki czy Mistrzostwa w Piłkarzykach Stołowych, wydawali katalogi, ale też komiksy i tomiki wierszy. Decydując się na promowanie takich twórców jak Zbigniew Rogalski, Rafał Bujnowski czy Marcin Maciejowski, postawili na malarstwo będące w opozycji do dominującej w dekadzie lat 90. sztuki krytycznej. Odnieśli ogromny sukces medialny i handlowy, udało się im także zaistnieć w międzynarodowym obiegu sztuki. Dziś uważani są za jeden z najważniejszych ośrodków opiniotwórczych i kreujących artystyczne hierarchie w młodej sztuce.


Dziedzina sztuki : Sztuka
Autor : Piotr Sarzyński
Licencja : CC BY-NC-SA

Dodaj komentarz:

Nick:
E-mail:
Treść:
Wpisz tekst z obrazka: CAPTCHA Image

Inny obrazek


Komentarze:

« Marzec 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo