Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Pornografia

Pornografia stanowi wzorcowy przypadek konfliktu między ludzkimi zainteresowaniami a poczuciem przyzwoitości społeczeństwa. Twórczością pornograficzną zajmowali się wybitni artyści, a sędziowie byli zmuszeni do rozstrzygania czy ważniejsza jest wolność twórcza czy przyzwoitość.

Powstaje jednak pytanie czemu karani mają być twórcy masowej pornografii pozbawionej ambicji artystycznych. Próbą rozsądnego oddzielenia tych sfer jest obecne prawo polskie, które w artykule 202 kodeksu karnego zabrania m.in. sprowadzania, przechowywania lub posiadania treści pornograficznych z udziałem dziecka poniżej 15 roku życia; rozpowszechniania i publicznego prezentowania pornografii z udziałem małoletniego poniżej 18 roku życia. Polskie prawo zabrania rozpowszechniania i publicznego prezentowania pornografii związanej z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem.

Problem pozostaje jednak nierozwiązany w przypadku zakazu prezentacji pornografii „w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która tego sobie nie życzy” (art. 202 $1). Można ustalić, że szyld sex-shopu wystarczy, ale nadal może okazać się, że film ogólnodostępny zawiera „treści pornograficzne”, których definicja jest z konieczności nieostra. Wydawałoby się, ze rozwiązuje to zdanie z komentarza do kodeksu karnego: „W miejscach ogólnie dostępnych pornografia może być prezentowana, ale w taki sposób, aby osoba nie życząca sobie tego, nie mogła się z nią zetknąć nawet przypadkowo”. Dla osób, które jako pornograficzne traktują nagromadzenie nagości, park Vigelanda w Oslo jest przykładem naruszenia takiej normy, podczas gdy starannie zaciemnione wnętrze kościoła ozdobione panseksualnymi przedstawieniami przez jego brata przykładem zastosowania tej normy. Zagrożenie więzieniem jest jednak poważne bo zakaz „prezentacji przemocy” wyklucza w ogóle legalną możliwość prezentacji pornografii zawierającej obraz przemocy.

Znane są treści pornograficzne związane z prezentowaniem przemocy zawarte w utworach o ambicjach filozoficznych (twórczość Markiza de Sade, sztuki i filmy na jego pismach oparte), których rozpowszechnianie podlegałoby teoretycznie pozbawieniu wolności od 6 miesięcy do 8 lat. Przepisy prawne nie wprowadzają także rozróżnienia między pornografią serio i pornografią komiczną (rysunki, komedie filmowe itp.). Ba, i pojecie „rozpowszechnianie” jest nieostre. Słyszymy z kraju, że sąd uznał, że z rozpowszechnianiem mamy do czynienia tylko w przypadku "szerszego, bliżej nieokreślonego kręgu odbiorców". Tymczasem podejrzani w sprawie wymieniali się pedofilskimi zdjęciami, wysyłając je sobie e-mailem a sąd powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego 1987 r. kiedy nie było jeszcze na świecie Internetu.
Prawo kultury i sztuki : Ustrojowe aspekty prawa kultury
Autor : prof. Jacek Kurczewski

Dodaj komentarz:

Nick:
E-mail:
Treść:
Wpisz tekst z obrazka: CAPTCHA Image

Inny obrazek


« Styczeń 2018 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31
Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo