"Pośród wielu oczekiwań, jakie rodzi zbliżający się Kongres, chciałbym wskazać na dwie kwestie.
Po pierwsze, aby poza ogromnie ważną i potrzebną refleksją nad stanem kultury polskiej dwadzieścia lat po rozpoczęciu przemian ustrojowych dyskusje kongresowe mogły stworzyć solidną podstawę do podjęcia dobrych decyzji w sprawie sposobów i zakresu angażowania środków publicznych na rzecz rozwoju kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Idzie o to, żeby nowe rozwiązania odpowiadały logice i obecnemu etapowi procesu przekształcania państwa i gospodarki. Aby służyły właściwemu rozpisaniu ról między władzami centralnymi i samorządowymi, pobudzając w możliwie największym stopniu zainteresowanie i odpowiedzialność samorządów za tworzenie i upowszechnianie dóbr kultury. Aby znacznie szerzej niż dotąd uwzględniały sytuacje organizacji pozarządowych oraz innych niepublicznych instytucji – z jednej strony sprzyjając włączaniu ich do określonych projektów oraz podejmowaniu autorskich przedsięwzięć, z drugiej zaś – mobilizując ich własne zasoby. Aby skutecznie wspomagały uruchamianie środków prywatnych na rzecz inicjatyw służących kulturze.
Tworzenie dobrych rozwiązań dotyczących finansowania i zarządzania w sferze kultury ma sens nie tylko dla niej samej. Warto je także rozpatrywać, wzorem niektórych państw, w kontekście rosnącej roli kultury jako gałęzi gospodarki narodowej, a jeszcze szerzej – jako czynnika społeczno-gospodarczego rozwoju kraju.
Powyższe wiedzie mnie do drugiej kwestii – do oczekiwania, aby dyskusje kongresowe przyczyniły się również do myślenia o tworzeniu, promocji i korzystaniu z dóbr kultury do budowy i umacniania kapitału społecznego. Jego poziom w Polsce, na tle innych krajów europejskich, jest oceniany nisko, a przecież od jego stanu w ogromnej mierze zależy rozwój tych mniejszych i większych wspólnot obywateli. Od stopnia wzajemnego zaufania i zaufania do instytucji, od siły więzi między ludźmi oraz dominujących wśród nich wartości i postaw zależy zdolność do podejmowania wspólnych działań na rzecz lokalnej społeczności, regionu, a także całego kraju.
Dlatego szczególnego znaczenia nabiera takie kształtowanie aktywności w sferze kultury, aby proces ten i jego owoce mogły służyć również pomnażaniu kapitału społecznego."

• Z wykształcenia ekonomista – absolwent Wydziału Handlu Zagranicznego SGPiS (SGH).

• Od 2000 r. prezes Polsko Amerykańskiej Fundacji Wolności, która powstała w celu wspierania budowy społeczeństwa obywatelskiego, demokracji i gospodarki rynkowej w Polsce oraz dzielenia się doświadczeniami w zakresie transformacji ustrojowej z innymi krajami Europy Środkowo Wschodniej.

• W latach 1994–2000 był ambasadorem RP w Waszyngtonie; centralny motyw jego misji stanowiły zabiegi związane z uzyskaniem przez Polskę członkostwa w NATO oraz kształtowanie stosunków sojuszniczych między Polską a USA. Przed objęciem placówki dyplomatycznej w USA uczestniczył w działaniach na rzecz przebudowy państwa i gospodarki. Od 1989 r., najpierw jako dyrektor generalny, a później podsekretarz stanu w Urzędzie Rady Ministrów, był najbliższym współpracownikiem wicepremiera i ministra finansów Leszka Balcerowicza; przez dwa lata koordynował prace sztabu autora programu stabilizacji i transformacji polskiej gospodarki. W latach 1992–1993, będąc podsekretarzem stanu w URM i jednym ze współpracowników premier Hanny Suchockiej, organizował i prowadził zespoły analityczno doradcze służące szefowej rządu. W latach 1993–1994 pełnił funkcję sekretarza stanu w MSZ, zajmując się m.in. przygotowaniem programu modernizacji polskiej służby zagranicznej.

• Za służbę publiczną – pracę na rzecz reform, działalność ponad podziałami politycznymi, a także wysiłki związane z uzyskaniem przez Polskę członkostwa w NATO – w 1998 r. został laureatem Nagrody im. Andrzeja Bączkowskiego. W 2000 r. otrzymał od Prezydenta RP Krzyż Komandorski z Gwiazdą „Polonia Restituta”. Odznaczony również Orderem Wielkiego Księcia Giedymina za wspieranie euroatlantyckich aspiracji Litwy (Wilno, 2002), a także Medalem Sekretarza Obrony USA za Wybitne Osiągnięcia w Służbie Publicznej (Waszyngton, 2000). Otrzymał też Medal Fundacji Kościuszkowskiej za wkład w rozwój stosunków polsko amerykańskich.

• W 2004 r. był przewodniczącym Polskiego Komitetu Organizacyjnego Europejskiego Szczytu Gospodarczego, obradującego w Warszawie w przededniu rozszerzenia Unii Europejskiej.